Όταν η σκέψη θεωρείται έγκλημα

ΑΠΟΨΕΙΣ ΠΑΙΔΕΙΑ ΡΟΗ ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ

Όταν η σκέψη θεωρείται έγκλημα από τους κρατικούς θεσμούς, οι άνθρωποι βιώνουν ΤΗΝ ΥΠΈΡΤΑΤΗ ΣΚΛΑΒΙΆ. Το άρθρο που ακολουθεί αναλύει ακριβώς αυτό. Είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο ελέγχου της ανθρωπότητας το οποίο δυστυχώς χρησιμοποιεί την ίδια τη δικαιοσύνη στην εφαρμογή του. Μία δικαιοσύνη αιχμάλωτη του κράτους και κάτω από το ναυτικό δίκαιο που αδυνατεί να τιμήσει το ίδιο το λειτούργημα της. Δυστυχώς ο πολύς κόσμος, μέσω της χειραγώγησης που έχει υποστεί, αδυνατεί να δει το πλέον εμφανές και συνεχίζει να πιστεύει στους θεσμούς που τον έχουν σκλαβώσει. Είναι μια μέγγενη στην κυριολεξία από την οποία μόνο με νόηση και προσωπική έρευνα μπορεί κάποιος να ξεφύγει.

“Σε μια εποχή απάτης, το να λες την αλήθεια είναι μια επαναστατική πράξη.” Τζορτζ Όργουελ

Η κυβέρνηση των ΗΠΑ, η οποία μιλάει σε μια γλώσσα της βίας, φοβάται τους πολίτες της. Αυτό που αντιμετωπίζουμε είναι μια κυβέρνηση τόσο πεινασμένη για εξουσία, παρανοϊκή και φοβισμένη μήπως χάσει τον ασφυκτικό έλεγχο της εξουσίας της, ώστε συνωμοτεί για να κάνει πόλεμο σε όποιον τολμά να αμφισβητήσει την εξουσία της. Όλοι μας βρισκόμαστε σε κίνδυνο.

Τα τελευταία χρόνια, η κυβέρνηση χρησιμοποιεί τις φράσεις “εγχώριος τρομοκράτης”, “αντικυβερνητικός”, “εξτρεμιστής”, και “τρομοκράτης” για να περιγράψει οποιονδήποτε μπορεί να εμπίπτει κάπου σε ένα πολύ ευρύ φάσμα απόψεων που θα μπορούσαν να θεωρηθούν “επικίνδυνες”. Οι προεκτάσεις είναι τόσο εκτεταμένες που καθιστούν σχεδόν κάθε Αμερικανό εξτρεμιστή με λόγια, πράξεις, σκέψεις ή συσχετισμούς.

Στην τελευταία επίθεση της κυβέρνησης εναντίον όσων ασκούν κριτική στην κυβέρνηση -είτε η κριτική αυτή εκδηλώνεται με λόγια, πράξεις ή σκέψεις-, η κυβέρνηση Μπάιντεν παρομοίασε όσους μοιράζονται “ψευδείς ή παραπλανητικές αφηγήσεις και θεωρίες συνωμοσίας και άλλες μορφές παραπληροφόρησης” με τρομοκράτες. Το επόμενο μέρος είναι το καλύτερο.

Σύμφωνα με το τελευταίο τρομοκρατικό δελτίο του Υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας, “Αυτοί οι φορείς απειλών επιδιώκουν να εντείνουν τις κοινωνικές προστριβές για να σπείρουν την διχόνοια και να υπονομεύσουν την εμπιστοσύνη του κοινού στους κυβερνητικούς θεσμούς, ώστε να ενθαρρύνουν την αναταραχή, η οποία θα μπορούσε ενδεχομένως να εμπνεύσει πράξεις βίας”.

