Η εικόνα μιας άλλης Αθήνας — Ο Κηφισσός να κυλά ανοιχτός, με δέντρα στις όχθες και καθαρό νερό — μοιάζει σχεδόν ουτοπική. Κι όμως, δεν είναι φαντασία· είναι μια χαμένη μας δυνατότητα. Η πόλη που κάποτε γεννήθηκε γύρω από τα νερά της, σήμερα έχει θάψει τα ποτάμια της κάτω από τσιμέντο.
Στον Φαίδρο του Πλάτωνος, ο Σωκράτης περπατά με τον Φαίδρο δίπλα στον Ιλισσό, κάτω από πλατάνια, συνομιλώντας για τον έρωτα και την αλήθεια. σε ένα τοπίο δροσερό .. ζωντανό. Το φυσικό περιβάλλον γύρω τους δεν ήταν απλώς σκηνικό· ήταν συνομιλητής. Η σκέψη ανθίζει εκεί όπου υπάρχει νερό, σκιά…ανάσα. Σήμερα ο Ιλισσός κυλά κυρίως υπόγεια, ο Κηφισσός έχει μετατραπεί σε αγωγό απορροής και οδικό άξονα. Ο δε Ηριδανός (Ιορδάνης), δεν περιμένει κανέναν μύστη να Βαπτισθεί και να καθάρει για τα μυστήρια, γιατί εξαφανίστηκε κάτω από τα στρώματα «ανάπτυξης». .
Μην διανοηθείτε να πιστέψετε ότι η οικολογική καταστροφή της Αθήνας είναι αποτέλεσμα άναρχης ανάπτυξης και αμέλειας… Ήταν σχέδιο με στόχο, τον φραγμό της αιθερικής ροής και όχι μόνο … Μια πόλη που θάβει τα ποτάμια της, θάβει μαζί και τις μνήμες της. Όμως αυτό είναι πάντα και αποτέλεσμα της ανοχής μας . Μιας συλλογικής σιωπής απέναντι στην απώλεια. Συνηθίσαμε το τσιμέντο, τον θόρυβο, την έλλειψη πρασίνου — σαν να ήταν αναπόφευκτα.
Κι όμως, δεν ήταν.
Η μνήμη του Σωκράτη κάτω από τα πλατάνια μάς θυμίζει ότι η πόλη θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Ότι ο πολιτισμός δεν είναι αντίθετος με τη φύση.. γεννιέται μέσα της. Και το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πώς θα έπρεπε να είναι η Αθήνα, αλλά γιατί αποδεχθήκαμε τόσο εύκολα να μην είναι..
Χωρίς μνήμη, δεν υπάρχει πολιτισμός — μόνο κατασκευές. Ίσως όμως η μνήμη του νερού να μην χάθηκε. Τίποτα δεν χάνεται.. Ίσως κάτω από το τσιμέντο να μας περιμένει ακόμη η πόλη, που θα μπορούσαμε να είχαμε.
Τίποτα δεν είναι τυχαίο παιδιά… Τίποτα δεν έχει γίνει στην τύχη από δαύτους… Ειδικά όσον αφορά τον περιορισμό των δυνατοτήτων μας ως ανθρώπων… Ξέρουν τι κάνουν και γιατί το κάνουν… Γνωρίζουν πολύ καλά πως θα μας αποκόψουν από τις μνήμες μας με το σκεπτικό τον συνεχή έλεγχο τους επάνω μας… Ξέρουν ότι εμείς ειδικά οι Έλληνες, μόλις συνδεθούμε διαπρέπουμε.. Για αυτό φροντίζουν με κάθε τρόπο να μην μπορέσουμε να συνδεθούμε.. Να μην μπορούμε να εν-θυμηθούμε…
Μας έχουν βάλει να μένουμε μέσα στις τσιμεντουπόλεις σε διαμερίσματα μυρμηγκοφωλιές.. Και αυτοί απλά μας επιτηρούν… Και εμείς νομίζουμε ότι ζούμε ελεύθεροι να κάνουμε τη ζωή μας… Κούνια που μας κούναγε… όμως δεν μας ταρακούναγε δυστυχώς… όχι τους περισσότερους τουλάχιστον… Πολύ στοχευμένο λοιπόν αυτό το κείμενο από την Όλγα Παπαδημητρίου και εύχομαι να το λάβουμε σοβαρά…
