Ποιες τρεις ευχές θα ζητούσα αν είχα το λυχνάρι του Αλαντίν;; Μήπως αυτές τις ευχές θα έπρεπε να τις κάνουμε όλοι μαζί σαν ένας;;; Μήπως με αυτόν τον τρόπο επέμβουμε στη συνολική Συνειδητότητα και αλλάξουμε τη ζωή μας;;;
Laura Aboli : Σήμερα το πρωί, καθώς το μυαλό μου συνέχιζε να παλεύει να βρει λύσεις στα προβλήματά μου, αναρωτήθηκα: Ποιες τρεις ευχές θα ζητούσα αν είχα το λυχνάρι του Αλαντίν…
Σύντομα συνειδητοποίησα ότι όλα στη ζωή μου θα ήταν τέλεια, αν είχα απλώς πραγματική ελευθερία και περισσότερο χρόνο. Αν ο χρόνος μπορούσε απλώς να επιβραδυνθεί λίγο, θα ήταν υπέροχα ευδαιμονικός! Στην πραγματικότητα, θα ευχόμουν αυτά τα πράγματα όχι μόνο για τον εαυτό μου, αλλά για όλους. Αν εμφανιζόταν αυτό το τζίνι, θα ζητούσα ελευθερία, χρόνο και υγεία για όλους. Η αγάπη και η ειρήνη, είμαι σίγουρη, θα ακολουθούσαν φυσικά.
Καθώς ονειρευόμουν την αίσθηση της πραγματικής ελευθερίας, της ηρεμίας και της ειρήνης από μια επιβραδυνόμενη αίσθηση του χρόνου, συνειδητοποίησα ότι ο λόγος που κάνω αυτό που κάνω, είναι επειδή, αφού δεν συνάντησα κανένα τζίνι, ένιωσα ότι έπρεπε να κάνω κάτι για τα πράγματα. Έπρεπε να κάνω τους ανθρώπους να συνειδητοποιήσουν την εξαπάτηση, τον έλεγχο και το τοξικό περιβάλλον που είχαν δημιουργήσει για να μας κρατούν υπόδουλους.
Ίσως αν αρχίζαμε όλοι να ονειρευόμαστε τα ίδια πράγματα, η συλλογική μας δύναμη θα άλλαζε την πραγματικότητά μας. Με αυτό το πνεύμα ξεκίνησα αυτή την εξαντλητική σταυροφορία για τη διάδοση της αλήθειας. Εξάλλου, η ελευθερία είναι αδύνατον να επιτευχθεί αν πιστεύεις ψευδώς ότι είσαι ελεύθερος μέσα στον έλεγχο του matrix. Πώς μπορείτε να ονειρεύεστε κάτι που σας έχουν ξεγελάσει και σας έχουν κάνει να πιστεύετε ότι το έχετε ήδη;
Αυτή είναι η ιδιοφυΐα της ψευδαίσθησης που έχουν κατασκευάσει για εμάς. Έχει έρθει η ώρα, ωστόσο, για όλους να συνειδητοποιήσουμε ότι στην πραγματικότητα δεν ήμασταν ποτέ ελεύθεροι, γιατί όσο σκληρό χάπι κι αν είναι για να το καταπιείς, η αντιμετώπιση της ωμής πραγματικότητας, είναι ο μόνος τρόπος για να επέλθει η αλλαγή.
Ίσως τελικά να είμαστε τα τζίνια παγιδευμένα σε ψευδαισθητικές λάμπες! Και τα καλά νέα είναι ότι δεν χρειάζεται να περιμένουμε κάποιον να μας ξυπνήσει από τον λήθαργο, έχουμε ξυπνήσει εμείς οι ίδιοι! Απλά πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι και συγκεντρωμένοι στο όραμά μας, ώστε να μπορέσουμε να εκδηλώσουμε συλλογικά το είδος της πραγματικότητας που μας αξίζει.
Ας συγκεντρωθούμε λοιπόν, ας είμαστε ξεκάθαροι, ας είμαστε αποφασισμένοι, ας μην τα παρατήσουμε, ας μην παραδοθούμε ποτέ, ας συνεχίσουμε να περπατάμε και να ονειρευόμαστε και να μιλάμε και να σχεδιάζουμε και να μοιραζόμαστε το συλλογικό μας όραμα για ένα μέλλον όπου θα είμαστε πραγματικά ελεύθεροι και θα έχουμε το χρόνο και την υγεία να απολαμβάνουμε αυτή την πολυπόθητη ελευθερία στο έπακρο.
Ας γίνουμε τα τζίνια για τα οποία δημιουργηθήκαμε και ας επικεντρωθούμε στο να κάνουμε το όνειρό μας πραγματικότητα…! Όχι μόνο για τους εαυτούς μας, αλλά και ο ένας για τον άλλον… Ποιος είναι μαζί μου;