Βλέπετε, η κυβέρνηση δεν ενδιαφέρεται αν αυτό που μοιράζεστε είναι γεγονός ή φαντασία ή κάτι ενδιάμεσο. Αυτό που την νοιάζει είναι αν αυτό που μοιράζεστε έχει την δυνατότητα να κάνει τους ανθρώπους να σκεφτούν μόνοι τους και, στην πορεία, να αμφισβητήσουν την κυβερνητική προπαγάνδα. Ετοιμαστείτε για την επόμενη φάση του πολέμου της κυβέρνησης κατά των εγκλημάτων σκέψης και των αφηγητών της αλήθειας.

Εδώ και χρόνια, η κυβέρνηση χρησιμοποιεί όλα τα όπλα που διαθέτει στο τεράστιο οπλοστάσιό της -παρακολούθηση, εκτιμήσεις απειλών, κέντρα συγχώνευσης, προγράμματα προ-εγκλημάτων, νόμους για εγκλήματα μίσους, στρατιωτικοποιημένη αστυνομία, κλειδαριές, στρατιωτικό νόμο κ.λ.π.- για να στοχοποιεί πιθανούς εχθρούς του κράτους με βάση την ιδεολογία, την συμπεριφορά, τις σχέσεις τους και άλλα χαρακτηριστικά που θα μπορούσαν να θεωρηθούν ύποπτα ή επικίνδυνα.

Για παράδειγμα, αν πιστεύετε και ασκείτε τα δικαιώματά σας βάσει του Συντάγματος (δηλαδή το δικαίωμά σας να μιλάτε ελεύθερα, να λατρεύετε ελεύθερα, να συναναστρέφεστε με ομοϊδεάτες που μοιράζονται τις πολιτικές σας απόψεις, να ασκείτε κριτική στην κυβέρνηση, να κατέχετε όπλο, να ζητάτε ένταλμα προτού σας ανακρίνουν ή σας ερευνήσουν, ή οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα θεωρείται ενδεχομένως αντικυβερνητική, ρατσιστική, φανατική, αναρχική ή κυρίαρχη), θα μπορούσατε να βρίσκεστε στην κορυφή της λίστας παρακολούθησης για τρομοκρατία από την κυβέρνηση.

Επιπλέον, όπως προειδοποιεί ένα κύριο άρθρο των New York Times, μπορεί να είστε αντικυβερνητικός εξτρεμιστής (ή αλλιώς εγχώριος τρομοκράτης) στα μάτια της αστυνομίας, αν φοβάστε ότι η κυβέρνηση σχεδιάζει να κατασχέσει τα όπλα σας, αν πιστεύετε ότι η οικονομία πρόκειται να καταρρεύσει και η κυβέρνηση θα κηρύξει σύντομα στρατιωτικό νόμο ή αν επιδεικνύεται ασυνήθιστο αριθμό πολιτικών ή/και ιδεολογικών αυτοκόλλητων στο αυτοκίνητό σας.

Σύμφωνα με μια πρόσφατη έκθεση του FBI, μπορεί επίσης να χαρακτηριστείτε ως απειλή κι εγχώριος τρομοκράτης αν υποστηρίζετε θεωρίες συνωμοσίας, ιδίως αν “προσπαθείτε να εξηγήσετε γεγονότα ή περιστάσεις ως αποτέλεσμα μιας ομάδας παραγόντων που εργάζονται μυστικά για να επωφεληθούν οι ίδιοι εις βάρος άλλων και συνήθως έρχονται σε αντίθεση με τις επίσημες ή επικρατούσες εξηγήσεις των γεγονότων”. Με άλλα λόγια, αν τολμήσετε να υποστηρίξετε οποιεσδήποτε απόψεις που είναι αντίθετες με αυτές της κυβέρνησης, μπορεί κάλλιστα να θεωρηθείτε ύποπτοι ως εγχώριοι τρομοκράτες και να αντιμετωπιστείτε αναλόγως.

