Ενδιάμεσες Εκλογές ΗΠΑ: Ανεξήγητα Αποτελέσματα και μια διαδικασία ευάλωτη σε αμφισβήτηση… Για να το δούμε λιγάκι.. Οι Δημοκρατικοί μπήκαν στην ημέρα των εκλογών με ποσοστά αποδοκιμασίας σε εθνικό επίπεδο κοντά στο 70%. Βγήκαν από τις κάλπες έχοντας κερδίσει περίπου 260 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων και 56 έδρες στη Γερουσία. Αυτό δεν είναι «κύμα». Είναι μια στατιστική ανωμαλία που απαιτεί απαντήσεις.
Τα κύρια μέσα ενημέρωσης το χαρακτηρίζουν ήδη ως τη μεγαλύτερη ανατροπή των Δημοκρατικών στις ενδιάμεσες εκλογές των τελευταίων δεκαετιών. Επισημαίνουν τα κέρδη στο Τέξας, το Κάνσας, τη Νότια Καρολίνα, την Αϊόβα και το Οχάιο. Οι Ρεπουμπλικανοί έχασαν έδαφος σε περιοχές όπου ο Τραμπ είχε κερδίσει με διψήφια διαφορά πριν από δύο χρόνια. Το περιθώριο της λαϊκής ψήφου περιγράφεται ως διψήφιο υπέρ των Δημοκρατικών.
Τίποτα από όλα αυτά δεν εξαλείφει το βασικό πρόβλημα. Κόμματα με ποσοστό αποδοκιμασίας 70% δεν κατακτούν και τις δύο Βουλές του Κογκρέσου. Δεν ανατρέπουν έδρες της Γερουσίας που κατείχαν από καιρό οι Ρεπουμπλικανοί στο Νότο και τη Μεσοδυτική Αμερική, ενώ δεν κερδίζουν καμία δική τους έδρα. Δεν χάνουν σχεδόν καθόλου έδαφος πουθενά, ενώ ξαφνικά κυριαρχούν στον χάρτη.
Η ανάρτηση της Λόρι Άλεν το εξήγησε με σαφήνεια. Ένα ποσοστό αποδοκιμασίας 70% που ακολουθείται από αυτά τα αποτελέσματα δεν είναι αξιόπιστο χωρίς επαλήθευση. Κάθε ψηφοδέλτιο και κάθε μηχανή ψηφοφορίας πρέπει να ελεγχθεί, ξεκινώντας από το Τέξας. Το βάρος της απόδειξης δεν βαρύνει τους σκεπτικιστές. Βαρύνει τους ανθρώπους που παρήγαγαν ένα αποτέλεσμα που έρχεται σε αντίθεση με τις δημοσκοπήσεις που ανέφεραν επί μήνες.
Μόνο το Τέξας ανέτρεψε μια έδρα στη Γερουσία και τη θέση του κυβερνήτη μετά από χρόνια ρεπουμπλικανικού ελέγχου. Παρόμοιες ανατροπές σημειώθηκαν και σε άλλες «κόκκινες» πολιτείες. Δεν πρόκειται για μικρές αλλαγές. Είναι το είδος των αριθμών που σε οποιοδήποτε άλλο πλαίσιο θα οδηγούσαν σε αυτόματες επανακαταμετρήσεις και εγκληματολογικές εξετάσεις. Το να τις αντιμετωπίζουμε ως κάτι συνηθισμένο δεν είναι ανάλυση. Είναι παραβίαση.
Η υψηλή αποδοκιμασία του Τραμπ είναι πραγματική και καλά τεκμηριωμένη. Αυτό όμως δεν οδηγεί αυτόματα σε δημοκρατικές πλειοψηφίες αυτού του μεγέθους, όταν το ίδιο το Δημοκρατικό Κόμμα έφερε βαρύ αρνητικό φορτίο στις εκλογές. Τα δύο γεγονότα βρίσκονται σε αντίθεση. Είτε το ένα από αυτά είναι λάθος, είτε η καταμέτρηση είναι λάθος. Οι έλεγχοι επιλύουν αυτή την αντίθεση. Οι αφηγήσεις δεν το κάνουν.
Οι εκκλήσεις για πλήρεις ελέγχους δεν είναι ριζοσπαστικές. Αποτελούν το ελάχιστο πρότυπο όταν το αναφερόμενο αποτέλεσμα απέχει τόσο πολύ από το εύρος που υποδείκνυαν τα προεκλογικά στοιχεία. Το να ξεκινήσουμε από το Τέξας είναι το λογικό πρώτο βήμα. Ο υπόλοιπος χάρτης ακολουθεί από εκεί. Οτιδήποτε λιγότερο αφήνει τα αποτελέσματα ανεξήγητα και τη διαδικασία ευάλωτη σε αμφισβήτηση.
