Τοκογλυφία: Το έγκλημα των αιώνων
Από τον Richard C. Cook, συνιδρυτή και επικεφαλής ερευνητή, Αμερικανικό Γεωπολιτικό Ινστιτούτο
Πολλοί ιστορικοί πιστεύουν, όπως και εγώ, ότι η πιο ευτυχισμένη περίοδος της ιστορίας στη χριστιανική Δύση ήταν κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα στις πόλεις που είχαν μεγαλώσει κυρίως στη Γερμανία, την Ιταλία, τη Γαλλία και την Αγγλία. Πιθανώς το πιο προσιτό χρονικό για το πώς ήταν η ζωή τότε μπορεί να βρεθεί στο “Canterbury Tales” του Chaucer. Στα κέντρα αυτών των πόλεων βρίσκονταν οι γοτθικοί καθεδρικοί ναοί που ήταν πνευματικοί και τεχνολογικοί κόμβοι. Χαρακτηριστικό της οικονομικής ζωής της εποχής ήταν το γεγονός ότι η Εκκλησία είχε θέσει εκτός νόμου την τοκογλυφία. Αυτό ήταν το κλειδί για την προσωπική ελευθερία.
Η διαχωριστική γραμμή μεταξύ εκείνης της εποχής και της δικής μας δημιουργήθηκε γύρω στο 1500, όταν η γερμανική οικογένεια Φούγκερ έπεισε τον Πάπα να αρχίσει να επιτρέπει την τοκογλυφία, μια πρακτική που γρήγορα εξαπλώθηκε. Αυτή η πρακτική εξασφάλιζε ότι, σταδιακά, όλος ο πλούτος της κοινωνίας θα συγκεντρωνόταν αναπόφευκτα στους τραπεζίτες, ειδικά όταν κέρδιζαν το προνόμιο να δημιουργούν χαρτονομίσματα ή πιστωτικές εισόδους βιβλίων «από τον αέρα» και στη συνέχεια να τα δανείζουν με τόκους.
Αυτό ήταν το μεγαλύτερο έγκλημα των αιώνων. Πρέπει να θυμόμαστε ότι η χριστιανική εποχή ξεκίνησε όταν ο Ιησούς έκανε την τελευταία του επίσκεψη στην Ιερουσαλήμ πηγαίνοντας στο Ναό και πετώντας έξω τους δανειστές που τον είχαν βεβηλώσει. Ο Ναός συμβολίζει φυσικά όλη την ανθρώπινη θεόδοτη ζωή.
Όταν η τοκογλυφία έγινε ευρέως διαδεδομένη μετά το 1500, οι πολίτες έχασαν σταδιακά όλα τα δικαιώματά τους και την ανθρώπινη αγιότητά τους όταν έγιναν οφειλέτες στους τοκογλύφους και ήταν νομικά απλώς κτήμα των οποίων όλη η ευημερία, ακόμη και η ζωή τους (φυλακές οφειλετών), θυσιάστηκαν στους τραπεζίτες. ‘ απληστία.
Αυτό έγινε κατανοητό τότε. Είναι αυτό που απεικόνισε ο Σαίξπηρ στον «Έμπορο της Βενετίας». Αυτό ήταν το θέμα των θρύλων του Φάουστ, με τους ανθρώπους να πουλούν πλέον την ψυχή τους στον διάβολο καθώς κατέστρεψαν τους συνανθρώπους τους.
Τώρα, 500 χρόνια μετά, η διαδικασία έχει ολοκληρωθεί. Ο μέσος άνθρωπος είναι σκλάβος του χρέους, υπόκειται σε καθεστώτα ατελείωτου πολέμου, υπόκειται ανά πάσα στιγμή στη φυλακή για τα πιο ασήμαντα αδικήματα, και τώρα αξίζει μόνο να σκοτωθεί από την τελευταία «πλανδημία».
Αλλά οι άνθρωποι θα μπορούσαν να απελευθερωθούν, έτσι με μια χούφτα έθνη, τα οποία με επικεφαλής τους BRICS, ξεφεύγουν από το παράδειγμα της δουλείας. Όλα αυτά τα έθνη χαρακτηρίζονται από ισχυρές κεντρικές τράπεζες που ανήκουν στην κυβέρνηση που βλέπουν τον ρόλο τους ως προώθηση της κοινωνικής ευημερίας, όχι ως δεσμοφύλακες και προπαγανδιστές που εργάζονται για τους τραπεζίτες και άλλες ελίτ.
Φαίνεται τώρα ότι τα έθνη της Δύσης που ελέγχονται από το καθεστώς της τοκογλυφίας έχουν εγκαταλείψει τον παγκόσμιο έλεγχο και προσπαθούν απλώς να «ασφαλίσουν το βασίλειο» με την ολοένα και πιο τέλεια υποδούλωση των ολοένα και πιο ανθυγιεινών και καταπιεσμένων υποτελών πληθυσμών τους. Εν τω μεταξύ, πιέζουν και ερευνούν περιμετρικά αναζητώντας αδυναμίες μεταξύ εκείνων των εθνών που έχουν πει «όχι».
Υπάρχουν πράγματι άνθρωποι στη Δύση που επιδιώκουν να ξεφύγουν, αλλά κάθε οργανωμένο κίνημα συντρίβεται αμέσως. Ωστόσο, μερικά άτομα μπορεί να βρουν έναν τρόπο….. Τον έχουν βρει ήδη… Ευλογίες σε αυτούς.
« Κάθε ανθρώπινη επιχείρηση πρέπει να υπηρετεί τη ζωή, πρέπει να επιδιώκει να εμπλουτίσει την ύπαρξη στη γη, μήπως ο άνθρωπος υποδουλωθεί εκεί που επιδιώκει να εδραιώσει την κυριαρχία του!» Bô Yin Râ (Joseph Anton Schneiderfranken, 1876-1943)
