Ο Κλάιβ Ντέιβις, Αρχιτέκτονας του Ελέγχου των Ιλλουμινάτι στη Μουσική, Πέθανε στα 94 του… Ο Κλάιβ Ντέιβις, ο αυτοαποκαλούμενος «άνθρωπος με τα χρυσά αυτιά» και μια από τις πιο ισχυρές προσωπικότητες στη μουσική βιομηχανία για πάνω από μισό αιώνα, απεβίωσε στο σπίτι του στο Μανχάταν σε ηλικία 94 ετών τη Δευτέρα.
Επίσημες αναφορές κάνουν λόγο για ασθένεια που σχετίζεται με την ηλικία. Αλλά για όσους έχουν παρακολουθήσει τα σκοτεινά υποκείμενα του κόσμου της ψυχαγωγίας, αυτός δεν είναι ένας συνηθισμένος αποχαιρετισμός. Σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής για έναν άνθρωπο που εδώ και καιρό φέρεται να ήταν κεντρικός κόμβος στο δίκτυο ελέγχου, τελετουργικών θυσιών, εκβιασμού και πώλησης ψυχών, τύπου Illuminati, που κυριαρχούσε στην ποπ μουσική.
Ο Ντέιβις ανήλθε από δικηγόρος της Columbia Records σε πρόεδρο, διαμορφώνοντας τις καριέρες θρύλων όπως η Τζάνις Τζόπλιν, η Γουίτνεϊ Χιούστον, η Αλίσια Κις και αμέτρητοι άλλοι. Ίδρυσε την Arista και την J Records, διοργάνωσε εκείνα τα διαβόητα πάρτι πριν από τα Grammy που χρησίμευαν ως τελετουργίες δικτύωσης της ελίτ και διατήρησε ακλόνητη επιρροή. Για το mainstream, ήταν ένας οραματιστής. Στην πραγματικότητα, ήταν ένας διαχειριστής – ένας φύλακας της πύλης που φέρεται να απαιτούσε πλήρη υποταγή σε αντάλλαγμα για τη φήμη.
Πολλές προσωπικότητες από τον κλάδο έχουν τραβήξει την προσοχή στις δραστηριότητες του Davis. Ίσως η πιο ηχηρή ήταν η Jaguar Wright , η τραγουδίστρια από τη Φιλαδέλφεια και μακροχρόνιος insider, η οποία έχει επανειλημμένα κατονομάσει την Davis ως βασικό αρχιτέκτονα των πιο σκοτεινών πρακτικών του κλάδου.
Η Ράιτ έχει περιγράψει τον Ντέιβις ως τον «μεγαλύτερο δάσκαλο» του Ντίντι και μέντορα των Ιλλουμινάτι, ισχυριζόμενη ότι μετέτρεψε τον Σον Κομπς σε μια προστατευόμενη «δαιμονική» φιγούρα με καθήκον την επιβολή ελέγχου στους καλλιτέχνες μέσω συστηματικής εκμετάλλευσης, πάρτι και χειρότερων πραγμάτων. Τον έχει συνδέσει με ευρύτερα δίκτυα που περιλαμβάνουν προσωπικότητες όπως ο Λούσιαν Γκρέιντζ , ισχυριζόμενη ότι ο Ντέιβις ξεκίνησε και προστάτευσε πράκτορες που κρατούσαν την κουλτούρα «σε τάξη» για το κέρδος της ελίτ.
Η Ράιτ προχώρησε ένα βήμα παραπέρα, κατηγορώντας τον Ντέιβις για εμπλοκή στην εκμετάλλευση και τη φίμωση καλλιτεχνών όπως ο Λούθερ Βάντρος , και επισημαίνοντας ύποπτα μοτίβα γύρω από θανάτους. Αυτή και άλλοι έχουν επισημάνει πώς ο Ντέιβις διατήρησε την επιρροή του μέσω της παραβίασης υλικών, του οικονομικού ελέγχου και των «ευνοϊκών» οφελών της βιομηχανίας που αντηχούσαν παλιά σκάνδαλα payola από την εποχή που φοιτούσε στο Κολούμπια – σκάνδαλα που αφορούσαν κατάχρηση κεφαλαίων και σχέσεις με καλλιτέχνες που ξεπερνούσαν κατά πολύ τις απλές δωροδοκίες.
