Η Δύση, τα «ανατριχιαστικά τέρατα» και η εποχή της νέας βαρβαρότητας. Όλες αυτές οι κυβερνήσεις, «που κορόιδευαν τους πολίτες τους για σχεδόν δύο χρόνια, καταστέλλοντας όλες τις διαδηλώσεις, μιλάνε με έντονο ύφος για ελευθερίες, δημοκρατία, ειρήνη και ανθρώπινα δικαιώματα. Επιτέλους, κάποιος (η Ρωσία στην Ουκρανία) τους έσωσε, δείχνοντας μια διέξοδο και νέο νόημα στη ζωή!»
Άρθρο του Ντμίτρι Κοσίρεφ στο Sputnik:
Ποιος άνοιξε τελικά τη «νέα εποχή της βαρβαρότητας»;
«Ανατριχιαστικά τέρατα επιτέθηκαν στον κόσμο μας» λέει ο Αμερικανός Τζέφρι Τάκερ, επικεφαλής και ιδρυτής του Ινστιτούτου Brownstone και συγγραφέας πολλών βιβλίων. Και αυτά δεν είναι από τη Ρωσία. Όλα ξεκίνησαν πολύ νωρίτερα.
Μην νομίζετε ότι σε εκείνον αρέσει αυτό που συμβαίνει στην Ουκρανία. Δεν του αρέσει καθόλου, θυμώνει, παρόλο που σχολιάζει ότι ο Βλαντίμιρ Πούτιν «απέκρουσε την επέκταση του ΝΑΤΟ στην παραδοσιακή ρωσική σφαίρα επιρροής και άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο στην παγκόσμια πολιτική» και, επίσης, «έδειξε στον κόσμο ότι ο αμερικανικός αιώνας έχει τελειώσει». Αλλά, και πάλι, ο Τζέφρι Τάκερ δεν είναι χαρούμενος γι’ αυτό.
Ο ίδιος, όπως και πολλοί από τους συντηρητικούς συναδέλφους του, θα ήθελε ο αμερικανικός αιώνας να κρατήσει για πάντα. Ωστόσο στη στήλη του εκφράζει μια απλή και κατανοητή σκέψη: Εσείς (οι Ρώσοι) ή εμείς (η Δύση) ανοίξατε μόνοι σας μια νέα εποχή βαρβαρότητας, και τι θέλετε τώρα;
Ένα σημείο καμπής στην Ιστορία της Δύσης, που δεν ήταν καλά κατανοητό στη Ρωσία, ήταν η πρόσφατη ιστορία των Καναδών φορτηγατζήδων που παρέλυσαν τη μισή ήπειρο διαμαρτυρόμενοι μαζικά κατά των πιστοποιητικών COVID-19 που διαθέτουν κωδικούς QR. Είτε είχαν δίκιο είτε όχι, τι έκαναν με αυτούς τους ανθρώπους;
Ο Τάκερ γράφει: «Τους συκοφαντούσαν, κατέσχεσαν τραπεζικούς λογαριασμούς, εκκένωσαν τα φορτηγά και τα αυτοκίνητά τους. Βαριά οπλισμένοι αστυνομικοί -χωρίς διακριτικά και με καλυμμένα πρόσωπα- στάλθηκαν εναντίον τους αλλά και για να ανοίξουν τους δρόμους. Χρησιμοποιήθηκε πρόγραμμα αναγνώρισης προσώπου για να τους εντοπίσουν και να ομολογήσουν τις πολιτικές τους πεποιθήσεις».
Το συμπέρασμα είναι ότι «ο ελεύθερος κόσμος», σύμφωνα με τον συγγραφέα, έχει χάσει το δικαίωμα να διδάσκει τη Δημοκρατία και τα δικαιώματα στον «ανελεύθερο κόσμο».
Η ιστορία της εισβολής των «ανατριχιαστικών τεράτων» είναι πολύ ενδιαφέρουσα, διότι εδώ και καιρό προκαλεί έντονες συζητήσεις σε όλο τον κόσμο. Αλλά ας μην παρασυρθούμε σε μια ατελείωτη και βαρετή συζήτηση για την ύπαρξη του ιού, για τη χρησιμότητα των εμβολίων και τι υποστηρίζει ο Μπιλ Γκέιτς. Θα σημειώσουμε μόνο ότι πέρσι, αυτή η κατάσταση, κυρίως στις χώρες της ΕΕ, αλλά και στις ΗΠΑ, όπως και στον Καναδά και στην Αυστραλία, αναλύθηκε προσεκτικά από το EISI (Expert Institute for Social Research), που είναι μία ιδιαίτερα σεβαστή ρωσική δεξαμενή σκέψης (think tank). Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της ανάλυσης του EISI με τα συμπεράσματα:
«Η τεχνοκρατία έγινε η νέα δικτατορία»
Στις δυτικές χώρες «υπάρχει ενισχυμένη τάση προς Δικτατορία μέσω της μεταφοράς στον εκτελεστικό βραχίονα, εξουσιών έκτακτης ανάγκης, για σχεδόν απεριόριστο χρονικό διάστημα, ακόμη και χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η δυναμική της επιδημιολογικής κατάστασης. Οι παραβιάσεις δικαιωμάτων και ελευθεριών από τις κυβερνήσεις δικαιολογούνται εύκολα με τα απαραίτητα συμπεράσματα ειδικών που συνεργάζονται μαζί τους. Στην περίπτωση της πανδημίας COVID-19, που αποκαλύφθηκε η σύγχυση των κυβερνήσεων, η τεχνοκρατία, εξοπλισμένη με έκτακτες εκτελεστικές εξουσίες, έγινε η νέα δικτατορία».
