Η «ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ» ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ: ΓΙΑΤΙ Ο ΌΜΗΡΟΣ ΑΠΟΚΑΛΕΙ ΤΟΝ ΔΙΑ «ΠΕΛΑΣΓΙΚΟ»; Μερικές φράσεις στην παγκόσμια λογοτεχνία έχουν τη δύναμη να γκρεμίσουν ολόκληρα ιστορικά αφηγήματα αιώνων… Μας έμαθαν από παιδιά ότι οι Πελασγοί ήταν απλώς ένας νεφελώδης, «προελληνικός» λαός, μια πρωτόγονη φυλή που χάθηκε στην προϊστορία για να δώσει τη θέση της στον λαμπρό κλασικό πολιτισμό. Μας είπαν ότι η θρησκεία, η γλώσσα και οι Θεοί γεννήθηκαν σχεδόν ξαφνικά, μέσα από το δωδεκάθεο του Ολύμπου…. Τι γίνεται όμως αν η ίδια η Ιλιάδα, το αρχαιότερο και πιο σεβαστό κείμενο της πατρίδας μας, κρύβει μια αλήθεια που ανατρέπει τα πάντα;
Στη Ραψωδία Π’ (στίχος 233), την ώρα που ο Τρωικός Πόλεμος φτάνει στο πιο κρίσιμο σημείο του, ο μεγαλύτερος ήρωας των Ελλήνων, ο Αχιλλέας, κάνει μια επίσημη προσευχή. Δεν επικαλείται κανέναν «Ολύμπιο» Θεό με τη σημερινή έννοια. Τα λόγια του, καταγεγραμμένα εδώ και χιλιάδες χρόνια, είναι ένα σοκ για την επίσημη ιστοριογραφία:
«Ζευ άνα, Δωδωναίε, Πελασγικέ…»
Γιατί ο Αχιλλέας, ο απόλυτος Έλληνας ηρωικός χαρακτήρας, αποκαλεί τον Δία Πελασγικό; Γιατί στρέφει το βλέμμα του στο Μαντείο της Δωδώνης; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα αφυπνίζει τη συνείδησή μας και αποκαλύπτει τη βαθιά, αδιάσπαστη συνέχεια του πολιτισμού μας.
1. Ο Πελασγικός Δίας: Στην εναλλακτική ιστορική έρευνα, η φράση αυτή του Ομήρου δεν είναι μια τυχαία ποιητική μεταφορά. Είναι η επίσημη παραδοχή ότι η πνευματική, θρησκευτική και γλωσσική ηγεσία του Αιγαιακού χώρου δεν ξεκίνησε το 800 π.Χ., αλλά έχει τις ρίζες της στον αρχέγονο, προομηρικό πυρήνα των Πελασγών.
Ο Όμηρος μας αποκαλύπτει ότι ο Δίας, που ετυμολογικά παράγεται από τη πελασγική ρίζα Δίον, η οποία σημαίνει το απόλυτο, συμπαντικό φως, δεν ήταν ένας «νέος» Θεός που έφεραν μαζί τους κάποια μεταγενέστερα φύλα. Ήταν ο Θεός των Πελασγών.
Αυτό σημαίνει ότι οι Πελασγοί δεν ήταν ένας «διαφορετικός» ή «ξένος» λαός που εξαφανίστηκε. Ήταν οι Πρωτοέλληνες. Ήταν η ίδια η γονιδιακή, θρησκευτική και πολιτισμική μήτρα που με τα χρόνια ονομάστηκε Ελληνισμός.
