Χαστούκι κατά του ψηφιακού ολοκληρωτισμού στη Βρετανία – Ο Στάρμερ ακυρώνει την υποχρεωτικότητα των ψηφιακών ταυτοτήτων… Η βρετανική νίκη είναι φάρος ελπίδας. Αποδεικνύει ότι η «ψηφιακή σκλαβιά» δεν είναι αναπόφευκτη. Ότι τα σχέδια επιβολής μπορούν να ανατραπούν όταν οι πολίτες παίρνουν την υπόθεση στα χέρια τους.
– του Ελευθερίου Ανδρώνη [sportime.gr]
Επιτέλους, μια ευχάριστη είδηση από το Ηνωμένο Βασίλειο έρχεται να εκπέμψει μια αχτίδα φωτός μέσα στο ζοφερό τοπίο της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Αυτό που μας διδάσκει είναι κάτι το πραγματικά σπουδαίο: η ψηφιακή υποδούλωση των λαών δεν είναι μονόδρομος, δεν είναι μια ανίκητη πολιτική, δεν είναι πέραν των δυνατοτήτων ενός λαού που ενδιαφέρεται για την ελευθερία του.
Σε προηγούμενο άρθρο μας, είχαμε εκτιμήσει ότι η σπίθα της αντίστασης κατά του ψηφιακού ολοκληρωτισμού είχε «ανάψει» για τα καλά στη Βρετανία, σε μια πάλη υπέρ της ελευθερίας που απλώνεται σαν «φωτιά» σε όλα τα δυτικά κράτη και μοιραία θα πάρει τη μορφή μιας συντονισμένης διακρατικής διαμαρτυρίας. Τα προεόρτια τα βλέπουμε ήδη με τον πανευρωπαϊκό ξεσηκωμό των αγροτών για το διεθνιστικό έκτρωμα της συμφωνίας με τη Mercosur. Και η ατζέντα του ελέγχου της διατροφής δεν απέχει καθόλου από την ατζέντα της ψηφιακής ταυτοποίησης και του ελέγχου των πολιτικών δικαιωμάτων. Ίσα – ίσα που το ένα είναι αδιάσπαστος κρίκος με το άλλο.
Ανέκρουσε πρύμναν ο αυταρχικός Σταρμερ
Η καθεστωτική απόφαση του πρωθυπουργού Κιρ Στάρμερ να επιβάλλει υποχρεωτικές ψηφιακές ταυτότητες εργασίας για κάθε ενήλικα στην Αγγλία, την Ουαλία, τη Σκωτία και τη Βόρεια Ιρλανδία ως το 2029, συνάντησε ένα κολοσσιαίο τείχος κοινωνικής αντίστασης. «Δεν θα μπορείς να εργαστείς πουθενά στο Ηνωμένο Βασίλειο, αν δεν έχεις ψηφιακή ταυτότητα. Είναι τόσο απλό», είχε πει μόλις τον περασμένο Σεπτέμβρη ο – παρατρεχάμενος του Νταβός – Στάρμερ, για να αναγκαστεί σήμερα να κάνει στροφή 180 μοιρών λόγω των σφοδρών (και οργανωμένων) αντιδράσεων, αλλά και της ραγδαίας πτώσης της δημοτικότητάς του.
Τρία εκατομμύρια υπογραφές κατά της υποχρεωτικότητας, κατάφεραν να ωθήσουν μεγάλο μέρος της αντιπολίτευσης, αλλά ακόμα και κυβερνητικούς βουλευτές ώστε να πιέσουν τον Στάρμερ να κάνει προαιρετικό το μέτρο των ψηφιακών ταυτοτήτων. Και κόντρα σε όλες τις ορθολογιστικές προβλέψεις, αυτό συνέβη.
Οι αρμόδιοι αξιωματούχοι επιβεβαίωσαν την Τετάρτη ότι δεν θα είναι υποχρεωτικό για τους πολίτες του ΗΒ να διαθέτουν ψηφιακή ταυτότητα προκειμένου για να αναζητήσουν εργασία. Εκτιμούν ότι η άρση της υποχρεωτικότητας θα αποσοβήσει ένα από τα κύρια σημεία τριβής για την ψηφιακή ταυτοποίηση και επιπλέον θα αποτραπούν φαινόμενα κοινωνικού αποκλεισμού, όπως πχ. η αδυναμία ηλικιωμένων να ακολουθήσουν τα «πρέπει» της ψηφιακής διακυβέρνησης.