Αυτή η τελευταία κυβερνητική ομοβροντία κατά των καταναλωτών και των διανομέων της “παραπληροφόρησης και της κακής πληροφόρησης” διευρύνει το δίχτυ ώστε να συμπεριλάβει δυνητικά οποιονδήποτε εκτίθεται σε ιδέες που έρχονται σε αντίθεση με την επίσημη κυβερνητική αφήγηση. Δεν χρειάζεται να είσαι ένας Joe Rogan που αμφισβητεί το COVID-19 για να σε φωνάξουν, να σε ακυρώσουν και να σε κατατάξουν ως εξτρεμιστή. Υπάρχει ένα ολόκληρο φάσμα συμπεριφορών που κυμαίνεται από εγκλήματα σκέψης και ρητορική μίσους μέχρι καταγγελίες που πληρούν τις προϋποθέσεις για δίωξη (και καταδίκη) από το Βαθύ Κράτος.

Το να κάνετε απλά like ή να μοιραστείτε αυτό το άρθρο στο Facebook, να το κάνετε retweet στο Twitter, ή απλώς να το διαβάσετε ή οποιοδήποτε άλλο άρθρο σχετίζεται με κυβερνητικά αδικήματα, παρακολούθηση, αστυνομικά παραπτώματα ή πολιτικές ελευθερίες μπορεί να είναι αρκετό για να σας κατηγοριοποιήσει ως ένα συγκεκριμένο είδος ατόμου με συγκεκριμένα ενδιαφέροντα που αντανακλούν ένα συγκεκριμένο είδος νοοτροπίας που μπορεί να σας οδηγήσει να συμμετάσχετε σε συγκεκριμένα είδη δραστηριοτήτων και, ως εκ τούτου, να σας βάλει στο στόχαστρο μιας κυβερνητικής έρευνας ως πιθανό ταραχοποιό ή αλλιώς εγχώριο εξτρεμιστή.

Οι πιθανότητες είναι, όπως αναφέρει η Washington Post, να σας έχει ήδη αποδοθεί μια χρωματική κωδικοποιημένη βαθμολογία απειλής -πράσινη, κίτρινη ή κόκκινη- ώστε η αστυνομία να είναι προϊδεασμένη για την πιθανή τάση σας να γίνετε ταραξίας ανάλογα με το αν έχετε κάνει καριέρα στο στρατό, αν έχετε δημοσιεύσει ένα σχόλιο που θεωρείται απειλητικό στο Facebook, αν πάσχετε από μια συγκεκριμένη ιατρική πάθηση ή αν γνωρίζετε κάποιον που γνωρίζει κάποιον που μπορεί να έχει διαπράξει κάποιο έγκλημα.

Με άλλα λόγια, μπορεί να είστε ήδη χαρακτηρισμένος ως δυνητικά αντικυβερνητικός σε μια κυβερνητική βάση δεδομένων κάπου -για παράδειγμα, στο Main Core- που εντοπίζει και παρακολουθεί άτομα που δεν είναι διατεθειμένα να βαδίσουν πιστά στις επιταγές του αστυνομικού κράτους.

Όπως ανέφερε το The Intercept, το FBI, η CIA, η NSA και άλλες κυβερνητικές υπηρεσίες έχουν επενδύσει όλο και περισσότερο σε εταιρικές τεχνολογίες παρακολούθησης που μπορούν να εξορύξουν συνταγματικά προστατευόμενη ομιλία σε πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης όπως το Facebook, το Twitter και το Instagram, προκειμένου να εντοπίσουν πιθανούς εξτρεμιστές και να προβλέψουν ποιοι θα μπορούσαν να προβούν σε μελλοντικές πράξεις αντικυβερνητικής συμπεριφοράς.

Εκεί που πολλοί Αμερικανοί κάνουν λάθος είναι στο να υποθέτουν αφελώς ότι πρέπει να κάνεις κάτι παράνομο ή επιβλαβές για να σε επισημάνουν και να σε στοχοποιήσουν για κάποια μορφή παρέμβασης ή κράτησης.