2. Οι Σελλοί της Δωδώνης: Οι Πρώτοι «Έλληνες» της Ιστορίας
Αμέσως μετά την επίκληση στον «Πελασγικό Δία», ο Όμηρος προσθέτει μια ακόμα συγκλονιστική λεπτομέρεια. Μιλάει για τους ιερείς της Δωδώνης, τους Σελλούς, περιγράφοντάς τους ως «χαμαιεύναοι και ανιπτόποδες» (άνθρωποι που κοιμούνταν στο χώμα και περπατούσαν ξυπόλυτοι). Γιατί ο Όμηρος δίνει έμφαση σε αυτή την εικόνα;
Πρώτα ομως να δουμε την Ετυμολογία-Σοκ: Στη γλωσσολογία, η ρίζα των Σελλών παράγεται από το Σέλας, που στην προομηρική γλώσσα σημαίνει «λαμπρό φως, λάμψη» (από όπου βγαίνει και η λέξη Σελήνη). Οι Πελασγοί ιερείς της Δωδώνης ονομάστηκαν Σελλοί επειδή θεωρούνταν «οι φωτισμένοι», αυτοί που κατείχαν τη γνώση των άστρων και του ουρανού.
Βάσει του κώδικα των 300 φωνητικών μεταβολών, που αναλύσαμε στο προηγουμενο άρθρο, το σύμφωνο «Σ» στην αρχή των λέξεων πολύ συχνά αποβαλλόταν και μετατρεπόταν σε δασεία (έναν ήχο βαθιάς αναπνοής). Έτσι, οι Σελλοί έγιναν Ελλοί και η περιοχή γύρω από το μαντείο της Δωδώνης ονομάστηκε Ελλοπία (η χώρα του φωτός).
Οι άνθρωποι που ξεκίνησαν από εκείνη την περιοχή και εξαπλώθηκαν σε όλο το Αιγαίο ονομάστηκαν Σέλληνες και, μετέπειτα, Έλληνες!
Η Επιβεβαίωση έρχεται από τον Αριστοτέλη ο οποίος στα «Μετεωρολογικά» του (Βιβλίο Α΄, 352α) γράφει ρητά ότι η περιοχή της αρχαίας Ελλάδας βρισκόταν γύρω από τη Δωδώνη και τον ποταμό Αχελώο, διότι:
«…ώκουν γαρ οι Σελλοί ενταύθα και οι καλούμενοι τότε μεν Γραικοί, νυν δ’ Έλληνες» –
(Απόδοση:…γιατί εκεί κατοικούσαν οι Σελλοί και αυτοί που τότε ονομάζονταν Γραικοί, αλλά τώρα ονομάζονται Έλληνες).
Παμε τώρα να εξετασουμε το ότι οι Σελλοι περπατούσαν ξυπόλυτοι και ζούσαν σε διαρκή επαφή με τη γη και τι ακριβως σημαίνει…
Η εικόνα των Σελλών (των Πελασγών ιερέων της Δωδώνης) να περπατούν ξυπόλυτοι και να κοιμούνται στο χώμα («ἀνιπτόποδες, χαμαιεῦναι») αποτελεί ίσως το πιο παρεξηγημένο σημείο της προϊστορίας μας. Η επίσημη ιστοριογραφία παρουσιάζει αυτή τη συμπεριφορά σαν ένα δείγμα «πρωτόγονης ασκητικής ζωής» ή θρησκευτικής εκκεντρικότητας.
Ακολουθεί μίσ βαθύτερη ανάλυση αυτού του στοιχείου, δομημένη σε τρεις άξονες:
1. Η Ήπειρος, και ειδικά η κοιλάδα της Δωδώνης, είναι μια περιοχή με έντονη τεκτονική και γεωλογική δραστηριότητα, γεμάτη υπόγεια ρήγματα και πηγές. Το ανθρώπινο σώμα απο την άλλη είναι εξαιρετικός αγωγός του ηλεκτρισμού. Περπατώντας συνεχώς με γυμνά πέλματα (ανιπτόποδες) και κοιμώμενοι απευθείας πάνω στο έδαφος (χαμαιεύναοι), οι Σελλοί μπορούσαν να αισθανθούν τις ανεπαίσθητες υπόκωφες δονήσεις της γης (προσεισμικά φαινόμενα, μετατοπίσεις ρηγμάτων, αλλαγές στον μαγνητισμό του εδάφους) εβδομάδες πριν αυτές γίνουν αντιληπτές από τους απλούς ανθρώπους και άλλα πολλά…
2. Η Βελανιδιά (Φηγός) ως Φυσικός Σταθμός Μετεωρολογίας
Η ιερή βελανιδιά της Δωδώνης δεν ήταν αντικείμενο τυφλής ειδωλολατρίας. Ήταν το κέντρο ενός προϊστορικού μετεωρολογικού σταθμού. Τα δέντρα αυτά έχουν τεράστιο ριζικό σύστημα, που απορροφά τις δονήσεις του υπεδάφους, και φυλλωσιά που αντιδρά στην παραμικρή αλλαγή της ατμοσφαιρικής πίεσης.
