ΞΥΠΝΑ ΠΡΙΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ Η ΖΩΗ ΣΟΥ – Υπάρχει ένας ύπνος που δεν γίνεται τη νύχτα. Δεν κλείνουν τα μάτια. Δεν ξαπλώνει το σώμα. Δεν σβήνει η συνείδηση. Κι όμως, ο άνθρωπος κοιμάται. Κοιμάται μέσα στις συνήθειές του. Μέσα στις απόψεις που κληρονόμησε. Μέσα σε αυτά που του είπαν ότι πρέπει να θέλει. Μέσα σε αυτά που έμαθε να φοβάται. Μέσα στις επιθυμίες του, στις προτιμήσεις του, στις μικρές του ικανοποιήσεις.
Και κάποια στιγμή μπορεί να περάσουν χρόνια ολόκληρα χωρίς να αναρωτηθεί Εγώ ζω πραγματικά ή απλώς λειτουργώ; Ξυπνά το πρωί, κάνει όσα πρέπει να κάνει, εργάζεται, τρέχει, αγοράζει, καταναλώνει, μιλά, διασκεδάζει, θυμώνει, ερωτεύεται, απογοητεύεται, κυνηγά χρήματα, αναζητά αναγνώριση, προσπαθεί να αποδείξει την αξία του. Και μέσα σε όλη αυτή την κίνηση… ξεχνά να γνωρίσει αυτόν που τα κάνει όλα αυτά. Τον εαυτό του.
Η μοναξιά και η σιωπή δεν είναι τιμωρία.. Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή όπου η μοναξιά μπορεί να πάψει να είναι εχθρός. Γίνεται δάσκαλος. Και η σιωπή, που κάποτε μας φόβιζε, γίνεται καθρέφτης.
Γιατί όταν σταματήσει ο θόρυβος γύρω σου, αρχίζει να ακούγεται ένας άλλος θόρυβος, ο δικός σου. Οι σκέψεις σου. Οι φόβοι σου. Οι απαιτήσεις σου. Οι ανάγκες σου. Οι αντιδράσεις σου. Οι δικαιολογίες σου. Οι προσδοκίες σου. Και τότε αρχίζεις να βλέπεις κάτι συγκλονιστικό.. Ότι πολλές φορές δεν υποφέρουμε μόνο από αυτά που συμβαίνουν στη ζωή.
Υποφέρουμε και από τον τρόπο με τον οποίο τα ερμηνεύουμε. Δεν βλέπουμε απλώς την πραγματικότητα. Βλέπουμε την πραγματικότητα μέσα από τα φίλτρα που έχουμε δημιουργήσει. Και αυτά τα φίλτρα τα θεωρούμε… αλήθεια..
Πώς κοιμήθηκε ο άνθρωπος; Ίσως δεν κοιμήθηκε ξαφνικά. Κοιμήθηκε λίγο λίγο. Κάθε φορά που έμαθε να λέει Έτσι είναι η ζωή. Κάθε φορά που εγκατέλειψε ένα όνειρο επειδή κάποιος του είπε ότι δεν γίνεται. Κάθε φορά που προτίμησε την ασφάλεια από την αλήθεια.
Κάθε φορά που συμβιβάστηκε για να μην ενοχλήσει. Κάθε φορά που έκρυψε αυτό που πραγματικά αισθανόταν. Κάθε φορά που έζησε σύμφωνα με το τι θα πουν οι άλλοι. Κάθε φορά που πήρε ως δική του μια άποψη που ποτέ δεν εξέτασε.
Και κάποια στιγμή έφτασε να υπερασπίζεται με πάθος πράγματα που δεν διάλεξε ποτέ ο ίδιος. Αυτό είναι ένα από τα πιο παράξενα πράγματα στον άνθρωπο .. Μπορεί να περάσει ολόκληρη τη ζωή του υπερασπιζόμενος μια ζωή που δεν επέλεξε…
Τι πραγματικά είναι δικό μου;
Αν καθίσεις μόνος
και ρωτήσεις τον εαυτό σου:
Αυτό που θέλω,
το θέλω πραγματικά εγώ;
θα ανοίξει μια δύσκολη πόρτα.