Στην πραγματικότητα, το μόνο που χρειάζεται να κάνετε στις μέρες μας για να καταλήξετε σε μια κυβερνητική λίστα παρακολούθησης ή να υποβληθείτε σε αυξημένο έλεγχο είναι να χρησιμοποιήσετε ορισμένες λέξεις-κλειδιά (όπως σύννεφο, χοιρινό και πειρατές), να σερφάρετε στο διαδίκτυο, να επικοινωνήσετε με κινητό τηλέφωνο, να κουτσαίνετε ή να τραυλίζετε, να οδηγήσετε αυτοκίνητο, να μείνετε σε ξενοδοχείο, να παρακολουθήσετε μια πολιτική συγκέντρωση, να εκφραστείτε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να φανείτε ψυχικά άρρωστοι, να υπηρετήσετε στο στρατό, να διαφωνήσετε με έναν αξιωματούχο των αρχών επιβολής του νόμου, να δηλώσετε ασθένεια στη δουλειά σας, να αγοράσετε υλικά σε κατάστημα με είδη σιδηρικών, να κάνετε μαθήματα πτήσης ή βαρκάδας, να φανείτε ύποπτοι, να φαίνεστε μπερδεμένοι ή νευρικοί, να χοροπηδάτε ή να σφυρίζετε ή να μυρίζετε άσχημα, να σας δουν δημοσίως να κρατάτε ένα παιδικό όπλο ή οτιδήποτε μοιάζει ελάχιστα με όπλο (όπως ένα ακροφύσιο νερού ή ένα τηλεχειριστήριο ή ένα μπαστούνι για περπάτημα), να κοιτάτε επίμονα έναν αστυνομικό, να αμφισβητείτε την κυβερνητική εξουσία ή να φαίνεστε ότι είστε υπέρ των όπλων ή της ελευθερίας.

Και στο άλλο άκρο του φάσματος υπάρχουν εκείνοι, όπως ο Julian Assange, για παράδειγμα, που αποκαλύπτουν κυβερνητικές παραβάσεις που είναι μέσα στο δικαίωμα του κοινού να γνωρίζει.

Ο Ασάνζ, ο ιδρυτής του WikiLeaks -ενός ιστότοπου που δημοσίευσε μυστικές πληροφορίες, διαρροές ειδήσεων και απόρρητα μέσα από ανώνυμες πηγές- συνελήφθη στις 11 Απριλίου 2019 με την κατηγορία ότι βοήθησε την αναλύτρια πληροφοριών του αμερικανικού στρατού Τσέλσι Μάνινγκ να αποκτήσει πρόσβαση και να διαρρεύσει περισσότερα από 700.000 απόρρητα στρατιωτικά έγγραφα που παρουσιάζουν την κυβέρνηση των ΗΠΑ και τον στρατό της ως απερίσκεπτη, ανεύθυνη και υπεύθυνη για χιλιάδες θανάτους αμάχων.

Μεταξύ του υλικού που διέρρευσε η Μάνινγκ περιλαμβάνονταν το βίντεο Collateral Murder (Απρίλιος 2010), τα αρχεία του πολέμου στο Αφγανιστάν (Ιούλιος 2010), τα αρχεία του πολέμου στο Ιράκ (Οκτώβριος 2010), ένα τέταρτο του εκατομμυρίου διπλωματικών τηλεγραφημάτων (Νοέμβριος 2010) και τα αρχεία του Γκουαντάναμο (Απρίλιος 2011).



Η διαρροή Collateral Murder περιλάμβανε βίντεο από το οπτικό πεδίο δύο αμερικανικών ελικοπτέρων AH-64 Apache που συμμετείχαν σε μια σειρά επιθέσεων αέρος-εδάφους, ενώ το πλήρωμα του αεροσκάφους γελούσε με κάποια από τα θύματα. Μεταξύ των θυμάτων ήταν δύο ανταποκριτές του Reuters που πυροβολήθηκαν αφού οι κάμερές τους πέρασαν για όπλα και ένας οδηγός που σταμάτησε για να βοηθήσει έναν από τους δημοσιογράφους. Τα δύο παιδιά του οδηγού, τα οποία έτυχε να βρίσκονται στο φορτηγάκι την στιγμή που δέχθηκε τα πυρά των αμερικανικών δυνάμεων, υπέστησαν σοβαρά τραύματα.

