ΚΑΠΟΤΕ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΕΙΧΑΜΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ “ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΔΕΝΤΡΟ”…ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΑΥΤΟΥ ΕΙΡΕΣΙΩΝΗ…..ΤΙ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΠΩΣ ΓΙΝΟΤΑΝ;;;
Ο ΣΤΟΛΙΣΜΟΣ ΕΝΟΣ ΚΛΑΔΟΥ ΕΛΙΑΣ(ΚΟΤΙΝΟΣ), ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ, ΜΕ ΛΕΥΚΕΣ ΚΑΙ ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΓΙΡΛΑΝΤΕΣ ΑΠΟ ΜΑΛΛΙ…ΚΡΕΜΟΥΣΑΝ ΔΕ, ΕΠΑΝΩ, ΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΥΣ ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟΥΣ ΚΑΡΠΟΥΣ(ΣΥΚΑ, ΚΑΡΥΔΙΑ,ΑΜΥΓΔΑΛΑ, ΚΑΣΤΑΝΑ, ΔΗΜΗΤΡΙΑΚΑ)…ΕΒΑΖΑΝ ΕΠΙΣΗΣ ΦΙΑΛΕΣ ΑΠΟ ΛΑΔΙ ΚΑΙ ΜΕΛΙ…..
ΑΥΤΟ ΓΙΝΟΤΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΟΡΤΑΣΟΥΝ ΤΑ ΠΥΑΝΕΨΙΑ…Η Ειρεσιώνη περιφερόταν στους δρόμους των Αθηνών, την έβδομη ημέρα του Πυανεψίωνος μηνός (22 Σεπτεμβρίου – 20 Οκτωβρίου) από παιδιά «αμφιθαλή», των οποίων δηλαδή και οι δύο γονείς ζούσαν και τα οποία έψαλλαν «τις καλένδες» (κάλαντα) από σπίτι σε σπίτι, παίρνοντας φιλοδώρημα από τον νοικοκύρη ή την κυρά.
Όταν τα παιδιά έφθαναν στα δικά τους σπίτια, ιδίως στα αγροτικά, κατά τον Αριστοφάνη, κρεμούσαν την Ειρεσιώνη πάνω από την εξώπορτά τους, όπου έμενε μέχρι την ίδια ημέρα του επόμενου έτους, οπότε, αφού τοποθετούσαν την νέα, κατέβαζαν την παλιά και την έκαιγαν.
Κατά το τελετουργικό, ένας «αμφιθαλής» νεαρός περιέχυνε την Ειρεσιώνη με κρασί από έναν τελετουργικό αμφορέα και την κρεμούσε στην πύλη του ναού του Απόλλωνα.
Τα «Πυανέψια» ή «Πυανόψια» ήταν γιορτή στην αρχαία Αθήνα προς τιμήν του Απόλλωνα με αναίμακτη θυσία καρπών και φρούτων, ενώ κατά την κλασική εποχή, αποτελούσαν μέρος της γιορτής των Θησείων. O Λυκούργος αναφέρει ότι στην Αθήνα η γιορτή ονομαζόταν «Πυανόψια», ενώ οι υπόλοιποι Έλληνες την αποκαλούσαν «Πανόψια», γιατί «φαίνονταν όλοι οι καρποί».
ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΑΥΤΟΥ ΕΙΡΕΣΙΩΝΗ ΛΟΙΠΟΝ……ΚΡΑΤΗΣΤΕ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ, ΑΡΧΙΣΤΕ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΕΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΓΚΡΑΤΕΙΤΕ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ ΜΑΣ, ΓΙΑΤΙ ΣΥΝΤΟΜΑ ΘΑ ΜΑΣ ΧΡΕΙΑΣΤΟΥΝ……….ΜΑΛΙΣΤΑ, ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΣΥΝΤΟΜΑ ΑΠΟ ΟΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΟΥΜΕ………
ΕΙΝΑΙ ΚΟΝΤΑ Η ΩΡΑ…..ΑΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΙ………
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΝΑΞΙΜΑΝΔΡΟΣ
ΣΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΩ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ “Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΑΣ”…ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ…….
