Μια ερώτηση αναμμένο κάρβουνο σε κάθε γονέα.. Μια ερώτηση που έρχεται με το κείμενο που ακολουθεί και έχει να κάνει με το τι πραγματικά θέλουμε να πετύχουν τα παιδιά μας στο μέλλον.. Ουσιαστικά τι μέλλον θέλουμε για τα παιδιά μας… Ένα μέλλον προόδου και ανέλιξης ή ένα μέλλον σκλαβιάς;;;
Η μεγαλύτερη κτηνωδία είναι η κατήχηση των παιδιών μας σε ένα σύστημα που δεν δίνει καμία αξία στην δημιουργική έκφραση και ούτε ενθαρρύνει τις ιδιαίτερες ικανότητες… Και δυστυχώς οι περισσότεροι γονείς πέφτουν σε αυτήν την παγίδα, έχοντας πολύ μεγάλη ευθύνη για τους ανθρώπους σκλάβους που μεγαλώνουν και βοηθάνε πάρα πολύ το καθεστώς στον έλεγχο του επάνω μας…
Δεν βλέπουν οι περισσότεροι πως εφόσον παίζεις το παιχνίδι ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος, δεν δύνασαι να προσμένεις ότι κάποτε θα απελευθερωθείς από αυτό.. Αντίθετα δένεις πιο σφικτά τις αλυσίδες σου… Και όταν αυτό έχει να κάνει με τα ίδια τα παιδιά, δεν θα ήταν υπερβολή να χαρακτηριστεί ακόμα και έγκλημα!!!
Γράφει η Σταυρίνα Λαμπαδάρη
Θα κάνω μία ερώτηση-αναμμένο κάρβουνο σε κάθε γονέα. Τι θέλεις πραγματικά για το παιδί σου, κύριε γονέα; Το γνωρίζεις, είναι ξεκάθαρο στο κεφάλι σου;
Γιατί εμένα μου δίνεις την ισχυρή εντύπωση ότι δεν ξέρεις τι σου γίνεται. Βρίσκεσαι σε έναν ταραγμένο ωκεανό πεποιθήσεων, προγραμματισμών, καθηλώσεων και εμμονών. Τίποτε από αυτά δεν είναι δικά σου. Όλα σου τα έχουν φυτέψει και εσύ τα φυτεύεις στο ακέραιο στα παιδιά σου.
Είναι μεγάλη κουβέντα αυτή κι εγώ τώρα βάζω τους σπόρους.
Και όχι! δεν σε νοιάζει να κάνεις το παιδί σου έξυπνο και ικανό, δυνατό και βασταγερό στη δυσκολία. Όχι και ξανά όχι!
Το μόνο που κάνεις είναι να το έχεις σε υάλινο κώδωνα, προστατευμένο από οιαδήποτε ενόχληση και απαίτηση, καθαρίζεις εσύ γι’ αυτό, μην τυχόν δυσκολευτεί και κουραστεί, μην τυχόν παραπονεθεί, διότι παραπονιέται με το παραμικρό, τόσο που το έχεις κακομάθει, και αμέσως όλος ο κόσμος γίνεται εχθρός και στρέφεσαι εναντίον πασών των σημαιών… με βλακώδη έπαρση, με άστοχη εκτίμηση, με λάθος κρίση και με έναν εγωισμό κουρέλι που είναι το λάβαρό σου. Τζάμπα μαγκιές και από πίσω τίποτε! Μόνο χαζομάρα και κενότητα.
Λοιπόν, σ’ το λέω πως με τα χέρια σου καταδικάζεις το παιδί σου, για το οποίο το μόνο που φαντασιώνεσαι είναι να βρει μελλοντικά μια δουλειά που θα του φέρνει πολλά λεφτά (πρόσεξε! όχι μια δουλειά που θα του αρέσει) και βέβαια να κάνει ένα καλό γάμο, ο οποίος και αυτός ένας Θεός ξέρει για πόσο θα κρατήσει, κύριε γονέα…
Αυτό το παιδί πώς θα χτιστεί; Σε ποιο έδαφος θα πατήσει για να προχωρήσει στην ζωή του; Λες η ζωή του όλη να είναι η αντικατάσταση του ενός κινητού με το καινούργιο μοντέλο;
Κι όλα αυτά και πολλά ακόμη γίνονται την ίδια ώρα που εσύ καπνίζεις μέσα στο σπίτι ή στο αυτοκίνητο, πίνεις, εξάπτεσαι, μπορεί και να χειροδικείς…
Και τα τελευταία χρόνια, με τα παντός είδους κλεισίματα, με τον φόβο που σε τρομπάρουν, με τις οικονομικές δυσκολίες και την αβεβαιότητα, όλα αυτά έχουν επιδεινωθεί ανησυχητικά. Και θα έπρεπε να βάλεις επί τάπητος τον χάρτη της ζωής σου και να αλλάξεις τα όρια, να τον χρωματίσεις αλλιώς, να του δώσεις καινούργια αξία, κύριε.
Και μην ψαλιδίζεις άλλο το παιδί σου. Ρίξε το και λίγο στο βαθύ νερό να μάθει να κολυμπά και να μην βουλιάζει. Μην του κάνεις ό,τι ενδεχομένως έκαναν και σε σένα…
ΥΓ Σας παρακαλώ ας μην αρχίσουν να γράφουν κάποιοι “εγώ δεν είμαι έτσι!”. Για τους… άλλους γράφω! που είναι έτσι…
Σταυρίνα Λαμπαδάρη
Σημείωση: Δεν μπορεί να φωνάζεις ότι δεν σου αρέσει τίποτα από όσα ζεις και γενικά βιώνεις στην καθημερινότητα σου, αλλά να προσπαθείς 24/7 να πιέζεις τα παιδιά σου ότι πρέπει να προσαρμοστούν σε αυτό που ζεις και να πράξουν ανάλογα… Δεν μπορεί να θέλεις να αλλάξουν όλα και από την άλλη να μην έχεις καταλάβει ότι εμείς είμαστε αυτοί που θα πρέπει να αλλάξουμε πρώτα….
Αν θέλεις όντως τα παιδιά σου να μεγαλώσουν ελεύθερα και να βιώσουν το διαφορετικό και την ευδαιμονία, μάθε τα όχι να προσαρμόζονται σε ότι ζούμε τώρα, αλλά να πράττουν ακριβώς το αντίθετο… Αν το κάναμε όλοι οι γονείς αυτό, όλα θα ήταν διαφορετικά…
