Το Αρχαίο Διαστημόπλοιο ΑΡΓΩ.. Υπάρχουν νύχτες στο Αιγαίο όπου ο ουρανός μοιάζει τόσο καθαρός και βαθύς, ώστε ο άνθρωπος νιώθει ότι μπορεί να διακρίνει την ίδια την αρχή του κόσμου. Εκεί, ανάμεσα στα άστρα που καθρεφτίζονται στο νερό, γεννήθηκαν οι πρώτες μεγάλες ερωτήσεις της ανθρωπότητας.
Πόσοι κόσμοι υπάρχουν; Είναι η Γη το μοναδικό νησί μέσα στην απεραντοσύνη; Ή μήπως, όπως τα νησιά του Αιγαίου, έτσι και οι κόσμοι είναι αμέτρητοι μέσα στο πέλαγος του ουρανού; Οι αρχαίοι Έλληνες δεν κοίταξαν τον ουρανό μόνο με δέος. Τον κοίταξαν με σκέψη. Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε ναούς, μαντεία και αστροπαρατηρήσεις, γεννήθηκε μια από τις πιο τολμηρές ιδέες της αρχαιότητας: ότι ο κόσμος δεν είναι μόνο ένας. Οι πρώτοι που μίλησαν για άπειρους κόσμους
Στα παράλια της Ιωνίας, πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ένας φιλόσοφος σκεφτόταν κάτι που ακόμη και σήμερα προκαλεί δέος. Ήταν ο Αναξίμανδρος. Ο Αναξίμανδρος μιλούσε για το Άπειρον. Ένα απέραντο, αιώνιο υπόβαθρο από το οποίο γεννιούνται οι κόσμοι. Για εκείνον, ο κόσμος δεν ήταν μοναδικός. Οι κόσμοι γεννιούνται, ακμάζουν και πεθαίνουν μέσα στο άπειρο, όπως τα κύματα γεννιούνται και σβήνουν στη θάλασσα.
Ήταν η πρώτη ίσως στιγμή στην ιστορία που ο άνθρωπος φαντάστηκε ένα σύμπαν γεμάτο κόσμους. Λίγους αιώνες αργότερα, ένας άλλος Έλληνας φιλόσοφος πήγε την ιδέα ακόμη πιο μακριά. Ήταν ο Δημόκριτος. Ο Δημόκριτος πίστευε ότι το σύμπαν αποτελείται από άτομα που κινούνται μέσα στο κενό. Από αυτά τα άτομα δημιουργούνται αμέτρητοι κόσμοι.
Κάποιοι έχουν πολλούς ήλιους.
Κάποιοι έχουν πολλαπλά φεγγάρια.
Κάποιοι είναι γεμάτοι ζωή.
Και κάποιοι — όπως είπε — είναι άδειοι.
Η σκέψη αυτή μοιάζει σήμερα σχεδόν προφητική. Γιατί πλέον γνωρίζουμε ότι γύρω από μακρινούς ήλιους υπάρχουν πράγματι άλλοι πλανήτες. Η ιδέα όμως είχε ήδη γεννηθεί σε έναν ελληνικό νου πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια.
Οι κόσμοι του Επίκουρου
Η σκέψη αυτή συνεχίστηκε από έναν άλλο φιλόσοφο: τον Επίκουρο. Ο Επίκουρος έγραψε κάτι συγκλονιστικό. Αν τα άτομα είναι άπειρα και το σύμπαν άπειρο, τότε είναι αδύνατο να υπάρχει μόνο ένας κόσμος. Πρέπει να υπάρχουν άπειροι κόσμοι.
Κάποιοι θα μοιάζουν με τον δικό μας.
Κάποιοι θα είναι τελείως διαφορετικοί.
Και σε κάποιους — ίσως — να υπάρχει ζωή.
Έτσι, πολύ πριν από τα τηλεσκόπια και τα διαστημικά σκάφη, ένας φιλόσοφος από την Ελλάδα μιλούσε για κάτι που σήμερα αποκαλούμε κοσμική πολλαπλότητα.
