Η Αίθουσα Αναμονής .. Υπάρχει ένα παράξενο μέρος στο οποίο πολλοί από εμάς ζούμε εδώ και αρκετό καιρό. Ένα μέρος στο οποίο δεν μπαίνεις από επιλογή, και μόλις βρεθείς μέσα, συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχει έξοδος. Το ονομάζω «αίθουσα αναμονής».
Είναι το μέρος όπου καταλήγεις μετά την έναρξη της αφύπνισης, αφού οι ψευδαισθήσεις έχουν εξαφανιστεί, αφού έχεις δει πάρα πολλά για να επιστρέψεις ποτέ σε αυτό που ήσουν κάποτε. Είναι το μέρος όπου καταλήγεις όταν η εμπιστοσύνη στους θεσμούς διαλύεται, όταν οι αφηγήσεις με τις οποίες μεγάλωσες καταρρέουν, όταν έρχεσαι πρόσωπο με πρόσωπο με την άβολη, συχνά αφόρητη πραγματικότητα αυτού που κρύβεται πίσω από την εξουσία, πίσω από τα συστήματα, πίσω από την προσεκτικά κατασκευασμένη εκδοχή του κόσμου που μας δόθηκε.
Για να φτάσεις εδώ, έπρεπε να ξεμάθεις τα πάντα. Έπρεπε να αποτινάξεις πεποιθήσεις, ταυτότητες, υποθέσεις, ακόμη και κομμάτια του εαυτού σου που κάποτε αγαπούσες. Έπρεπε να ξαναχτίσεις από το μηδέν, κομμάτι κομμάτι, αλήθεια αλήθεια, διαίσθηση διαίσθηση. Και ακόμη και τώρα, βρίσκεσαι ακόμα σε αυτή τη διαδικασία, εξελίσσεσαι ακόμα, τελειοποιείσαι ακόμα, βλέπεις ακόμα περισσότερα. Αλλά μόλις φτάσεις εδώ, κάτι αλλάζει, γιατί από αυτό το σημείο, αρχίζεις να περιμένεις. Περιμένεις να σε προλάβει ο κόσμος.
Περιμένεις οι άλλοι να δουν αυτό που είδες, να αμφισβητήσουν αυτό που αμφισβήτησες, να νιώσουν αυτό που ένιωσες. Περιμένεις την αλλαγή, το σημείο καμπής, τη στιγμή που όλα όσα φαίνονται τόσο προφανώς σπασμένα αρχίζουν να μεταμορφώνονται σε αυτό που πρέπει να είναι.
Έναν κόσμο ευθυγραμμισμένο με κάτι ανώτερο.
Ένας κόσμος που αντανακλά την καλοσύνη, τη συνοχή, την αλήθεια, ένας κόσμος που δίνει την αίσθηση ότι δημιουργήθηκε από έναν Θεό γεμάτο αγάπη, όχι αυτή η κατακερματισμένη, γεμάτη συγκρούσεις, διχασμένη, χαοτική, συχνά σκληρή πραγματικότητα στην οποία βρισκόμαστε να περιπλανιόμαστε. Και έτσι περιμένεις…
Περιμένεις ενώ τα πράγματα φαίνεται να χειροτερεύουν. Περιμένεις καθώς ο θόρυβος αυξάνεται, καθώς οι αντιφάσεις βαθαίνουν, καθώς η αίσθηση ότι κάτι είναι θεμελιωδώς λάθος γίνεται αδύνατο να αγνοηθεί. Περιμένεις μέσα από κύκλους ελπίδας και απογοήτευσης, σαφήνειας και σύγχυσης, δυναμικής και στασιμότητας, ενθουσιασμού και απογοήτευσης.
Και σιγά-σιγά, συνειδητοποιείς κάτι άλλο: δεν υπάρχει τρόπος να φύγεις από αυτή την αίθουσα αναμονής.
Δεν έχει σημασία αν βυθίζεσαι σε όλα όσα συμβαίνουν ή αν αποσυνδέεσαι εντελώς. Δεν έχει σημασία αν απομακρύνεσαι για να δεις την παγκόσμια σκηνή ή αν εστιάζεις μόνο στον άμεσο κόσμο σου, την οικογένειά σου, την καθημερινή σου ζωή.
