Η Διαδικασία Gateway… Το 1983, ένας αντισυνταγματάρχης του αμερικανικού στρατού, ο Wayne McDonnell, συνέταξε μια έκθεση στην οποία αξιολογούσε κάτι που ονομαζόταν «Διαδικασία Gateway». Το έγγραφο συντάχθηκε για λογαριασμό της Στρατιωτικής Υπηρεσίας Πληροφοριών και αργότερα κατέληξε στα αρχεία της CIA, από όπου, δεκαετίες αργότερα, θα έβγαινε διακριτικά στο φως της δημοσιότητας και θα γοήτευε εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Η μελέτη περιστρεφόταν γύρω από έρευνα που διεξήγαγε το Ινστιτούτο Monroe, ένας οργανισμός που διερευνούσε τις αλλοιωμένες καταστάσεις συνείδησης μέσω τεχνικών διαλογισμού και συγχρονισμένων ηχητικών συχνοτήτων σχεδιασμένων να επηρεάζουν την εγκεφαλική δραστηριότητα.
Οι υπηρεσίες πληροφοριών ενδιαφέρονταν για οτιδήποτε θα μπορούσε ενδεχομένως να διευρύνει την ανθρώπινη αντίληψη, να ενισχύσει τη γνωστική λειτουργία ή να προσφέρει μη συμβατικές μεθόδους συλλογής πληροφοριών. Αυτό που κάνει την έκθεση «Gateway» τόσο αξιοσημείωτη δεν είναι απλώς το ίδιο το θέμα, αλλά ο τρόπος με τον οποίο ξεδιπλώνεται η ανάλυση. Το έγγραφο κινείται μεταξύ της νευροεπιστήμης, της κβαντικής φυσικής, των ενεργειακών πεδίων, της συνείδησης, του διαλογισμού και της φύσης της πραγματικότητας, καταλήγοντας σταδιακά σε συμπεράσματα που αρχίζουν να μοιάζουν πολύ περισσότερο με ιδέες που συναντώνται σε αρχαίες πνευματικές παραδόσεις παρά με συμβατικές στρατιωτικές αναλύσεις.
Η ανάγνωσή του σήμερα προκαλεί μια παράξενη αίσθηση οικειότητας, καθώς πολλοί από εμάς έχουμε καταλήξει ανεξάρτητα σε παρόμοιες διαισθήσεις μέσω της φιλοσοφίας, της πνευματικότητας και της αυξανόμενης αίσθησης ότι η πραγματικότητα μπορεί να είναι πολύ πιο αλληλένδετη από ό,τι επιτρέπει ο σύγχρονος υλισμός. Καθώς το ενδιαφέρον για την έκθεση Gateway αυξανόταν στο διαδίκτυο, οι άνθρωποι ανακάλυψαν κάτι ασυνήθιστο: η σελίδα 25 έλειπε. Η απουσία μιας μόνο σελίδας από ένα ήδη τόσο εξαιρετικό έγγραφο τροφοδότησε αναπόφευκτα εικασίες για χρόνια. Αντίγραφα κυκλοφορούσαν σε φόρουμ και ιστότοπους αρχείων με την αρίθμηση να προχωράει ξαφνικά μπροστά, αφήνοντας τους αναγνώστες να αναρωτιούνται τι είχε αφαιρεθεί και γιατί.
Τελικά, η σελίδα που έλειπε ήρθε στο φως μέσω αρχειοθετημένων εκδόσεων που συνδέονταν με το Ινστιτούτο Μονρόε και ανεξάρτητους ερευνητές που είχαν διατηρήσει παλαιότερα αντίγραφα του εγγράφου.
Αυτό που έκανε τη σελίδα 25 τόσο ενδιαφέρουσα δεν ήταν κρυφές στρατιωτικές πληροφορίες ή επιχειρησιακά μυστικά, αλλά η κατεύθυνση στην οποία είχε καταλήξει η ίδια η ανάλυση στο τέλος της έκθεσης.
Το έγγραφο καταλήγει στην ιδέα αυτού που αποκαλεί «Απόλυτο», το οποίο περιγράφεται ως μια άπειρη κατάσταση συνείδησης που υπάρχει πέρα από την ύλη, την ενέργεια και την ίδια τη φυσική πραγματικότητα.