Με αληθινό οργουελικό τρόπο, η κυβέρνηση θέλει να μας κάνει να πιστέψουμε ότι ο Ασάνζ και ο Μάνινγκ είναι οι πραγματικοί εγκληματίες που τόλμησαν να αποκαλύψουν το βρώμικο υπογάστριο της πολεμικής μηχανής.

Από την σύλληψή του τον Απρίλιο του 2019, ο Ασάνζ είναι κλειδωμένος σε βρετανική φυλακή υψίστης ασφαλείας -σε απομόνωση έως και 23 ώρες την ημέρα- εν αναμονή της έκδοσής του στις ΗΠΑ, όπου, αν καταδικαστεί, θα μπορούσε να καταδικαστεί σε 175 χρόνια φυλάκισης. Έτσι αντιμετωπίζει το αστυνομικό κράτος εκείνους που αμφισβητούν την ασφυκτική εξουσία του.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η κυβέρνηση φοβάται τους πολίτες που σκέφτονται μόνοι τους. Διότι ένας πολίτης που σκέφτεται μόνος του είναι ένας πολίτης που είναι ενημερωμένος, δεσμευμένος και προετοιμασμένος να θέσει την κυβέρνηση προ των ευθυνών της για την τήρηση του κράτους δικαίου, το οποίο μεταφράζεται σε κυβερνητική διαφάνεια και λογοδοσία.

Rumble -Αυτό είναι το μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ “Shadowgate”, παραγωγής της δημοσιογράφου του Infowars, Millie Weaver, που διαγράφηκε από το Facebook και το YouTube μετά την σύλληψη του σκηνοθέτη. Το Infowars επιβεβαίωσε ότι ο Weaver συνελήφθη. Στο μεταξύ, δείτε αυτό το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ που το Deep State που δεν θέλει να δείτε! Το Shadow Gate διαθέτει δύο πληροφοριοδότες, την Tore και τον Patrick Bergy, οι οποίοι περιγράφουν ένα δίκτυο κυβερνητικών εργολάβων στην Κοινότητα Πληροφοριών, με πρόσβαση στο δίκτυο παρακολούθησης της NSA και τα προγράμματα AI, που αξιοποιούν αυτές τις πληροφορίες για να εκβιάσουν και να ελέγξουν πολιτικούς και άλλους ισχυρούς ανθρώπους.

Εξάλλου, είμαστε πολίτες, όχι υπήκοοι. (;)

Για όσους δεν κατανοούν πλήρως την διάκριση μεταξύ των δύο και γιατί η διαφάνεια είναι τόσο ζωτικής σημασίας για μια υγιή συνταγματική κυβέρνηση, ο Manning το εξηγεί καλά:

Όταν η ελευθερία της πληροφόρησης και η διαφάνεια καταπνίγονται, τότε συχνά λαμβάνονται κακές αποφάσεις και συμβαίνουν συγκλονιστικές τραγωδίες – πολύ συχνά σε κλίμακα που κόβει την ανάσα και μπορεί να αφήσει τις κοινωνίες να αναρωτιούνται: Πώς συνέβη αυτό; Πιστεύω ότι όταν το κοινό στερείται ακόμη και της πιο θεμελιώδους πρόσβασης στο τι κάνουν οι κυβερνήσεις και οι στρατοί του στο όνομά του, τότε παύει να συμμετέχει στην πράξη της ιδιότητας του πολίτη. Υπάρχει σαφής διάκριση μεταξύ των πολιτών, οι οποίοι έχουν δικαιώματα και προνόμια που προστατεύονται από το κράτος, και των υπηκόων, οι οποίοι βρίσκονται υπό τον πλήρη έλεγχο και την εξουσία του κράτους.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Πρώτη Τροπολογία είναι τόσο κρίσιμη. Δίνει στους πολίτες το δικαίωμα να μιλούν ελεύθερα, να διαμαρτύρονται ειρηνικά, να εκθέτουν κυβερνητικά παραπτώματα και να ασκούν κριτική στην κυβέρνηση χωρίς το φόβο της σύλληψης, της απομόνωσης ή οποιασδήποτε άλλης τιμωρίας που έχει επιβληθεί σε πληροφοριοδότες όπως ο Έντουαρντ Σνόουντεν, ο Ασάνζ και ο Μάνινγκ.