Παρά τις αρχικές προθέσεις της κυβέρνησης Στάρμερ, πλέον η ψηφιακή ταυτότητα δεν θα είναι το μοναδικό μέσο για να αποδείξει κάποιος το νόμιμο δικαίωμα του να εργαστεί, αφού θα γίνονται δεκτά και άλλα έγγραφα. Για να είμαστε βέβαια ρεαλιστές, η βρετανική κυβέρνηση δεν σκοπεύει να κάνει πίσω ούτε χιλιοστό στο να επικρατήσουν οι ψηφιακές ταυτότητες. Αυτό που ουσιαστικά αποσκοπεί με την πρόσκαιρη υποχώρησή της, είναι να καταλαγιάσει τις αντιδράσεις αναδιαμορφώνοντας τη βάση του διαλόγου χωρίς τον «εμπρηστικό» παράγοντα της υποχρεωτικότητας. Με λίγα λόγια μιλάμε για ένα πολιτικό καλόπιασμα άχρι καιρού.
Παρόλα αυτά, έχουμε να κάνουμε με μια τεράστια νίκη των Βρετανών που με αυτοργάνωση, πληροφόρηση, κινητοποίηση και μεθοδική δουλειά λίγων μηνών, κατάφεραν να μετατρέψουν το ζήτημα των ψηφιακών ταυτοτήτων σε δημοσκοπικό βαρίδι για την κυβέρνηση, αναγκάζοντάς την να ξεφορτωθεί την τοξικότητά του. Κοντολογίς, οι Βρετανοί χτύπησαν την κυβέρνηση Στάρμερ εκεί που πονάει, εκμεταλλευόμενοι το μομέντουμ της μεγάλης κόπωσης και της φθοράς της.
Οι Βρετανοί φώναξαν «όχι» – Οι Έλληνες πότε θα ξυπνήσουν;
Στην ίδια ακριβώς κατάσταση (ή και μάλλον χειρότερη) βρίσκεται η κυβέρνηση της Ελλάδας. Τα πολυάριθμα σκάνδαλα, οι εργατικές κινητοποιήσεις (με αιχμή του δόρατος το αγροτικό κίνημα) και οι πολιτικές ανακατατάξεις με νέα κόμματα στον ορίζοντα, έχουν φέρει το κυβερνητικό κόμμα σε δεινότατη θέση. Διανύουμε μια χρονική συγκυρία όπου μια συντονισμένη αντίδραση για το θέμα των ταυτοτήτων μοιάζει «καταδικασμένη» να φέρει ευεργετικά αποτελέσματα. Δυστυχώς όμως, παρουσιάζουμε μια ηττοπαθή νωθρότητα, σπαταλώντας τον πολύτιμο χρόνο που έχουμε μπροστά μας ως τις καταληκτικές ημερομηνίες.
Σε αντίθεση με τους Βρετανούς, οι Έλληνες καίτοι αντιτίθενται σε μεγάλο βαθμό στην υποχρεωτικότητα των ψηφιακών ταυτοτήτων, κινητοποιούνται μόνο από το θερμό συναίσθημα. Απογοητευμένοι και αποσυντονισμένοι από την κόπωση μιας καταστροφικής δεκαπενταετίας, δεν χτίζουμε μεθοδική αντίσταση αλλά αφηνόμαστε σε σπασμωδικές κινήσεις, εάν και εφόσον παρουσιαστούν ερεθίσματα στην επικαιρότητα.
Η μάχη που κέρδισαν οι Βρετανοί, μας δείχνει ότι τίποτα δεν έχει χαθεί, καμία μοίρα κράτους δεν έχει σφραγιστεί, αν δεν το επιτρέψουν οι ίδιοι οι πολίτες του. Η παγκοσμιοποιημένη ντιρεκτίβα για ψηφιακή ταυτοποίηση μοιάζει με «γίγαντα» που όμως έχει πήλινα πόδια, αφού – όπως μας έδειξαν οι Βρετανοί – οι λαοί έχουν ακόμα τη δύναμη να κλονίσουν τις κυβερνήσεις τους.
Κόντρα στην πλύση εγκεφάλου που θέλει να μας κάνει να νιώσουμε αδύναμοι κομπάρσοι της ιστορίας (η οποία δυστυχώς αναπαράγεται και από κάποιους «αντισυστημικούς»), αποδεικνύεται ότι οι διαμαρτυρίες έχουν ακόμα τεράστια δυναμική, η αντίσταση μπορεί να κάμψει πολιτικές, η λαϊκή οργάνωση αναγκάζει το σύστημα σε υποχωρήσεις. Η Νέα Τάξη σφυγμομετρεί συνεχώς αντιδράσεις, αναδιπλώνεται, ελίσσεται, ακολουθεί εναλλακτικά σχέδια. Τι άλλο δείχνει αυτό, παρά μια δύναμη που δεν έχει τον απόλυτο έλεγχο και φοβάται να μην ξυπνήσει τον πραγματικό γίγαντα της ιστορίας: τον λαό.