Ποιος σου είπε
τι σημαίνει επιτυχία;
Ποιος σου είπε πόσα χρήματα χρειάζεσαι για να αξίζεις;
Ποιος σου είπε
ποιον πρέπει να αγαπάς;
Ποιος σου είπε
τι πρέπει να φοβάσαι;
Ποιος σου είπε
ποιος πρέπει να είσαι;
Και κυρίως
Πόσα από αυτά που θεωρείς δικά σου
είναι πραγματικά δικά σου;
Εδώ αρχίζει
η εσωτερική έρευνα.
Όχι με μεγάλες θεωρίες.
Με μια απλή,
αλλά τρομακτική ειλικρίνεια
Δεν ξέρω.
Το δεν ξέρω μπορεί να είναι
η αρχή της γνώσης
Ο άνθρωπος δυσκολεύεται πολύ να παραδεχτεί την άγνοιά του.
Θέλει να φαίνεται δυνατός.
Έξυπνος.
Ικανός.
Σίγουρος.
Όμως υπάρχει
μια παράξενη δύναμη μέσα στο
Δεν γνωρίζω.
Γιατί όσο νομίζεις ότι γνωρίζεις, δεν ψάχνεις.
Όταν όμως αναγνωρίσεις
ότι δεν γνωρίζεις,
τότε για πρώτη φορά μπορείς πραγματικά να αναζητήσεις.
Και ίσως αυτό είναι
το πρώτο βήμα για να αλλάξει ένας άνθρωπος
Να σταματήσει να προσπαθεί
να αποδείξει ότι είναι κάτι.
Και να αρχίσει να παρατηρεί
τι πραγματικά είναι.
Η ζωή έξω από εμάς
και η ζωή μέσα μας
Ο άνθρωπος ψάχνει
να καταλάβει τον κόσμο.
Μελετά το σύμπαν.
Τη φύση.
Την ύλη.
Την κοινωνία.
Την ιστορία.
Την επιστήμη.
Και πολύ σωστά.
Όμως υπάρχει ένα ερώτημα
που συχνά ξεχνά
Και εγώ;
Πώς λειτουργώ;
Γιατί τι αξία έχει να καταλάβεις πώς λειτουργεί ο κόσμος,
αν δεν έχεις καταλάβει
πώς λειτουργεί ο άνθρωπος
που τον κοιτάζει;
Η πραγματική αναζήτηση χρειάζεται δύο κατευθύνσεις
προς τα έξω και προς τα μέσα.
Τι συμβαίνει στον κόσμο;
Και τι συμβαίνει μέσα μου
όταν αυτό συμβαίνει;
Πώς επηρεάζει ο κόσμος εμένα;
Και πώς οι σκέψεις, οι πράξεις και οι επιλογές μου
επηρεάζουν τον κόσμο
γύρω μου;
Εκεί αρχίζει να φαίνεται
μια σχέση
που δεν είχαμε προσέξει.
Δεν είμαστε απομονωμένοι
από τη ζωή.
Είμαστε μέσα στη ζωή.
Και η ζωή είναι μέσα μας
με χίλιους τρόπους.
Μάθε από το ψωμί
Ας πάρουμε κάτι απλό.
Έναν άνθρωπο που θέλει
να μάθει να φτιάχνει ψωμί.
Δεν αρκεί να πει
Θέλω να γίνω φούρναρης.
Πρέπει να σηκωθεί
από την καρέκλα.
Να μάθει.
Να αποτύχει.
Να κάψει ψωμιά.
Να κάνει λάθη.
Να ξαναδοκιμάσει.
Να βρει κάποιον που ξέρει περισσότερα από εκείνον.
Να δεχτεί διορθώσεις.
Να υπομείνει.
Να δουλέψει.
Και ακόμη κι αν μάθει
να φτιάχνει εξαιρετικό ψωμί, δεν τελείωσε.
Χρειάζεται χώρο.
Χρήματα.
Πελάτες.
Οργάνωση.
Υπομονή.
Να πληρώσει ανθρώπους.
Να αντιμετωπίσει προβλήματα.
Να αντέξει ημέρες
που δεν θα μπει
κανείς στο μαγαζί.
Και ημέρες
που όλα θα πάνε στραβά.
Τι ήταν λοιπόν αυτό
που τον έκανε να συνεχίσει;
Δεν ήταν μόνο η γνώση.
Ήταν η ικανότητά του να αντέχει τη διαδρομή.
Και εδώ βρίσκεται
ένα μεγάλο μυστικό.
Ο άνθρωπος
δεν μεταμορφώνεται
επειδή έμαθε
περισσότερες πληροφορίες.