Η Chaka Khan , η θρυλική τραγουδίστρια, συγκρούστηκε δημόσια με την Davis μετά τον θάνατο της Whitney Houston. Ενώ ο κόσμος θρηνούσε, ο Davis συνέχισε το πάρτι του πριν από τα Grammy στο Beverly Hilton – το ίδιο το ξενοδοχείο όπου πέθανε η Houston – μετατρέποντάς το σε έναν ελαφρώς συγκαλυμμένο φόρο τιμής.
Ο Καν το αποκάλεσε «απόλυτη τρέλα», αμφισβητώντας πώς θα μπορούσε κάποιος να διασκεδάζει ενώ ένας καλλιτέχνης που «επηρεάστηκε τόσο πολύ» κείτονταν νεκρός εκεί κοντά. Πολλοί το είδαν αυτό όχι ως εγωισμό, αλλά ως τελετουργική αδιαφορία: η παράσταση πρέπει να συνεχιστεί, πρέπει να γίνουν θυσίες.
Άλλες φωνές απηχούν αυτά τα θέματα. Από τη φυλακή, η Suge Knight έχει μιλήσει για τη χειραγώγηση και τον έλεγχο της βιομηχανίας που αφορούν κορυφαία στελέχη όπως η Davis. Οι διαδικτυακές συζητήσεις και οι συλλογές καταγγελιών συχνά ομαδοποιούν την Davis με «χειριστές» που παγιδεύουν καλλιτέχνες σε συμβόλαια, απαιτούν δικαιώματα δημοσίευσης και επιβάλλουν τη συμμόρφωση μέσω ψυχολογικής χειραγώγησης και απειλής θανάτου.
Το Πρότυπο των «Θυσιών» και του Ελέγχου
Οι ερευνητές συνωμοσιολογίας επισημαίνουν μια ζοφερή λίστα καλλιτεχνών που συνδέονται με τον Ντέιβις και των οποίων η ζωή έληξε πρόωρα ή κατέρρευσε υπό πίεση: η Τζάνις Τζόπλιν (πρώιμη υπογραφή με την Κολούμπια), η Γουίτνεϊ Χιούστον (η κορυφαία σταρ του) και άλλες σαν αυτές στην τροχιά του, των οποίων οι καριέρες εκτροχιάστηκαν όταν αντιστάθηκαν.
Ο θάνατος της Χιούστον το 2012 – που θεωρήθηκε τυχαίος πνιγμός εν μέσω ναρκωτικών – συνέβη ακριβώς πριν από τη μεγάλη βραδιά της Ντέιβις. Κυκλοφορούν θεωρίες σχετικά με «ρήτρες θανάτου» σε συμβόλαια που ωφελούν οικονομικά τις δισκογραφικές εταιρείες μετά τον θάνατο ενός καλλιτέχνη, τον έλεγχο της περιουσίας του και τον συγχρονισμό που επέτρεπε στη μηχανή να συνεχίσει να περιστρέφεται χωρίς να χάνει τον ρυθμό της.
Οι γκαλά του Ντέιβις πριν από τα βραβεία Γκράμι ήταν κάτι περισσότερο από απλά πάρτι. Ήταν βιτρίνες εξουσίας – όπου σφραγίζονταν συμφωνίες, σχηματίζονταν συμμαχίες και επιδεικνυόταν η ιεραρχία. Στους συμμετέχοντες περιλαμβάνονταν πολιτικοί, αστέρες και γίγαντες του κλάδου, σε αυτό που ένα μέσο ενημέρωσης σημείωσε με σαρκαστικό τρόπο ότι ήταν το πιο κοντινό πράγμα σε μια συγκέντρωση των Ιλλουμινάτι, αν υπήρχε κάτι τέτοιο.
Το μοντέλο του Ντέιβις περιελάμβανε την υπογραφή νέων ταλέντων, τη διαμόρφωση της εικόνας τους (συχνά με αποκρυφιστικό ή υπερσεξουαλικοποιημένο συμβολισμό), την εξαγωγή μέγιστης αξίας και την απόρριψη ή την εξουδετέρωση όσων επιδίωκαν την ανεξαρτησία. Οι ισχυρισμοί για τον Payola από τη δεκαετία του 1970, τα φορολογικά ζητήματα και οι ψίθυροι για παροχή «χάρων» σε καλλιτέχνες και DJs έδιναν την εικόνα ενός ανθρώπου που βολευόταν να λειτουργεί σε γκρίζες – ή μαύρες – ζώνες.