Είσαι ακόμα εδώ.
Επειδή η αίθουσα αναμονής δεν είναι ένας χώρος έξω από εσένα, αλλά μια κατάσταση που κουβαλάς μέσα σου από τη στιγμή που την είδες. Από τη στιγμή που κατάλαβες, δεν μπορείς να ξεχάσεις. Από τη στιγμή που αντιλήφθηκες, δεν μπορείς να μην το δεις.
Η μόνη διέξοδος δεν είναι η απόσπαση της προσοχής, ούτε η άρνηση, ούτε η υποχώρηση. Η μόνη διέξοδος είναι η μεταμόρφωση. Όχι η δική σου, εσύ βρίσκεσαι ήδη μέσα σε αυτήν. Του κόσμου.
Και έτσι παραμένουμε εδώ, σε αυτόν τον παράξενο ενδιάμεσο χώρο, όχι πια αυτοί που ήμασταν, αλλά ούτε ζώντας ακόμα στον κόσμο που γνωρίζουμε ότι είναι εφικτός. Έναν κόσμο που μπορούμε να αισθανθούμε με απόλυτη βεβαιότητα, αλλά δεν μπορούμε να αγγίξουμε πλήρως. Έναν κόσμο που υπάρχει ακριβώς πέρα από το χέρι μας, όχι φανταστικό, αλλά αναγνωρισμένο στην αλήθεια.
Έτσι καθόμαστε με αυτή τη γνώση. Καθόμαστε με αυτή τη λαχτάρα. Καθόμαστε στην αίθουσα αναμονής.
Και ίσως το πιο δύσκολο είναι αυτό…
Κατά βάθος, ξέρουμε ότι δεν περιμένουμε απλώς να αλλάξει ο κόσμος, περιμένουμε να δούμε αν θα αλλάξει ποτέ.
Από Λάουρα Άμπολι
Αυτά και μένουμε συντονισμένοι.. Κάθε μέρα που ξημερώνει ούτε που μπορούμε να φανταστούμε τι μας επιφυλλάσσει.. Οι εξελίξεις τρέχουν στην κυριολεξία και όλα επιταχύνονται οδηγούμενα στην τελική μάχη των μαχών… Για όποιον με διαβάζει για πρώτη φορά, μπορεί όλα αυτά να του φαίνονται …κάπως, επειδή διαφοροποιούνται από το αφήγημα των συστημικών ΜΜΕ… Όμως προτείνω να μην τα προσπεράσει… Να τα κρατήσει στο πίσω μέρος του μυαλού του…
Προσωπικά καυχιέμαι ότι αυτό εδώ το ιστολόγιο έχει προσφέρει τεράστια γνώση με τα πάνω απο 8000 άρθρα εναλλακτικής ενημέρωσης και είναι ένας θησαυρός για όποιον θελήσει να ανοίξει τις κεραίες του και να κολυμπήσει σε αχαρτογράφητα για τους περισσότερους νερά…
Δυστυχώς εξαιτίας σοβαρού θέματος επιβίωσης, έφτασα στο σημείο να ζητήσω τη συνδρομή των αναγνωστών.. Και ήταν ότι πιο δύσκολο αποφάσισα ποτέ να κάνω.. Και πολεμήθηκα πολύ για αυτό… Όμως για μένα κάθε συνδρομή σας μετράει … Πρέπει να μείνω σε αυτόν τον αγώνα μέχρι το τέλος.. Και αυτό θα είναι αδύνατον χωρίς τη δική σας βοήθεια.. Τόσα χρόνια αγωνίστηκα με ανιδιοτέλεια, χωρίς να ζητήσω τίποτα απολύτως, με αποτέλεσμα το τίμημα να είναι τεράστιο και να κινδυνεύω τώρα να χάσω μέχρι και την ιστοσελίδα μου… Είμαι ευγνώμων για όσους μπήκαν μέχρι τώρα στη διαδικασία να με τιμήσουν με μια συνδρομή ή δωρεά… Προσωπικά θα κάνω τα πάντα να μη λείψω ούτε μια μέρα από την ενημέρωση σας, αλλά πλέον δεν εξαρτάται μόνον από εμένα…