Η πρόκληση είναι να καταστήσουμε την κυβέρνηση υπεύθυνη για την τήρηση του νόμου.

Πριν από λίγο περισσότερο από 50 χρόνια, το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ αποφάσισε με απόφαση 6-3 στην υπόθεση Ηνωμένες Πολιτείες κατά Washington Post Co. να εμποδίσει τις προσπάθειες της κυβέρνησης Νίξον να χρησιμοποιήσει ισχυρισμούς περί εθνικής ασφάλειας για να εμποδίσει την Washington Post και τους New York Times να δημοσιεύσουν μυστικά έγγραφα του Πενταγώνου σχετικά με το πώς η Αμερική πήγε στον πόλεμο στο Βιετνάμ.

Όπως παρατήρησε ο δικαστής William O. Douglas σχετικά με την απόφαση, “Ο Τύπος προστατεύθηκε ώστε να μπορεί να αποκαλύπτει τα μυστικά της κυβέρνησης και να ενημερώνει τον λαό. Μόνο ένας ελεύθερος και απεριόριστος Τύπος μπορεί να αποκαλύψει αποτελεσματικά την εξαπάτηση της κυβέρνησης. Και ύψιστη μεταξύ των ευθυνών ενός ελεύθερου Τύπου είναι η υποχρέωση να εμποδίζει οποιοδήποτε τμήμα της κυβέρνησης να εξαπατά τον λαό και να τον στέλνει σε μακρινές χώρες για να πεθάνει από ξένο πυρετό και ξένα σκάγια και οβίδες”.

Προχωράμε γρήγορα στο σήμερα και γινόμαστε μάρτυρες μιας ακόμη αναμέτρησης, αυτή την φορά μεταξύ του Ασάνζ και του Βαθέος Κράτους, η οποία αντιπαραθέτει το δικαίωμα του λαού να γνωρίζει για τις κυβερνητικές παραβάσεις με την ισχύ του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος.

Ωστόσο, δεν πρόκειται απλώς για το αν οι πληροφοριοδότες και οι δημοσιογράφοι ανήκουν σε προστατευόμενη κατηγορία σύμφωνα με το Σύνταγμα. Είναι μια συζήτηση για το πόσο καιρό “εμείς, ο λαός”, θα παραμείνουμε μια προστατευόμενη κατηγορία σύμφωνα με το Σύνταγμα.

Ακολουθώντας την τρέχουσα πορεία, δεν θα περάσει πολύς καιρός μέχρι όποιος πιστεύει ότι η κυβέρνηση πρέπει να λογοδοτεί, να χαρακτηρίζεται “εξτρεμιστής”, να υποβιβάζεται σε μια κατώτερη τάξη που δεν ταιριάζει, να παρακολουθείται συνεχώς και να συλλαμβάνεται όταν η κυβέρνηση το κρίνει απαραίτητο. Είμαστε σχεδόν σε αυτό το σημείο τώρα. Τελικά, όλοι θα είμαστε εν δυνάμει ύποπτοι, τρομοκράτες και παραβάτες του νόμου στα μάτια της κυβέρνησης.



Η κομματική πολιτική δεν έχει καμία θέση σε αυτή την συζήτηση: Οι Αμερικανοί όλων των αποχρώσεων καλά θα κάνουν να θυμούνται ότι εκείνοι που αμφισβητούν τα κίνητρα της κυβέρνησης αποτελούν τον απαραίτητο αντίποδα σε εκείνους που ακολουθούν τυφλά εκεί που οι πολιτικοί επιλέγουν να οδηγήσουν. Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε με κάθε κριτική της κυβέρνησης, αλλά πρέπει να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα όλων των ατόμων να μιλούν ελεύθερα χωρίς το φόβο της τιμωρίας ή της απειλής της εξορία.

