ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ… Να πούμε Όχι στην Ευρώπη. Όχι στη συνεργασία. Όχι στη συντροφικότητα που ενώνει τους λαούς μας. Άλλωστε τίποτα από αυτά δεν ισχύει για εμάς… Ούτε συντροφικότητα, ούτε συνεργασία.. Ένα Γκέτο βιώνουμε που διοικείται από σκοτεινά κέντρα εξουσίας και δρα εις βάρος μας… Πρέπει λοιπόν να φύγουμε από αυτό το σωματείο.
Θυμήσου σε τι είπαμε ναι κάποτε. Δεν ψηφίσαμε να μπούμε στην Ευρώπη για να καταλήξουμε εδώ. Ουσιαστικά δεν ψηφίσαμε καν… Άλλων απόφαση ήταν αυτή… Απλά εμείς πειστήκαμε οτι όλα γίνονταν υπέρ μιας ενιαίας αγοράς. Για το ελεύθερο εμπόριο. Για τα ανοιχτά σύνορα μεταξύ ελεύθερων εθνών. Για τη συνεργασία μεταξύ χωρών που ήταν ακόμα χώρες.
Ποτέ δεν το ψηφίσαμε αυτό που γίνεται τώρα… Ποτέ δεν ψηφίσαμε ανθρώπους που δεν επιλέξαμε ποτέ να καθίσουν στις Βρυξέλλες και να αποφασίζουν την κατεύθυνση ολόκληρης της ηπείρου μας. Και γι’ αυτό πρόκειται τώρα. Όχι συνεργασία μεταξύ χωρών, Αλλά Έλεγχος. Έλεγχος των συνόρων, των νόμων, εξαναγκασμός ακόμα και στη συμμετοχή μας σε πολέμους, έλεγχος αυτού που επιτρέπεται να πούμε, φασιμός για το ποιος μπαίνει μέσα και ποιος δεν μπορεί πλέον να αποκαλείται πρόβλημα.
Και μετά κοίτα που μας πάνε. Δείτε τη Σουηδία, όπου οι παράλληλες κοινωνίες και ο πόλεμος συμμοριών έχουν γίνει καθημερινότητα. Δείτε τα προάστια της Γαλλίας, όπου το κράτος έχει αποσυρθεί, και που το Ισλάμ γεμίζει το κενό που μένει πίσω. Δείτε την Αγγλία, όπου πολίτες συλλαμβάνονται για λόγια στο διαδίκτυο, ενώ οι συμμορίες περιποίησης επιτρεπόταν να λειτουργούν για χρόνια, γιατί κανείς δεν τολμούσε να πει το γιατί. Κοιτάξτε μια ολόκληρη ήπειρο που ανοίγει, ενώ σιωπά μόνη της.
Αυτό δεν είναι πρόοδος. Αυτή είναι μια ένωση που μας οδηγεί προς την άβυσσο με ανοιχτές αγκάλες και κλειστά μάτια.
Και λοιπόν ποιος είναι αυτός που κατέχει την εξουσία εκεί κάτω; Είναι η φον ντερ Λάιεν, που δεν εκλέχθηκε ποτέ από λαό, αλλά σηκώθηκε στη θέση της από μια χειραψία μεταξύ των ηγετών. Είναι ένας συνασπισμός με τα ίδια πρόσωπα που πάντα καθόταν εκεί.
Και εδώ είναι η ερώτηση που θα προτιμούσαν να μην ακούσουν: Γιατί δεν επιτρέπεται να ψηφίσουμε επ’ αυτού; Ήταν οι χώρες μας, πριν γίνουν το Φέουδο τους. Ήμασταν εμείς πριν εξαφανίσουν τον λόγο μας…
Δώσε μας την επιλογή. Δώστε στον κόσμο πίσω το λόγο του. Ας αποφασίσουμε μόνοι μας αν θα τους ακολουθήσουμε προς την άβυσσο ή αν θα αναστηθούμε. Πρέπει να πάρουμε πίσω την κυριαρχία μας. Στον λαό. Στα έθνη.
Μια ελεύθερη Ευρώπη ελεύθερων εθνών. Όχι μια ένωση υπάκουων επαρχιών, οδηγούμενη προς τον γκρεμό με κλειστά μάτια. Όταν οι πολίτες σε πολλές χώρες αυξάνονται την ίδια στιγμή γύρω από την ίδια απαίτηση, καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από “είμαστε μόνο εμείς. ”
Έτσι κερδίζουμε. Όχι χώρα ανά χώρα. Όχι μόνος. Αλλά μαζί. Μια ολόκληρη ήπειρος ανατέλλει ταυτόχρονα, διεκδικώντας το δικαίωμά της να αυτοκυβερνηθεί. Αυτός δεν είναι πόλεμος εναντίον της Ευρώπης. Αυτή είναι η Ευρώπη που ανεβαίνει ξανά.
Και οι πληροφορίες φέρνουν ευχάριστα νέα… Φον ντερ λαϊεν: δεν θα διεκδικησει τριτη θητεια – το παρασκηνιο των βρυξελλων αποκαλυπτεται
Η πρόεδρος της ευρωπαϊκής επιτροπής αποσύρεται – το politico αποκαλύπτει τι κρύβεται πίσω από την απόφαση… Η πρόεδρος της ευρωπαϊκής επιτροπής, ούρσουλα φον ντερ λάιεν, δεν θα διεκδικήσει τρίτη θητεία, σύμφωνα με δηλώσεις του επικεφαλής του γραφείου της σε ανώτερους αξιωματούχους.
Το politico europe, μέσω του ενημερωτικού δελτίου brussels playbook, αποκαλύπτει ότι η απόφαση δεν είναι απλά μια «τιμητική αποχώρηση» – κρύβει βαθύτερες πολιτικές διεργασίες. Παρά την εικόνα της «ισχυρής ηγέτιδας», η φον ντερ λάιεν αντιμετώπισε:
αυξανόμενη εσωτερική αντίδραση από μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις ( γαλλία, γερμανία).
αποτυχίες στη διαχείριση κρίσεων (ενέργεια, μετανάστευση, πόλεμος).
σκάνδαλα που έπληξαν το κύρος της (υπόθεση «pegasus», διαφθορά).
απώλεια εμπιστοσύνης από τον ευρωπαϊκό λαϊκό κόμμα (ελκ), το οποίο σκέφτεται ήδη το μέλλον.
Το politico αναφέρει ότι η φον ντερ λάιεν φεύγει πριν την αναγκάσουν να φύγει(ποιοι άραγε;;), σε μια κίνηση που θυμίζει τις χειρότερες στιγμές της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής. Και το ερώτημα είναι απλό: αν η φον ντερ λάιεν, που θεωρούνταν το «ισχυρό πρόσωπο» της ευρώπης, αποχωρεί χωρίς να τολμήσει καν να διεκδικήσει τρίτη θητεία, τι σημαίνει αυτό για τη ευρώπη;
μήπως η ευρωπαϊκή ένωση έχει φτάσει σε ένα σημείο όπου οι ηγέτες της προτιμούν να φεύγουν παρά να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα;
