Είναι σπουδαία η εποχή, μα σπουδαιότερη η αυτογνωσία σε αυτούς που θα μείνουν…. Πάμε να απολαύσουμε μαζί ένα ακόμα θαυμάσιο και ταυτόχρονα εξαιρετικά στοχευμένο κείμενο/μήνυμα του Γεώργιου Τσοπανίδη…
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΟΠΑΝΙΔΗΣ
Ψίλωσε ο λογισμός, αλήθεψε ο νους, ρόδο που στέκει στου Ιούνη το ζεστό βράχο, μια ευωδιά που έσβησε τη δανεική τη γνώση.
Μακρινή η μνήμη, στίχος ο τόπος ο ουρανόσταλτος.
Της αμαρτίας το τσιγκέλι ολόγιομο, μάσκες, πλανέματα και ψέματα…, το κύμα εκεί κατήγορος συνειδητός, αρχαίος.
Στα πέρατα της γης φορέσανε φτηνό μανδύα, να μη χωρούν θαλασσοπούλια, ούτε δα και κείνα τα σπουργίτια.
Λεύτερος για μια στιγμή σε κόσμο αληθινό πρόστρεξα σε τόπο μεγαλόπρεπο κατά το μερτικό μου.
Πλοηγός ασήμαντος σ’ ανάστροφο τιμόνι ξεδιάλεξα το δρόμο του νερού, εκεί όπου αγνάντεψα λιμάνι στην καρδιά μου, της δικαιοσύνης, την ψυχή της ανάγκης των αγγέλων.
Ανάτειλε ήλιε, γκρέμισε του σκοταδιού το άδικο και των ανθρώπων την ξεχασμένη νότα.
Πλημμύρα η φύση απλώθηκε, σμίγει με τη θαλασσινή αρμύρα, αθάνατος τούτος ο βράχος με τα ρόδα στους αιώνες που τον ατσάλωσαν.