Μεταμορφώνεται επειδή
έγινε ικανός
να ζήσει διαφορετικά.
Το ίδιο συμβαίνει
και με τον εσωτερικό άνθρωπο
Δεν αρκεί να διαβάσεις
εκατό βιβλία αυτογνωσίας.
Δεν αρκεί να γνωρίζεις φιλοσοφία.
Δεν αρκεί να μιλάς
για πνευματικότητα.
Δεν αρκεί να ξέρεις
μεγάλες λέξεις.
Γιατί μπορεί κάποιος
να μιλάει για την αγάπη
και να μην μπορεί να αγαπήσει.
Να μιλάει για την αλήθεια
και να λέει ψέματα
στον εαυτό του.
Να μιλάει για ελευθερία
και να είναι σκλάβος
των επιθυμιών του.
Να μιλάει για συνείδηση
και να αντιδρά μηχανικά σε όλα.
Η γνώση που δεν περνά
μέσα από τη ζωή μας
παραμένει πληροφορία.
Η αληθινή γνώση
πρέπει κάποτε να γίνει βίωμα.
Να γίνει τρόπος να βλέπεις.
Τρόπος να αισθάνεσαι.
Τρόπος να αντιδράς.
Τρόπος να ζεις.
Και τότε έρχεται η κρίση
Υπάρχει μια λέξη
που έχει διπλό βάρος
κρίση.
Υπάρχει η κρίση
ως δύσκολη περίοδος,
ως σύγκρουση, ως δοκιμασία.
Και υπάρχει η κρίση ως διάκριση
η ικανότητα να ξεχωρίζεις.
Και ίσως αυτά τα δύο συνδέονται περισσότερο απ’ όσο νομίζουμε.
Γιατί πολλές φορές
δεν αποκτούμε
πραγματική κρίση
επειδή μας μίλησαν γι’ αυτήν.
Την αποκτούμε επειδή
περάσαμε μέσα από καταστάσεις που μας ανάγκασαν
να ξεχωρίσουμε.
Το αληθινό από το ψεύτικο.
Το ουσιώδες από το ασήμαντο.
Την ανάγκη από την επιθυμία.
Την αγάπη από την εξάρτηση.
Την ελευθερία από την ασυδοσία.
Την ταπεινότητα
από την αυτοϋποτίμηση.
Την αυτοπεποίθηση
από την αλαζονεία.
Και κυρίως
αυτό που είμαι
από αυτό που νόμιζα ότι είμαι.
Η πιο δύσκολη μάχη
είναι με τον εαυτό μας
Ο άνθρωπος μπορεί να παλέψει με τη φτώχεια.
Με μια δύσκολη δουλειά.
Με μια αποτυχία.
Με μια μεγάλη απώλεια.
Αλλά υπάρχει ένας αγώνας δυσκολότερος
να σταθεί απέναντι
στον εαυτό του
χωρίς δικαιολογίες.
Να πει
Εδώ φοβάμαι.
Εδώ ζηλεύω.
Εδώ λέω ψέματα.
Εδώ ζητάω επιβεβαίωση.
Εδώ θέλω να έχω δίκιο.
Εδώ αντιδρώ επειδή πληγώθηκε ο εγωισμός μου.
Εδώ δεν αγαπάω όπως νομίζω.
Εδώ δεν είμαι τόσο δυνατός
όσο παρουσιάζομαι.
Αυτό δεν είναι ταπείνωση.
Είναι επίγνωση.
Και μόνο όταν δεις καθαρά
πού βρίσκεσαι,
μπορείς να αρχίσεις
να πηγαίνεις κάπου αλλού.
Άρον το κρέβατον σου και περιπάτει
Υπάρχουν λόγια
που δεν χρειάζεται να τα δούμε μόνο θρησκευτικά.
Μπορούμε να τα δούμε
και ως ένα βαθύ κάλεσμα
προς τον άνθρωπο
Σήκω.
Σήκωσε τον εαυτό σου από εκεί όπου έχεις συνηθίσει να μένεις.
Από τον φόβο.
Από την αδράνεια.
Από την αυτολύπηση.
Από τις παλιές σου πεποιθήσεις.
Από την ανάγκη να σε εγκρίνουν όλοι.
Από την πεποίθηση
ότι δεν μπορείς.
Από τη ζωή που επαναλαμβάνεις μηχανικά.
Το κρεβάτι μπορεί να είναι οτιδήποτε μας κρατά ακίνητους.