Ποτέ μην ξεχνάτε: αυτό που θέλουν οι αρχιτέκτονες του αστυνομικού κράτους είναι υποταγμένοι, πειθήνιοι, συνεργάσιμοι, υπάκουοι, πράοι πολίτες που δεν αντιμιλούν, δεν αμφισβητούν την κυβερνητική εξουσία, δεν μιλούν κατά της κυβερνητικής παραβατικότητας και δεν ξεφεύγουν από την γραμμή.

Αυτό που προστατεύει η Πρώτη Τροπολογία -και που απαιτεί μια υγιής συνταγματική δημοκρατία- είναι πολίτες που ασκούν συστηματικά το δικαίωμά τους να λένε την αλήθεια στην εξουσία. Το δικαίωμα να μιλάει κανείς κατά των κυβερνητικών αδικημάτων είναι η πεμπτουσία της ελευθερίας.

Όπως ξεκαθαρίζω στο βιβλίο μου “Battlefield America: The War on the American People” και στο μυθιστορηματικό αντίστοιχό του “The Erik Blair Diaries”, για άλλη μια φορά, βρισκόμαστε να ξαναζούμε το 1984 του George Orwell, το οποίο περιέγραφε με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες πώς οι ολοκληρωτικές κυβερνήσεις χρησιμοποιούν την δύναμη της γλώσσας για να χειραγωγούν τις μάζες.

Στο δυστοπικό όραμα του Όργουελ για το μέλλον, ο Μεγάλος Αδελφός καταργεί όλες τις ανεπιθύμητες και περιττές λέξεις και έννοιες, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να ξαναγράφει συστηματικά την ιστορία και να τιμωρεί τα “εγκλήματα σκέψης“.

Σαν τους σημερινούς λογοκριτές των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και τα αστυνομικά τμήματα προ-εγκλημάτων, η Αστυνομία Σκέψης του Όργουελ χρησιμεύει ως τα μάτια και τα αυτιά του Μεγάλου Αδελφού, ενώ οι άλλες κυβερνητικές υπηρεσίες πλασάρουν τις οικονομικές υποθέσεις (δελτίο και πείνα), τον νόμο και την τάξη (βασανιστήρια και πλύση εγκεφάλου) και τις ειδήσεις, την ψυχαγωγία, την εκπαίδευση και την τέχνη (προπαγάνδα).

Ο Μεγάλος Αδελφός του Όργουελ στηρίζεται στην Newspeak για να εξαλείψει ανεπιθύμητες λέξεις, να απογυμνώσει λέξεις όπως αυτές που παρέμειναν από ανορθόδοξα νοήματα και να καταστήσει εντελώς περιττή την ανεξάρτητη, μη εγκεκριμένη από την κυβέρνηση σκέψη.

Εκεί που βρισκόμαστε τώρα είναι στο μεταίχμιο της OldSpeak (όπου οι λέξεις έχουν νοήματα και οι ιδέες μπορεί να είναι επικίνδυνες) και της Newspeak (όπου επιτρέπεται μόνο ό,τι είναι “ασφαλές” και “αποδεκτό” από την πλειοψηφία). Η ελίτ της εξουσίας έχει καταστήσει σαφείς τις προθέσεις της: θα κυνηγήσει και θα διώξει κάθε λέξη, σκέψη και έκφραση που αμφισβητεί την εξουσία της.

@John W. Whitehead & Nisha Whitehead
terrapapers

Διαβάστε – NATO: Η υπόσχεση που αθέτησε η Ευρωατλαντική συμμαχία

Ακολουθείστε μας ώστε να βλέπετε πρώτοι τις εξελίξεις.


Advertisement

Advertisement
Tagged

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.