Οι Σελλοί λοιπον είχαν εκπαιδευτεί να «ακούν» τη συχνότητα του ανέμου μέσα στα φύλλα. Οι αλλαγές στον τόνο του θροΐσματος τους φανέρωναν την έλευση καταιγίδων, την αλλαγή της κατεύθυνσης των ανέμων και τα βαρομετρικά χαμηλά. Χρησιμοποιώντας την προομηρική γλώσσα-κώδικα, μετέφραζαν αυτούς τους ήχους της φύσης σε πρακτικές οδηγίες.
3. Ο Συντονισμός με τον Συμπαντικό Καιρό (Σείριος και Πλειάδες)
Οι Πελασγοί ιερείς συνδύαζαν τη γειωμένη παρατήρηση του εδάφους με την αστρονομία. Η Δωδώνη είναι γεωγραφικά τοποθετημένη σε ένα σημείο όπου η ορατότητα προς τον ουρανό επέτρεπε την ακριβή παρακολούθηση συγκεκριμένων άστρων.
Παρατηρώντας την ανατολή του Σειρίου (που σηματοδοτούσε τα μεγάλα καλοκαιρινά καύματα) και τη δύση των Πλειάδων (που όριζε το τέλος της ναυσιπλοΐας και την αρχή της σποράς), οι Σελλοί συνέδεαν τον «ουράνιο καιρό» με τον «γήινο καιρό».
Η Μαθηματική Επιβεβαίωση: Η Ιερή Γεωδαισία
Αν ο «Πελασγικός Δίας» και η Δωδώνη ήταν απλώς ένας τοπικός μύθος της Ηπείρου, η γεωγραφική θέση του μαντείου θα ήταν και αυτή τυχαία. Όμως τα μαθηματικά έρχονται να κλειδώσουν την αλήθεια με απόλυτη ακρίβεια…
Η επιστήμη της Αστρονομικής Γεωδαισίας αποδεικνύει ότι το μαντείο της Δωδώνης αποτελεί το σημείο μηδέν ενός προσχεδιασμένου χάρτη. Η απόστασή του από τους Δελφούς, την Ακρόπολη των Αθηνών και την Κνωσό στην Κρήτη δεν μετριέται σε τυχαία χιλιόμετρα. Σχηματίζει τέλεια γεωμετρικά τρίγωνα που υπακούουν στον Χρυσό Κανόνα (Φ).
Αυτό το στοιχείο αποδεικνύει ότι οι Πελασγοί κατείχαν μια ανώτερη επιστήμη χαρτογράφησης. Χτίζοντας το κέντρο τους στη Δωδώνη και ονομάζοντάς το «Πελασγικό», οριοθέτησαν τον πνευματικό άξονα ολόκληρου του Αιγαίου, χρησιμοποιώντας την προομηρική γλώσσα ως τον κοινό κώδικα για να καταγράψουν τη συμπαντική αρμονία στη Γη
Σπάζοντας τη Σιωπή
Όταν ο ίδιος ο Όμηρος αποκαλεί τον Δία «Πελασγικό» και η γεωδαισία αποδεικνύει τη μαθηματική ακρίβεια των μνημείων μας, το σχολικό αφήγημα καταρρέει. Οι Πελασγοί δεν χάθηκαν ποτέ. Είναι οι βιολογικοί μας προπάτορες, οι δημιουργοί της γλώσσας μας, οι άνθρωποι που αποτύπωσαν τα άστρα στο έδαφος της Ελλάδας.