Δηλαδή, μιλάμε για αναλογικότητα: Ήταν πραγματικά τόσο μεγάλη η απειλή που απαιτούσε τόσο σκληρά μέτρα, όπως η παραίτηση της δυτικής κοινωνίας από δικαιώματα και ελευθερίες, από τις αρχές της οργάνωσης της εξουσίας και της κοινωνίας; Αυτή η ολοκληρωτική απόρριψη νομικών και αστικών παραδόσεων, συνέβαλε πραγματικά στην καταπολέμηση της πανδημίας;
Αλλά τώρα, σημειώνει καυστικά ο Τζέφρι Τάκερ, όλες αυτές οι κυβερνήσεις, «που κορόιδευαν τους πολίτες τους για σχεδόν δύο χρόνια, καταστέλλοντας όλες τις διαδηλώσεις, μιλάνε με έντονο ύφος για ελευθερίες, δημοκρατία, ειρήνη και ανθρώπινα δικαιώματα. Επιτέλους, κάποιος (η Ρωσία στην Ουκρανία) τους έσωσε, δείχνοντας μια διέξοδο και νέο νόημα στη ζωή!»
Η διαφορά ΗΠΑ και Ευρώπης
Η φρενίτιδα των κυρώσεων κατά της Ρωσίας είναι κατανοητή, είναι μπίζνες. Αλλά οι κραυγές για ηθικά θέματα ταιριάζουν στο έργο «επαναφορά στην κανονικότητα μετά την COVID-19». Κι εδώ βλέπουμε τη διαφορά μεταξύ των κοινωνιών των ΗΠΑ και της Ευρώπης όσον αφορά την ένταση αυτών των κραυγών:
Σε μια διχασμένη Αμερική οι μεν είναι λυπημένοι που οι Δημοκρατικοί μπορεί να χάσουν την εξουσία αυτό το φθινόπωρο και οι δε, χαίρονται γι’ αυτό. Οι Αμερικανοί ανησυχούν για την Ουκρανία με διαφορετικούς τρόπους. Στην πραγματικότητα ενδιαφέρονται περισσότερο για νέες αποκαλύψεις ουκρανικής διαφθοράς (υπάρχει ένα σκάνδαλο με διαρροές, καταγγελίες και μια προσπάθεια να μάθουμε πώς η οικογένεια Μπάιντεν κι άλλα πρόσωπα εμπλέκονται σε αυτά τα εγκλήματα).
Αλλά η Ευρώπη και οι αγγλοσαξονικές χώρες που βρίσκονται ιδεολογικά κοντά της, είναι άλλο θέμα. Η απελπισία τους είναι οφθαλμοφανής. Το να απαλλαγούν από τα προαναφερθέντα διετή πειράματα με τη Δικτατορία, για να δουν τις κατεστραμμένες κοινωνίες, τον κόσμο να σταματάει την υστερία, τις ανεξέλεγκτες τιμές πετρελαίου και φυσικού αέριου, όπως και τη γρήγορη ολοκλήρωση του εμφύλιου πολέμου στην Ουκρανία, όπου οι Ευρωπαίοι όλο αυτό το διάστημα υποστήριζαν τη λάθος πλευρά, είναι δύσκολο.
Το πιο ενδιαφέρον εδώ είναι η αλλαγή διάθεσης (τα τελευταία 30 χρόνια) της ρωσικής κοινωνίας. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που τα τελευταία δύο χρόνια επισκέφτηκαν την Ευρώπη και μπόρεσαν να συγκρίνουν τον τρόπο ζωής των Ευρωπαίων με τον δικό τους, με αποτέλεσμα να τους λυπούνται και να τους συμπονούν.
Θα μπορούσε να ονομαστεί επανάσταση, αλλά μοιάζει περισσότερο με διαζύγιο που έχει διαρκέσει για περισσότερες από δύο δεκαετίες. Πριν από αυτό, υπήρχε συμπάθεια για τον ευρωπαϊκό ελεύθερο τρόπο ζωής, που δεν υπάρχει πλέον (αν υπήρξε και ποτέ) και ποιος από την ΕΣΣΔ δεν ζήλευε τους Ευρωπαίους στα πάντα. Το πόσοι απέμειναν με έναν τέτοιο τρόπο σκέψης διακρίνεται από τα απομεινάρια των «Ρώσων Δυτικών» που έχουν χάσει από καιρό τη μαζική εκλογική δύναμή τους.
Η αρχή του τέλους ήταν το 1999 στη Γιουγκοσλαβία, όπου αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά ότι οι απελευθερωμένοι αυτοί άνθρωποι, ήταν έτοιμοι να διαλύσουν μια ολόκληρη ευρωπαϊκή χώρα και να καταλήξουν μυστηριωδώς στην πλευρά των δολοφόνων. Τότε αποδείχτηκε επανειλημμένα ότι οι επιλογές τους είναι οι στρατιωτικές συγκρούσεις, και δεν τις αντιλαμβάνονται καν, πιστεύοντας ότι από το 1945 και μετά ο κόσμος τους ευημερεί.
Η ζήλια μας μετατράπηκε σε θυμό. Οι τότε προσπάθειές μας να αποδείξουμε κάτι, να επιτύχουμε, τελικά, αγάπη και θαυμασμό, τουλάχιστον λίγη κατανόηση, τώρα είναι περιττές, δεν χρειαζόμαστε τίποτα από όλα αυτά. Λυπούμαστε.
Sputnik, Φωτογραφία από Pete Linforth από το Pixabay