Η Σελήνη σαν άλλος κόσμος
Την ίδια εποχή, ένας άλλος στοχαστής κοίταξε το φεγγάρι και αρνήθηκε να το δει σαν θεότητα. Ήταν ο Αναξαγόρας. Ο Αναξαγόρας είπε κάτι τολμηρό. Η Σελήνη δεν είναι θεός. Είναι ένας κόσμος. Ένας κόσμος με βουνά, κοιλάδες και πεδιάδες. Ένας κόσμος που φωτίζεται από τον Ήλιο.
Για την εποχή του, αυτή η σκέψη ήταν επαναστατική. Ο ουρανός έπαψε να είναι τόπος θεϊκών μορφών. Έγινε τόπος κόσμων. Η Γη δεν είναι το κέντρο… Αιώνες αργότερα εμφανίστηκε ένας άνθρωπος που τόλμησε να κάνει το πιο ριζοσπαστικό βήμα. Ήταν ο Αρίσταρχος ο Σάμιος. Ο Αρίσταρχος είπε ότι η Γη δεν είναι το κέντρο του σύμπαντος. Η Γη κινείται γύρω από τον Ήλιο.
Η ιδέα αυτή ήταν τόσο προχωρημένη που χρειάστηκαν σχεδόν δύο χιλιάδες χρόνια μέχρι να την επαναφέρει ο Νικόλαος Κοπέρνικος. Αν η Γη είναι απλώς ένας πλανήτης, τότε οι άλλοι πλανήτες ίσως είναι κόσμοι σαν τη Γη. Και έτσι το σύμπαν άρχισε να ανοίγει.
Παράξενα φαινόμενα στον ουρανό
Οι αρχαίοι δεν κοίταζαν μόνο τα άστρα. Παρατηρούσαν και περίεργα φαινόμενα. Ο Ρωμαίος ιστορικός Τίτος Λίβιος περιγράφει ένα παράξενο περιστατικό. Στον ουρανό εμφανίστηκαν αντικείμενα που έμοιαζαν με ασπίδες. Γυάλιζαν στο φως και κινούνταν γρήγορα στον ουρανό. Οι άνθρωποι τα θεώρησαν σημάδι των θεών.
Αργότερα, ο φυσιοδίφης Πλίνιος ο Πρεσβύτερος αναφέρει πύρινους δίσκους που κινούνταν στον ουρανό. Ίσως ήταν μετεωρίτες. Ίσως κομήτες. Ίσως απλώς φυσικά φαινόμενα που η εποχή δεν μπορούσε ακόμη να εξηγήσει. Κι όμως, οι περιγραφές αυτές μοιάζουν παράξενα σύγχρονες.
Το πλοίο που έγινε θρύλος
Και μέσα σε αυτό το σύμπαν ιδεών και μύθων εμφανίζεται ένα πλοίο. Ένα πλοίο που δεν ήταν απλώς σκάφος. Ήταν σύμβολο. Η Αργώ. Το πλοίο των Αργοναυτών και του Ιάσονα. Κατασκευάστηκε, λένε οι μύθοι, με τη βοήθεια της Αθηνάς. Και στην πλώρη της υπήρχε ένα κομμάτι ξύλο από τη Δωδώνη που μιλούσε. Έδινε χρησμούς. Προειδοποιούσε για κινδύνους. Καθοδηγούσε το ταξίδι.
Για τους αρχαίους ήταν ιερό αντικείμενο. Για τους ποιητές ήταν πλοίο της μοίρας. Και για τη φαντασία των ανθρώπων των επόμενων αιώνων… Ίσως κάτι περισσότερο.
Το όνειρο της Αργούς
Φανταστείτε μια στιγμή. Νύχτα στο Αιγαίο. Ο ουρανός γεμάτος άστρα. Και ανάμεσα στα σύννεφα να εμφανίζεται ένα πλοίο. Όχι να πλέει στο νερό. Αλλά στον ουρανό. Η Αργώ να υψώνεται πάνω από τη Γη. Και γύρω της να κινούνται λαμπεροί δίσκοι σαν ασπίδες φωτός. Σαν να συνοδεύουν το ταξίδι της μέσα στο άπειρο. Είναι φαντασία. Ποίηση. Αλλά ίσως και κάτι βαθύτερο. Η ανάγκη του ανθρώπου να ταξιδέψει πέρα από τον κόσμο που γνωρίζει.