Η αλήθεια ήταν πάντα εκεί, γραμμένη στην πρώτη σελίδα της ιστορίας μας. Αρκεί να έχουμε το θάρρος να τη διαβάσουμε.
Εσείς τι πιστεύετε;
• Γιατί η επίσημη εκπαίδευση αποσιωπά τη φράση του Ομήρου για τον “Πελασγικό Δία”;
• Πιστεύετε ότι η Δωδώνη κρύβει το πραγματικό μυστικό για την αρχαιότητα του πολιτισμού μας;
[© Διονυσία Κλαρνετατζή – Σχολή Αειζωίας. Επιτρέπεται ελευθερα η αναδημοσίευση απευθειας απο το χρονολογιό μου… Παρακαλώ για copy-paste του αρθρου μόνο με πλήρη αναφορά της πηγής και ενεργό σύνδεσμο της Σχολής Αειζωίας, προς αποφυγή σύγχυσης, παρερμηνείας ή παρεξηγήσεων
]
ΥΓ. Αποκαλώ την προσευχή του Αχιλλέα “Απαγορευμένη” γιατι ενώ η Ιλιάδα διδάσκεται σε όλα τα ελληνικά σχολεία, η συγκεκριμένη φράση «Ζευ Πελασγικέ» προσπερνιέται πάντα στα γρήγορα, στις υποσημειώσεις, χωρίς καμία ανάλυση.
Το επίσημο εκπαιδευτικό σύστημα αποφεύγει να εξηγήσει στους μαθητές γιατί ο κορυφαίος ήρωας των Ελλήνων αποκαλεί τον Θεό του «Πελασγικό». Είναι μια «απαγορευμένη» αλήθεια επειδή, αν αναλυθεί, προφανώς ανατρέπει το βολικό αφήγημα ότι οι Πελασγοί ήταν απλώς ένας άσχετος, ξένος λαός που εξαφανίστηκε.
Για τη διεθνή ακαδημαϊκή κοινότητα απο την άλλη, ο όρος είναι σχεδόν «ταμπού». Οι ξένοι ιστορικοί προτιμούν τη θεωρία των «Ινδοευρωπαίων» νομάδων που ήρθαν από την Ασία και έφτιαξαν την Ελλάδα.
Η προσευχή του Αχιλλέα αποδεικνύει ότι η ρίζα του πολιτισμού μας είναι αυτόχθονη και προέρχεται από το Αιγαίο. Αυτό το εδάφιο «απαγορεύεται» να πάρει μεγάλη δημοσιότητα, γιατί αναγκάζει τους ξένους επιστήμονες να παραδεχτούν ότι ο ελληνικός πολιτισμός είναι πολύ παλαιότερος από όσο ορίζουν τα δικά τους βιβλία.
Με Αγάπη Διονυσία
Πηγές για περισσότερη μελέτη:
1. Φοίβος Παναγόπουλος – «Ιερή Γεωγραφία και Αστρονομική Γεωδαισία» (Εκδόσεις Άμμων): Η αναλυτική έρευνα του συγγραφέα για τη μαθηματική θέση της Δωδώνης και τη γεωμετρία του ελλαδικού χώρου.
2. Όμηρος – «Ιλιάδα» (Ραψωδία Π’, στίχος 233): Το αυτούσιο αρχαίο κείμενο όπου ο Αχιλλέας επικαλείται τον «Πελασγικό Δία»
3. Φοίβος Παναγόπουλος – «Πελασγικό Λεξικό: Μετατροπή Φωνηέντων και Συμφώνων»: Για τη γλωσσική και φωνητική συνέχεια από την προομηρική εποχή μέχρι σήμερα.
4. Αριστοτέλης, Μετεωρολογικά