Και κάποτε
πρέπει να το σηκώσουμε.
Όχι επειδή ξαφνικά
γίναμε παντοδύναμοι.
Αλλά επειδή αποφασίσαμε
να μη μείνουμε για πάντα εκεί.
Το δωρεάν έλαβες,
δωρεάν δώσε
Αν υπάρχει κάτι που ο άνθρωπος ξεχνά περισσότερο από όλα, είναι η αξία της δωρεάς.
Τίποτα από όσα έχουμε
δεν δημιουργήθηκε αποκλειστικά από εμάς.
Πριν μάθουμε να μιλάμε,
κάποιος μας μίλησε.
Πριν μάθουμε να περπατάμε, κάποιος μας κράτησε.
Πριν μάθουμε μια τέχνη,
κάποιος μας δίδαξε.
Πριν φάμε ψωμί,
κάποιος δούλεψε
για να φτάσει στο τραπέζι μας.
Κάποιος έσπειρε.
Κάποιος καλλιέργησε.
Κάποιος μάζεψε.
Κάποιος ζύμωσε.
Κάποιος έψησε.
Κάποιος μετέφερε.
Και εμείς απλώς ανοίξαμε
το χέρι και πήραμε.
Αυτό δεν είναι κακό.
Κακό είναι
να μην αντιλαμβανόμαστε ποτέ πόσα χέρια υπάρχουν
πίσω από αυτό που θεωρούμε αυτονόητο.
Γι’ αυτό ο άνθρωπος που αποκτά επίγνωση δεν ρωτά μόνο
Τι μπορώ να πάρω από τη ζωή;
Αρχίζει να ρωτά:
Τι μπορώ να επιστρέψω;
Και τότε αλλάζει ο σκοπός
Στην αρχή ο άνθρωπος
θέλει να αποκτήσει.
Μετά θέλει να πετύχει.
Μετά θέλει να αναγνωριστεί.
Και κάποια στιγμή,
αν ωριμάσει πραγματικά,
μπορεί να αρχίσει να ρωτά
Σε τι μπορώ να φανώ χρήσιμος;
Εκεί αλλάζει κάτι βαθύ.
Γιατί παύεις να βλέπεις
τον εαυτό σου μόνο
ως καταναλωτή της ζωής.
Αρχίζεις να τον βλέπεις
ως μέρος της ζωής.
Και τότε καταλαβαίνεις γιατί
η προσφορά έχει τόση δύναμη.
Όχι επειδή πρέπει να γίνεις καλός άνθρωπος
για να πάρεις κάποιο βραβείο.
Αλλά επειδή αντιλαμβάνεσαι
ότι η ζωή είναι μια αλυσίδα.
Κάποιος σου έδωσε.
Εσύ πήρες.
Και κάποτε έρχεται η στιγμή
που πρέπει να δώσεις.
Υπάρχει άραγε
ένας άλλος άνθρωπος μέσα μας;
Ναι.
Όχι με την έννοια
ότι πρέπει να γίνεις
κάποιος ξένος
προς τον εαυτό σου.
Αλλά ότι μπορείς να γίνεις περισσότερο
αυτός που πραγματικά είσαι.
Να αφήσεις πίσω σου
όσα δεν σου ανήκουν.
Τον φόβο που σου φόρεσαν.
Την εικόνα που έφτιαξες
για να σε αποδεχτούν.
Τις ανάγκες
που σου δημιούργησαν.
Την ανάγκη να αποδεικνύεις συνεχώς την αξία σου.
Και να αρχίσεις να ανακαλύπτεις κάτι βαθύτερο.
Δεν χρειάζεται να γίνεις
ένας τέλειος άνθρωπος.
Χρειάζεται να γίνεις
πιο συνειδητός άνθρωπος.
Να βλέπεις.
Να ακούς.
Να αισθάνεσαι.
Να παρατηρείς.
Να διακρίνεις.
Να αναλαμβάνεις
την ευθύνη σου.
Να μπορείς να πεις
Δεν ξέρω ακόμη,
αλλά θέλω να μάθω.
Και τότε συμβαίνει
κάτι παράξενο
Όσο περισσότερο κοιτάζεις
μέσα σου, τόσο περισσότερο καταλαβαίνεις τον κόσμο.
Και όσο περισσότερο παρατηρείς τον κόσμο,
τόσο περισσότερο
βλέπεις τον εαυτό σου.