Η αρχαία φλόγα της εξερεύνησης
Οι Έλληνες ήταν λαός ταξιδευτών. Τα πλοία τους διέσχισαν τη Μεσόγειο. Ίδρυσαν πόλεις από τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι την Ισπανία. Για εκείνους, η θάλασσα ήταν δρόμος προς το άγνωστο. Ίσως γι’ αυτό τα όνειρά τους στράφηκαν κάποτε και προς τον ουρανό. Οι φιλόσοφοι μίλησαν για άλλους κόσμους. Οι ποιητές για πλοία που ταξιδεύουν στο άπειρο. Και οι μύθοι γέμισαν τον ουρανό με θεϊκά άρματα, πύρινες λάμψεις και ασπίδες που πετούν.
Μια σκέψη που ταξιδεύει στο μέλλον
Σήμερα, χιλιάδες χρόνια αργότερα, οι άνθρωποι στέλνουν πραγματικά σκάφη στο διάστημα. Ταξιδεύουν σε άλλους πλανήτες. Ψάχνουν για ζωή σε μακρινούς κόσμους. Και κάθε φορά που ένα νέο τηλεσκόπιο ανακαλύπτει έναν εξωπλανήτη, είναι σαν να επιβεβαιώνει ένα παλιό ελληνικό όνειρο. Το όνειρο ότι το σύμπαν είναι γεμάτο κόσμους. Και ίσως, κάπου στο βάθος της φαντασίας μας, να συνεχίζει να ταξιδεύει εκείνο το αρχαίο πλοίο. Η Αργώ. Όχι πια στο Αιγαίο. Αλλά στο απέραντο πέλαγος των άστρων.
Αυτά και μένουμε συντονισμένοι.. Κάθε μέρα που ξημερώνει ούτε που μπορούμε να φανταστούμε τι μας επιφυλλάσσει.. Οι εξελίξεις τρέχουν στην κυριολεξία και όλα επιταχύνονται οδηγούμενα στην τελική μάχη των μαχών… Για όποιον με διαβάζει για πρώτη φορά, μπορεί όλα αυτά να του φαίνονται …κάπως, επειδή διαφοροποιούνται από το αφήγημα των συστημικών ΜΜΕ… Όμως προτείνω να μην τα προσπεράσει… Να τα κρατήσει στο πίσω μέρος του μυαλού του…
Προσωπικά καυχιέμαι ότι αυτό εδώ το ιστολόγιο έχει προσφέρει τεράστια γνώση με τα πάνω απο 8000 άρθρα εναλλακτικής ενημέρωσης και είναι ένας θησαυρός για όποιον θελήσει να ανοίξει τις κεραίες του και να κολυμπήσει σε αχαρτογράφητα για τους περισσότερους νερά…
Δυστυχώς εξαιτίας σοβαρού θέματος επιβίωσης, έφτασα στο σημείο να ζητήσω τη συνδρομή των αναγνωστών.. Και ήταν ότι πιο δύσκολο αποφάσισα ποτέ να κάνω.. Και πολεμήθηκα πολύ για αυτό… Όμως για μένα κάθε συνδρομή σας μετράει … Πρέπει να μείνω σε αυτόν τον αγώνα μέχρι το τέλος.. Και αυτό θα είναι αδύνατον χωρίς τη δική σας βοήθεια.. Τόσα χρόνια αγωνίστηκα με ανιδιοτέλεια, χωρίς να ζητήσω τίποτα απολύτως, με αποτέλεσμα το τίμημα να είναι τεράστιο και να κινδυνεύω τώρα να χάσω μέχρι και την ιστοσελίδα μου… Είμαι ευγνώμων για όσους μπήκαν μέχρι τώρα στη διαδικασία να με τιμήσουν με μια συνδρομή ή δωρεά… Προσωπικά θα κάνω τα πάντα να μη λείψω ούτε μια μέρα από την ενημέρωση σας, αλλά πλέον δεν εξαρτάται μόνον από εμένα…
