Σύνορα δεν υπάρχουν στους κώδικες. Το ασυνείδητο κλειδί προβάλει μυστικά το κομμένο δέντρο της Αλήθειας για να το αναγεννήσει. Μόνο ν’ ακούς με αισθητήριο άλλο έπρεπε.. Το υπέροχο κείμενο του Γεώργιου Τσοπανίδη που ακολουθεί απευθύνεται σε αυτούς τους ανθρώπους που δεν κατάφεραν παρόλη τη μεγάλη ευκαιρία που παρουσιάστηκε στις μέρες μας, να πετάξουν από πάνω τους τον εγωκεντρισμό τους.. Και αυτό γιατί είτε δεν μπόρεσαν, είτε δεν ήθελαν, είτε δεν ανήκαν στον άνθρωπο ως γένος
Γράφει ο Γεώργιος Τσοπανίδης
“Στην υλική παροδικότητα του τώρα τα κύματα τ’ ουρανού αντήχησαν κι άνοιξαν τις πύλες για την κοιλάδα της άυλης αρμονικής πλάσης. Τα σώματα κι αυτά εξαϋλωμένα…, μόνο ο νους για ν’ ακούσεις και να δεις.
Φλογίσθηκες κι όμως οπισθοχώρησες, στην πλούσια νέα δημιουργία δεν βάσταξες τους κώδικες, δεν ήξερες να διαπερνάς τους ήχους, αν και οι λέξεις ήταν καμπάνες για τον λογισμό. Προσπέρασες καθώς καθρεφτιζόταν η Ηώ στα νερά του Αχέροντα.
Σκοτείνιασε το βλέμμα κι έμειναν άφωνα τα πρόσωπα, ακίνητα μπροστά στον καθρέφτη της γρήγορης προσέγγισης στην ενόραση, στην ενσυναίσθηση, στον μυστικό όρκο.
Σύνορα δεν υπάρχουν στους κώδικες. Το ασυνείδητο κλειδί προβάλει μυστικά το κομμένο δέντρο της Αλήθειας για να το αναγεννήσει. Μόνο ν’ ακούς με αισθητήριο άλλο έπρεπε.
Μια χρέωση συμπαντική στάλθηκε για λίγο, έμεινε για μια στιγμή να ενώσει μυστικά τα γήινα με υπερκόσμια υπόσταση…, αόρατες χορδές με νότες άλλες προσπάθησαν να σπάσουν την σιωπή στου μυαλού το σκότος, να φέρουν πάλι την ανάμνηση μιας αρχέγονης όασης σε επίκληση ωσάν ανάσα και αστραπόβολη οπτασία.
Στο άνοιγμα της αυλαίας ετούτης της παράστασης δεν μπόρεσες…, έμεινες στο γκρίζο της πέτρας, στο μαύρο τοπίο της μακαριότητας του εγώ, με μπούσουλα παλιό και σκουριασμένο για οδηγό σε χώρα έρημη, εκεί στην αποβάθρα διώχνοντας το χέρι του τελευταίου διασώστη…, μια ανεμώνη στο πέτο που πετάχτηκε σε λασπωμένο μονοπάτι.
Μην αποφεύγεις την δύναμη του ανέμου κοίτα την αληθινή υποδοχή στην Άνοιξη ετούτου του χειμώνα…, κράτα το κλειδί για τους κώδικες που θ’ ανοίξουν την πόρτα στην αιθέρια πρόσβαση και την αναγέννηση του αρχαίου δέντρου της γνώσης.”
Αυτά μας γράφει ο Γεώργιος και νομίζω ότι για ακόμα μια φορά έχει στοχεύσει στο κέντρο του στόχου, πάντα με αυτόν τον ιδιαίτερο και ποιητικό τρόπο γραφής που διαθέτει.. Ποιος ξέρει;; Ίσως κάποια αδέλφια μας έστω και τώρα διαβάζοντας το να μπορέσουν να ξεδιαλύνουν μέσα τους τι πραγματικά πρέπει να κάνουν.. Και έτσι να μπορέσουν να δουν το φως για πρώτη φορά στη ζωή τους…
Ο Δημιουργός μας έχει δώσει ένα πολύ μεγάλο όπλο… Τον ΝΟΥ!!! Όχι το μυαλό, αλλά τον ΝΟΥ!!! Που μας κάνει και εμάς Θεούς αν αντιληφθούμε πως θα μπορέσουμε να διαχειριστούμε τις αισθήσεις μας.. Να αντιληφθούμε ότι δεν ακούμε με τα αυτιά μας και δεν βλέπουμε με τα μάτια μας… Αυτά είναι το Μάτριξ.. Ο ΝΟΥΣ είναι ο συνδετικός μας κρίκος με την Δημιουργία και την αποστολή μας.. Ο ΝΟΥΣ και η ΨΥΧΗ μας.. Να ακούμε λοιπόν πρέπει με άλλο αισθητήριο, όπως μας έγραψε ο Γεώργιος…
Εύχομαι ειλικρινά όπως είπα και προηγουμένως, οι δονήσεις αυτού του κειμένου να ξύπνησαν μνήμες σε αδέλφια μας που εγκλωβισμένα όντας κάτω από το βάρος του εγωκεντρισμού τους, δεν μπορούσαν μέχρι τώρα να συνειδητοποιήσουν ότι πρέπει να δουν το Φως.. Και μόλις το δουν δεν θα πρέπει με κανέναν τρόπο να ξαναπάρουν τα “μάτια” τους από εκεί…
Ότι και να αντιμετωπίζουμε, όποιους και να αντιμετωπίζουμε, όσες δυσκολίες και αν περνάμε, τα μάτια μας πάντα να είναι καρφωμένα στο Φως!!! Και όποτε πέσουμε να ξανασηκωνόμαστε.. Πρέπει πάντα να σηκωνόμαστε!!!
Διαβάστε επίσης – Εκεί που όλα συγκλίνουν , στο αρχιπέλαγος του φωτός και της αλήθειας.