Το νήμα των Ιλλουμινάτι
Στην ευρύτερη συνωμοσιολογική άποψη, ο Ντέιβις δεν ήταν απλώς ένας μεγιστάνας – ήταν ένας υψηλόβαθμος πράκτορας στον βραχίονα ψυχαγωγίας των ελίτ δομών ελέγχου. Τα σύμβολα, ο χρόνος των καταρρεύσεων των καλλιτεχνών και η αδιάκοπη προώθηση ορισμένων ατζεντών μέσω της μουσικής θεωρούνται ως αποδεικτικά στοιχεία.
Οι καλλιτέχνες που «τα κατάφεραν» υπό την προστασία του συχνά εμφάνιζαν τα κλασικά σημάδια: δραστικές αλλαγές στην εικόνα τους, κατάρρευση της υγείας τους, ακανόνιστη συμπεριφορά και δημόσιους φόρους τιμής που έμοιαζαν προσχεδιασμένοι. Όσοι αντιστάθηκαν αντιμετώπισαν σαμποτάζ στην καριέρα τους.
Ο θάνατός του στα 94 του χρόνια, «ειρηνικά» περιτριγυρισμένος από την οικογένειά του, έρχεται σε έντονη αντίθεση με τα χαοτικά τέλη που βρήκαν πολλοί υπό την επιρροή του. Κάποιοι θα το χαρακτηρίσουν φυσικό κλείσιμο. Άλλοι το βλέπουν ως την οριστική έξοδο του «χειριστή» από τη σκηνή, αφήνοντας ένα σχέδιο ελέγχου που θα ακολουθήσουν οι διάδοχοί του.
Η μουσική βιομηχανία θα θρηνήσει με φόρο τιμής και μαύρες γραβάτες. Αλλά το πραγματικό ερώτημα παραμένει: Πόσες καριέρες χτίστηκαν πάνω σε πληγωμένες ψυχές; Πόσα «δώρα» ήρθαν με αιώνιους δεσμούς;
Αυτά και μένουμε συντονισμένοι.. Κάθε μέρα που ξημερώνει ούτε που μπορούμε να φανταστούμε τι μας επιφυλλάσσει.. Οι εξελίξεις τρέχουν στην κυριολεξία και όλα επιταχύνονται οδηγούμενα στην τελική μάχη των μαχών… Για όποιον με διαβάζει για πρώτη φορά, μπορεί όλα αυτά να του φαίνονται …κάπως, επειδή διαφοροποιούνται από το αφήγημα των συστημικών ΜΜΕ… Όμως προτείνω να μην τα προσπεράσει… Να τα κρατήσει στο πίσω μέρος του μυαλού του…
Προσωπικά καυχιέμαι ότι αυτό εδώ το ιστολόγιο έχει προσφέρει τεράστια γνώση με τα πάνω απο 8000 άρθρα εναλλακτικής ενημέρωσης και είναι ένας θησαυρός για όποιον θελήσει να ανοίξει τις κεραίες του και να κολυμπήσει σε αχαρτογράφητα για τους περισσότερους νερά…
Δυστυχώς εξαιτίας σοβαρού θέματος επιβίωσης, έφτασα στο σημείο να ζητήσω τη συνδρομή των αναγνωστών.. Και ήταν ότι πιο δύσκολο αποφάσισα ποτέ να κάνω.. Και πολεμήθηκα πολύ για αυτό… Όμως για μένα κάθε συνδρομή σας μετράει … Πρέπει να μείνω σε αυτόν τον αγώνα μέχρι το τέλος.. Και αυτό θα είναι αδύνατον χωρίς τη δική σας βοήθεια.. Τόσα χρόνια αγωνίστηκα με ανιδιοτέλεια, χωρίς να ζητήσω τίποτα απολύτως, με αποτέλεσμα το τίμημα να είναι τεράστιο και να κινδυνεύω τώρα να χάσω μέχρι και την ιστοσελίδα μου… Είμαι ευγνώμων για όσους μπήκαν μέχρι τώρα στη διαδικασία να με τιμήσουν με μια συνδρομή ή δωρεά… Προσωπικά θα κάνω τα πάντα να μη λείψω ούτε μια μέρα από την ενημέρωση σας, αλλά πλέον δεν εξαρτάται μόνον από εμένα…