Μια συμπεριφορά κάποιου άλλου μπορεί να σου αποκαλύψει
κάτι δικό σου.
Μια δυσκολία
μπορεί να σου δείξει
μια αδυναμία που δεν γνώριζες.
Μια αποτυχία
μπορεί να αποκαλύψει
έναν φόβο.
Μια απώλεια μπορεί
να σε αναγκάσει να δεις
τι πραγματικά θεωρούσες σημαντικό.
Μια σιωπή μπορεί να σου πει περισσότερα
από χίλιες συζητήσεις.
Και τότε αρχίζεις
να αντιλαμβάνεσαι ότι η ζωή
δεν είναι απλώς κάτι
που σου συμβαίνει.
Είναι και κάτι μέσα στο οποίο συναντάς συνεχώς
τον εαυτό σου.
Υπάρχει όμως
ένα τελευταίο ερώτημα
Αν όλα αυτά τα καταλάβεις…
θα αλλάξεις;
Γιατί το να καταλάβεις
κάτι νοητικά είναι εύκολο.
Το δύσκολο είναι να το ζήσεις.
Να αλλάξεις μια αντίδραση.
Να συγκρατήσεις έναν θυμό.
Να ζητήσεις συγγνώμη.
Να παραδεχτείς
ότι έκανες λάθος.
Να σταματήσεις να κυνηγάς
κάτι που σε αδειάζει.
Να αφήσεις
έναν άνθρωπο ελεύθερο.
Να συγχωρήσεις.
Να πεις όχι.
Να πεις φοβάμαι.
Να πεις δεν γνωρίζω.
Να αρχίσεις ξανά.
Εκεί δοκιμάζεται η γνώση.
Στη ζωή.
ΞΥΠΝΑ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ
Ίσως το πιο τραγικό πράγμα
δεν είναι να πεθάνει κάποιος.
Ο θάνατος είναι μέρος
της ανθρώπινης ύπαρξης.
Το πιο τραγικό είναι να φτάσει κάποιος στο τέλος
και να καταλάβει ότι δεν έζησε ποτέ πραγματικά.
Ότι έζησε σύμφωνα
με τις προσδοκίες των άλλων.
Ότι φοβήθηκε περισσότερο
απ’ όσο αγάπησε.
Ότι συγκέντρωσε πράγματα αλλά δεν γνώρισε τον εαυτό του.
Ότι μιλούσε πολύ
αλλά δεν άκουσε ποτέ.
Ότι κοίταζε συνεχώς έξω
και δεν μπήκε ποτέ μέσα του.
Ότι περίμενε
την κατάλληλη στιγμή.
Και η ζωή πέρασε.
Γι’ αυτό το ερώτημα δεν είναι
Θα πεθάνω;
Αυτό είναι βέβαιο.
Το ερώτημα είναι
Μέχρι να πεθάνω,
θα έχω ξυπνήσει;
Θα έχω δει πραγματικά;
Θα έχω αγαπήσει;
Θα έχω προσφέρει;
Θα έχω καταλάβει ποιος είμαι;
Θα έχω διακρίνει
τι αξίζει και τι όχι;
Θα έχω σταθεί έστω μία φορά απέναντι στον εαυτό μου
χωρίς μάσκες;
Γιατί ίσως αυτό είναι
τελικά το μεγάλο μυστικό
της ζωής
Δεν είναι να τα γνωρίσουμε όλα.
Δεν είναι να γίνουμε
οι πιο έξυπνοι.
Δεν είναι να αποκτήσουμε
τα περισσότερα.
Δεν είναι να νικήσουμε
όλους τους άλλους.
Είναι να αρχίσουμε να βλέπουμε.
Να βλέπουμε τον κόσμο.
Να βλέπουμε τον εαυτό μας.
Να βλέπουμε τη σχέση
ανάμεσα στα δύο.
Να καταλαβαίνουμε
ότι κάθε μέρα μας δίνει
κάτι να μάθουμε.
Και ότι ο άνθρωπος
που πραγματικά ξυπνά
δεν γίνεται απαραίτητα
πιο δυνατός
απέναντι στους άλλους.
Γίνεται πιο αληθινός
απέναντι στον εαυτό του.
Και ίσως τότε
αρχίζει να αισθάνεται
εκείνη την παράξενη δύναμη
που υπήρχε πάντα μέσα του
αλλά ήταν θαμμένη
κάτω από φόβους, συνήθειες, πεποιθήσεις
και μηχανικές αντιδράσεις.