Από εκεί, η έκθεση αρχίζει να συνδέει τις σύγχρονες θεωρίες της συνείδησης με τις πνευματικές παραδόσεις που η ανθρωπότητα μεταφέρει εδώ και χιλιάδες χρόνια. Διαφορετικές θρησκείες, μυστικιστικές σχολές και αρχαίες διδασκαλίες παρουσιάζονται ως αποσπασματικές προσπάθειες να περιγραφεί η ίδια υποκείμενη πραγματικότητα από διαφορετικές πολιτισμικές προοπτικές.
Όσο πιο βαθιά προχωρά η έκθεση, τόσο περισσότερο η γλώσσα αρχίζει να απομακρύνεται από την ανάλυση πληροφοριών και να στρέφεται προς ερωτήματα με τα οποία η ανθρωπότητα παλεύει από την αρχή του πολιτισμού.
Τι είναι η συνείδηση;
Από πού προέρχεται;
Είναι ο εγκέφαλος που δημιουργεί τη συνείδηση ή απλώς την δέχεται; Και μήπως η ίδια η πραγματικότητα είναι κάτι πολύ πιο ρευστό, αλληλένδετο και πολυδιάστατο από ό,τι αντιλαμβανόμαστε σήμερα;
Ίσως γι’ αυτό το κείμενο συνεχίζει να βρίσκει απήχηση σε τόσους πολλούς ανθρώπους, δεκαετίες αργότερα.
Όχι επειδή μας δίνει οριστικές απαντήσεις, αλλά επειδή εκφράζει με επίσημο τρόπο τις διαισθήσεις που πολλοί άνθρωποι ήδη κουβαλούν μέσα τους.
Όσο πιο βαθιά εισχωρεί κανείς στην ανάλυση του «Gateway», τόσο περισσότερο συνειδητοποιεί ότι το έγγραφο δεν αφορά καθόλου την τηλεόραση ή τις αλλοιωμένες καταστάσεις συνείδησης. Στην ουσία, επιχειρεί να απαντήσει σε ένα πολύ παλαιότερο ερώτημα:
Τι είμαστε;
Η έκθεση καταλήγει σταδιακά στην ιδέα ότι η ανθρώπινη συνείδηση μπορεί να μην είναι κάτι που παράγεται από τον εγκέφαλο, αλλά κάτι που υπάρχει πέρα από το φυσικό σώμα και εκφράζεται προσωρινά μέσω αυτού.
Ο εγκέφαλος περιγράφεται λιγότερο ως γεννήτρια και περισσότερο ως διεπαφή, ένας βιολογικός δέκτης ικανός να συντονίζεται σε διαφορετικά επίπεδα της πραγματικότητας ανάλογα με την κατάσταση συνοχής και τη συχνότητά του.
Οι άνθρωποι περιγράφονται ως θραύσματα μιας παγκόσμιας συνείδησης που βιώνει προσωρινά τον εαυτό της μέσω της φυσικής μορφής.
Η έκθεση αναφέρεται σε αυτό το απόλυτο πεδίο συνείδησης ως το «Απόλυτο».
Μια άπειρη νοημοσύνη που υπάρχει πέρα από το χώρο, το χρόνο και την ίδια την ύλη. Αυτό που θα ονομάζαμε απλά: Θεό.
Όχι την παλιά εικόνα μιας μακρινής μορφής που κάθεται κάπου στον ουρανό, αλλά ένα αιώνιο πεδίο συνείδησης από το οποίο αναδύεται όλη η πραγματικότητα και με το οποίο τελικά παραμένει συνδεδεμένη όλη η συνείδηση.
Από αυτή την οπτική γωνία, η διαίσθηση, η έμπνευση, ο βαθύς διαλογισμός, οι συγχρονικότητες και ακόμη και οι μυστικιστικές εμπειρίες αρχίζουν να μοιάζουν λιγότερο με ανωμαλίες και περισσότερο με σύντομες στιγμές επανασύνδεσης.
Αυτό εξηγεί μια δυσάρεστη αλήθεια: αν οι άνθρωποι είναι εκ φύσεως ικανοί να φτάσουν σε ανώτερες καταστάσεις συνειδητότητας και σε βαθύτερη σύνδεση με το Απόλυτο, τότε ένα σύστημα που βασίζεται στον έλεγχο θα είχε τεράστιο όφελος από το να κρατά την ανθρωπότητα παγιδευμένη σε μόνιμη απόσπαση της προσοχής, φόβο, διχασμό, υπερδιέγερση και υλιστική εμμονή.
Ένας πληθυσμός αποσυνδεδεμένος από τη βαθύτερη φύση του γίνεται ευκολότερος να χειραγωγηθεί.