Βήματα διαμαρτυρίας υπάρχουν – Μένει να κάνουμε όλοι το βήμα
Στην Ελλάδα δεν υπολειπόμαστε πλέον τόσο από πλευράς οργάνωσης, όσο από πλευράς ενεργοποίησης από τον μέσο πολίτη. Για τη μάχη ενάντια στον τεχνοφασισμό, έχουμε την εξαιρετική προσπάθεια της πανελλήνιας κίνησης «ΕΞΟΔΟΣ» (eksodos.gr) που συγκεντρώνει υπογραφές ενάντια στην υποχρεωτική εφαρμογή του προσωπικού αριθμού και της ψηφιακής ταυτότητας. Μια υπερκομματική προσπάθεια ενότητας απέναντι σε έναν κοινό κίνδυνο, η οποία πηγάζει κατευθείαν από τη λαϊκή βάση και πραγματοποιεί μια θαυμάσια δουλειά στην ενημέρωση και τον κοινωνικό ακτιβισμό, με όσα εργαλεία παρέχει το ελληνικό σύνταγμα.
Επιπλέον έχουμε κόμματα εντός και εκτός Βουλής που θέτουν στην κορυφή της ατζέντας τους την καταγγελία του ψηφιακού ολοκληρωτισμού. Κι από αυτό το μετερίζι μπορεί να γίνει κρίσιμη δουλειά, ειδικά όσο περισσότερο θα το ευνοούν οι επόμενες εξελίξεις.
Με τη βοήθεια του Θεού βλέπουμε ότι υπάρχουν κάποια αξιόλογα βήματα διαμαρτυρίας που ευχόμαστε να αυξηθούν, να προσπεράσουν τις διαφορές τους και να ενώσουν την ισχύ τους σε ένα κοινό μέτωπο για τη μητέρα των μαχών που δεν είναι άλλη από την υπεράσπιση της θεόσδοτης ελευθερίας μας. Να αποτινάξουμε τον ζυγό της ψηφιακής σκλαβιάς για να διατηρήσουμε το οξυγόνο μας ως πολίτες, ως άνθρωποι, ως Έλληνες και ως Χριστιανοί Ορθόδοξοι, αρνούμενοι να γίνουμε αριθμοί στα στρατόπεδα της δυστοπίας τους.
sportime.gr – diodotos-k-t.blogspot.com – η αρχική εικόνα από εδώ
Το μήνυμα προς τους Έλληνες αγωνιστές
Για τους Έλληνες ακτιβιστές κατά του ψηφιακού ολοκληρωτισμού, η βρετανική νίκη είναι φάρος ελπίδας. Αποδεικνύει ότι η «ψηφιακή σκλαβιά» δεν είναι αναπόφευκτη. Ότι τα σχέδια επιβολής μπορούν να ανατραπούν όταν οι πολίτες παίρνουν την υπόθεση στα χέρια τους. Όμως εδώ χρειάζεται και μια ειλικρινής, καλοπροαίρετη αυτοκριτική.
Η ελληνική αδιαφορία: το μεγάλο εμπόδιο
Σε αντίθεση με τους Βρετανούς, ο ελληνικός λαός —στην πλειοψηφία του— παραμένει αδρανής. Η συμμετοχή στις προσκλήσεις για υπογραφές, η παρουσία στον δημόσιο διάλογο, η έμπρακτη στήριξη πρωτοβουλιών όπως της ΕΞΟΔΟΣ, είναι δυσανάλογα μικρή σε σχέση με τη σοβαρότητα του διακυβεύματος. Δεν πρόκειται για επίπληξη, αλλά για υπενθύμιση: η ελευθερία δεν διεκδικείται με αδράνεια.
Η Βρετανία μας έδειξε ότι οι κυβερνήσεις υποχωρούν μόνο όταν οι πολίτες επιμένουν. Όταν μετατρέπουν την ανησυχία σε δράση και την αγανάκτηση σε υπογραφές, παρουσία, πίεση.
Η ελπίδα έχει προηγούμενο
Και αν κάποιος αμφιβάλλει ότι «αυτά δεν γίνονται εδώ», αρκεί να θυμηθεί την Ελβετία. Εκεί, οι πολίτες —με δημοψηφίσματα και μαζική συμμετοχή— έχουν επανειλημμένα μπλοκάρει υπερβολές κρατικού ελέγχου, αποδεικνύοντας ότι η άμεση δημοκρατία ζει όταν οι πολίτες τη χρησιμοποιούν.
Το συμπέρασμα
Η βρετανική νίκη δεν είναι ξένη υπόθεση. Είναι πρόσκληση.
Πρόσκληση προς τους Έλληνες να αφήσουν την απάθεια.
Πρόσκληση να αποδείξουμε ότι η κοινωνία δεν είναι παθητικός αποδέκτης τεχνοκρατικών επιβολών.
Αν τρία εκατομμύρια Βρετανοί μπόρεσαν να αλλάξουν την πορεία μιας ολόκληρης χώρας, τότε τίποτα δεν εμποδίζει και εμάς — εκτός από την αδιαφορία.
Και αυτή, όπως μας δείχνει η Ιστορία, νικιέται.