Δεν δημιουργεί τη δύναμη
από το μηδέν.
Αρχίζει να την αναγνωρίζει.
Και τότε η ζωή παύει να είναι απλώς κάτι που συμβαίνει.
Γίνεται μια πρόσκληση.
Μια διαδρομή.
Μια μαθητεία.
Ένα συνεχές κάλεσμα
Ξύπνα. Δες. Άκου.
Νιώσε. Παρατήρησε.
Διάκρινε. Περπάτησε.
Γιατί ο δρόμος
δεν αποκαλύπτεται ολόκληρος από την αρχή.
Αποκαλύπτεται
καθώς περπατάς.
Και ίσως αυτό είναι
το μεγαλύτερο παράδοξο
Δεν χρειάζεται πρώτα να ξέρεις όλη τη διαδρομή
για να ξεκινήσεις.
Πρέπει να ξεκινήσεις
για να αρχίσεις να τη βλέπεις.
Γι’ αυτό…
μην περιμένεις να ξυπνήσεις όταν όλα θα έχουν τελειώσει.
Μην περιμένεις
να χάσεις για να εκτιμήσεις.
Μην περιμένεις να αρρωστήσεις για να αγαπήσεις τη ζωή.
Μην περιμένεις να γεράσεις
για να αναρωτηθείς ποιος ήσουν.
Μην περιμένεις τον θάνατο
για να καταλάβεις
την αξία της ζωής.
Ξύπνα τώρα.
Και αν δεν ξέρεις πώς…
ξεκίνα από το πιο απλό
Μείνε λίγο μόνος.
Κάνε σιωπή.
Κοίτα μέσα σου χωρίς φόβο.
Και για πρώτη φορά
στη ζωή σου, μην προσπαθήσεις να δώσεις στον εαυτό σου απάντηση.
Άρχισε να ακούς την ερώτηση.
Ίσως εκεί…
να αρχίζει
το πραγματικό ξύπνημα.
Το κείμενο που μόλις διαβάσατε είναι από τη Μαίρη Κούβαρη
Αυτά και μένουμε συντονισμένοι.. Κάθε μέρα που ξημερώνει ούτε που μπορούμε να φανταστούμε τι μας επιφυλλάσσει.. Οι εξελίξεις τρέχουν στην κυριολεξία και όλα επιταχύνονται οδηγούμενα στην τελική μάχη των μαχών… Για όποιον με διαβάζει για πρώτη φορά, μπορεί όλα αυτά να του φαίνονται …κάπως, επειδή διαφοροποιούνται από το αφήγημα των συστημικών ΜΜΕ… Όμως προτείνω να μην τα προσπεράσει… Να τα κρατήσει στο πίσω μέρος του μυαλού του…
Προσωπικά καυχιέμαι ότι αυτό εδώ το ιστολόγιο έχει προσφέρει τεράστια γνώση με τα πάνω απο 8000 άρθρα εναλλακτικής ενημέρωσης και είναι ένας θησαυρός για όποιον θελήσει να ανοίξει τις κεραίες του και να κολυμπήσει σε αχαρτογράφητα για τους περισσότερους νερά…
Δυστυχώς εξαιτίας σοβαρού θέματος επιβίωσης, έφτασα στο σημείο να ζητήσω τη συνδρομή των αναγνωστών.. Και ήταν ότι πιο δύσκολο αποφάσισα ποτέ να κάνω.. Και πολεμήθηκα πολύ για αυτό… Όμως για μένα κάθε συνδρομή σας μετράει … Πρέπει να μείνω σε αυτόν τον αγώνα μέχρι το τέλος.. Και αυτό θα είναι αδύνατον χωρίς τη δική σας βοήθεια.. Τόσα χρόνια αγωνίστηκα με ανιδιοτέλεια, χωρίς να ζητήσω τίποτα απολύτως, με αποτέλεσμα το τίμημα να είναι τεράστιο και να κινδυνεύω τώρα να χάσω μέχρι και την ιστοσελίδα μου… Είμαι ευγνώμων για όσους μπήκαν μέχρι τώρα στη διαδικασία να με τιμήσουν με μια συνδρομή ή δωρεά… Προσωπικά θα κάνω τα πάντα να μη λείψω ούτε μια μέρα από την ενημέρωση σας, αλλά πλέον δεν εξαρτάται μόνον από εμένα…