Ίσως αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τόσες πολλές αρχαίες διδασκαλίες έδιναν τόσο μεγάλη σημασία στη σιωπή, το διαλογισμό, τη νηστεία, την προσευχή, την πειθαρχία και την εσωτερική ηρεμία. Όχι μόνο ως θρησκευτικά τελετουργικά, αλλά ως τεχνικές επανασύνδεσης.
Αυτές οι έννοιες αρχίζουν να αντηχούν σε όλο τον κόσμο με αυξανόμενη ένταση. Σχεδόν σαν η ανθρωπότητα να αρχίζει να θυμάται κάτι που κάποτε γνώριζε…
Αφού εξετάσαμε σε βάθος την ανάλυση του Gateway, φαίνεται ότι η έκθεση τελικά περιέγραφε την αληθινή φύση των ανθρώπων.
Όχι απλώς βιολογικά πλάσματα που κινούνται σε ένα τυχαίο υλικό σύμπαν, αλλά συνειδητά όντα που υπάρχουν ταυτόχρονα σε πολλαπλά επίπεδα της πραγματικότητας, παραμένοντας συνδεδεμένα με ένα ευρύτερο πεδίο νοημοσύνης που το έγγραφο αποκαλεί «Απόλυτο».
Αυτό που πολλοί από εμάς θα ονομάζαμε απλά Θεό. Πηγή. Θεία συνείδηση.
Η βαθύτερη επίπτωση της ανάλυσης είναι σημαντική· η συνείδησή μας μπορεί να μην προέρχεται καθόλου από το σώμα. Ο ίδιος ο εγκέφαλος μπορεί να λειτουργεί περισσότερο σαν δέκτης και πομπός που διασυνδέεται προσωρινά με τη φυσική πραγματικότητα, παραμένοντας συνδεδεμένος με κάτι απείρως μεγαλύτερο πέρα από αυτήν.
Ακόμη και ο τίτλος γίνεται ενδιαφέρον όταν τον εξετάζουμε από αυτή την οπτική γωνία: «Η Διαδικασία της Πύλης».
Μια πύλη υποδηλώνει πέρασμα, μετάβαση, κίνηση από τη μία κατάσταση στην άλλη.
Υποδηλώνει την έννοια ότι οι άνθρωποι υπάρχουν μέσα σε ένα είδος αντιληπτικού περιβλήματος, μιας μήτρας, παγιδευμένοι σε ένα πολύ στενό φάσμα συνειδητότητας, ενώ η πύλη αντιπροσωπεύει τη διαδικασία της επανασύνδεσης με την ανώτερη φύση μας πέρα από την ψευδαίσθηση. Πέρα από το παρασιτικό πλέγμα του φόβου, της απόσπασης της προσοχής, της διαίρεσης, της υπερδιέγερσης, του υλισμού και της συναισθηματικής χειραγώγησης που έχει σχεδιαστεί για να κρατά τη συνείδηση μόνιμα αντιδραστική, κατακερματισμένη και αποσυνδεδεμένη από την Πηγή.
Όσο περισσότερο το σκέφτεσαι, τόσο περισσότερο φαίνεται ότι η πραγματική φυλακή δεν είναι καθόλου φυσική, αλλά αντιληπτική· παγιδευόμαστε μέσα στην «ταινία», αντιδρώντας συναισθηματικά σε κάθε κατασκευασμένη κρίση, σε κάθε κύκλο φόβου, σε κάθε τεχνητή διαίρεση, μέχρι να ξεχάσουμε εντελώς ποιοι είμαστε.
Πρέπει να σταματήσουμε να τροφοδοτούμε το «matrix» με τα συναισθήματά μας. Η ενέργειά μας είναι αυτή που το κρατά ζωντανό.
Η Μεγάλη Αφύπνιση που λαμβάνει χώρα είναι η συνειδητοποίηση ότι η πραγματικότητα είναι πολύ πιο αλληλένδετη, ευφυής και πολυδιάστατη από ό,τι μας δίδαξαν, και ότι ο δρόμος για να βγούμε από την «ψευδαίσθηση» αρχίζει τη στιγμή που σταματάμε να ταυτιζόμαστε πλήρως με αυτήν.
Η «Πύλη» είναι η ίδια η συνείδηση.
Είναι η συνειδητοποίηση ότι η πόρτα για να βγούμε από τη φυλακή δεν βρισκόταν ποτέ κάπου έξω από εμάς, αλλά ήταν πάντα μέσα μας, περιμένοντας να θυμηθούμε ποιοι και τι είμαστε πραγματικά.
