Το ταξίδι της Αλήθειας.. Όσοι βρισκόμαστε στο ταξίδι της Αλήθειας εδώ και αρκετά χρόνια, ίσως αισθανόμαστε κουρασμένοι, εξαντλημένοι και πολλές φορές συντετριμμένοι. Πιθανόν αυτό να είναι εμφανές και στο σώμα μας, το οποίο μας “μιλάει”, μας προειδοποιεί και μας ταρακουνάει.
Παρατηρώντας καλύτερα τους ανθρώπους γύρω μου, και κρίνοντας πάντα με την δική μου “εμπειρία”, πείθομαι όλο και περισσότερο πως όποιος αντιμετωπίζει την Αλήθεια για τον κόσμο γύρω του, όσο σκληρή και αν είναι, είναι και αυτός που αναπόφευκτα θα κληθεί να αντιμετωπίσει και την Αλήθεια για τον ίδιο του τον εαυτό.
Η Αφύπνιση δεν ήταν ποτέ μια βόλτα στο πάρκο όπου τα πουλιά κελαηδούν και ο ήλιος λάμπει. Είναι μια επίπονη διαδικασία Μεταμόρφωσης. Απαιτεί την απόρριψη αυτού που ήσουν, για να γίνεις αυτός που η Ψυχή σου θέλει να είσαι και σίγουρα με πολλά σκαμπανεβάσματα στην πορεία.
Απαιτεί να μπορείς να πετάξεις από πάνω σου βάρη που ποτέ δεν ήταν δικά σου, απόψεις που πια δεν σε εκφράζουν, ενοχές για όλα όσα πίστευες πως προξένησες ενώ στην ουσία “κανείς δεν προκαλεί τίποτα σε κανέναν”, να βρίσκεσαι με ανθρώπους που πραγματικά γουστάρεις να είσαι δίπλα τους, να σταματήσεις να δίνεις ευκαιρίες σε ανθρώπους που δεν τις αξίζουν ή να δίνεις σε ανθρώπους που δικαιωματικά τις αξίζουν, να αφήσεις τη Ζώνη Άνεσής σου μια και καλή.
Η Αφύπνιση μοιάζει με ευλογία και κατάρα, είναι ταυτόχρονα λυτρωτική αλλά και δυσβάσταχτη, διαφωτιστική αλλά και αποθαρρυντική, συναρπαστική και τρομακτική γιατί πρέπει να περάσεις μέσα από τα Σκοτάδια σου.
Είναι ένα ταξίδι με έναν οραματισμένο προορισμό σε έναν αβέβαιο, αχαρτογράφητο δρόμο χωρίς δυνατότητα επιστροφής.
Είναι μια διαδικασία με μια δική της Ζωή, μια συνεχής πρόκληση για την αποφασιστικότητά μας, τη δύναμή μας, την πίστη μας και την αγάπη μας. Η αγάπη μας για την αλήθεια, η αγάπη μας για τη ζωή, η αγάπη μας για αυτό το υπέροχο σύμπαν, η αγάπη μας για τον Δημιουργό του. Στην τελική η Αγάπη μας για Εμάς.
Είναι εντάξει να αισθανόμαστε εντελώς κουρασμένοι μερικές φορές. Είναι εντάξει να αισθανόμαστε ανάμεικτα συναισθήματα. Είναι εντάξει να νιώθουμε μόνοι. Είναι εντάξει να νιώθουμε πως δεν έχουμε “στηρίγματα”. Είναι εντάξει να νιώθουμε πως μας αδικήσαμε. Είναι εντάξει να αισθανόμαστε πως δεν μας ακούει κανείς. Είναι εντάξει να νιώθουμε πως η ζωή μας για αλλού ξεκίνησε και αλλού μας πάει.
Έχουμε διανύσει πολύ δρόμο, αλλά υπάρχει ακόμα μπόλικος και δύσκολος μπροστά μας, οπότε επιβάλλεται να είμαστε ευγενικοί με τον εαυτό μας, να ξεκουραζόμαστε όταν χρειάζεται και να συνεχίζουμε.
Αυτό που μπορεί να αντιλαμβανόμαστε ότι λείπει αυτή τη στιγμή, είναι απλώς να κάνουμε χώρο για καλύτερα, μεγαλύτερα πράγματα που θα έρθουν.
Η Μεταμόρφωση είναι ένα ατομικό ταξίδι. Η Ψυχή μας και μόνο, ξέρει που πρέπει να πάμε.
Κείμενο από @ΙοuliaMike
