Ο καλός ο καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται…

ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΣΚΕΨΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Όταν ήμουν μικρός, με μάθανε πως ο καλός ο καπετάνιος, στη φουρτούνα φαίνεται. Τώρα όμως που μεγάλωσα είδα πως στην Ελλάδα, τις φουρτούνες τις φέρνουν οι ίδιοι οι καπεταναίοι… Εκείνοι που ο λαός νομίζει ότι κυβερνούν. Εκείνοι που παριστάνουν τους κάμποσους. Επαγγελματίες άεργοι. Τεμπέληδες εκ πεποιθήσεως. Τομάρια και προδότες από παράδοση. Πάππου προς πάππου…

Ολοι αυτοί που μας θεωρούν μούτσους σ’ ένα καράβι που χτυπιέται στα βράχια αλύπητα. Αλλά οι καπεταναίοι χαίρονται! Χαίρονται γιατί οι μούτσοι πληρώνουν και θα πληρώνουν την προδοσία των καπεταναίων. Ετούτα τα κορόιδα που πληρώνουν γιατί «μαζί τα φάγαμε». Μαζί τα φάγαμε, μα μόνοι τους… δε χόρτασαν. Τρώνε κι άλλο. Τρώνε σε μια Πατρίδα που υποφέρει. Τρώνε, τρώνε, τρώνε και το σκασμό δεν έχουν!

Κι όλοι θέλουν να φάνε. Να φάνε κι άλλο. Γαλάζιοι, πράσινοι, ροζ, κόκκινοι, μπλε, μαύροι… Τρώνε ασταμάτητα και κλείνουν τους μούτσους στα σπίτια για να τρώνε εκείνοι. Κλείνουν τα μαγαζιά και τις επιχειρήσεις για να τρώνε εκείνοι. Πετάνε μούτσους στο δρόμο για να δώσουν τα σπίτια στους πειρατές και να τρώνε εκείνοι. Να τρώνε από τις επιδοτήσεις. Να τρώνε από την Ευρώπη. Να τρώνε από τις τράπεζες. Να τρώνε από τους φόρους, τα πρόστιμα, το ΦΠΑ, τη ρεμούλα, τα χρέη, τα εμβόλια, τις αρρώστιες, την υγεία. Να τρώνε από παντού και σκασμό να μην έχουν.

Κι όσο περισσότερο πεινάνε αυτοί και θέλουν να τρώνε, τόσο τρώνε τη σάρκα του μούτσου. Του πίνουν το αίμα, τον ρουφάνε, τον απομυζούν. Μέχρι την τελευταία σταγόνα του. Κι αν δεν μπορεί ο μούτσος να δώσει, τον τρομοκρατούν. Τον φοβίζουν ότι θα τον βάλουν φυλακή αν δεν τους δώσει να φάνε. Κι ο μούτσος τρομάζει. Και δίνει ό,τι έχει και δεν έχει. Και δίνει και τα παιδιά του θυσία στο άπατο στομάχι τους.

Αλλά μέσα στην πείνα τους ξεχνάνε! Ξεχνάνε ότι στην πραγματικότητα, αυτοί είναι μούτσοι. Είναι μούτσοι των ανθελληνικών κέντρων που τους ελέγχουν. Είναι μούτσοι που παριστάνουν τους καπετάνιους. Χειρότεροι μούτσοι από αυτόν τον πονεμένο λαό. Κι είναι χειρότεροι γιατί είναι εις γνώσιν τους τέτοιοι. Εμαθαν να σκύβουν το κεφάλι. Να στήνονται στα 4 με τα σκέλια ορθάνοιχτα, βρωμερές πόρνες των αφεντικών τους.

Μας φιμώνουν και σιωπάμε. Μας στερούν την ελευθερία μας και το βουλώνουμε. Μας «τσιμπάνε» και δε θυμώνουμε. Μας πατάνε το σβέρκο και δε μιλάμε. Φυλακίζουν τα όνειρά μας και δεν ξεσηκωνόμαστε. Δηλητηριάζουν τα παιδιά μας και δεν τους χτυπάμε. Και λέμε τι φταίει…

Φταίει η μοίρα μας; Φταίει το ξερό μας το κεφάλι; Φταίει ο Θεός; Τι φταίει και η μπότα τους μας πατάει όπου μας βρει; Μήπως φταίει η δειλία μας;

Φταίει που είμαστε σαν τις μύγες στο τζάμι! Σαν τις μύγες που χτυπάνε ξανά και ξανά το κεφάλι τους στο τζάμι προσπαθώντας να βγουν έξω. Και ξανά… Και ξανά… Και ξανά… Ωσπου να πέσουν νεκρές από τα χτυπήματα. Ετσι κι εμείς, σαν μύγες ψηφίζουμε ξανά… Και ξανά… Και ξανά… Πιστεύοντας ότι έτσι θ’ αλλάξει κάτι. Ωσπου μια μέρα νεκροί πια όντες, τίποτα δε θα έχει αλλάξει. Και θα ‘χουμε κληρονομήσει ετούτη την ηλίθια συνήθεια στα παιδιά μας και τα εγγόνια μας, να χτυπάνε ξανά και ξανά το κεφάλι τους στο τζάμι που λέγεται κάλπη. Ωσπου κι εκείνοι με τη σειρά τους να πέσουν νεκροί…

Κι όσο χτυπάμε το κεφάλι μας, τόσο προσμένουμε ένα θαύμα. Δεν αλλάζουμε νοοτροπία, περιμένοντας το θαύμα! Δε βάζουμε μυαλό, γιατί περιμένουμε το θαύμα… Μικροί και άβουλοι θεατές του δικού μας θανάτου, κοιτάμε το τσεκούρι του δήμιου να κατεβαίνει στο κεφάλι μας και στο κεφάλι των παιδιών μας… περιμένοντας κάποιο θαύμα… Κι αυτήν την τεμπελιά, πάντα θα τη δικαιολογούμε λέγοντας πως «είμαστε μικροί». Πώς ετούτοι οι μούτσοι που παριστάνουν τους καπεταναίους είναι πολύ δυνατοί για να τα βάλουμε μαζί τους.

Και συνεχίζουμε να χτυπάμε το κεφάλι μας περιμένοντας το θαύμα… Και το τσεκούρι συνεχίζει να κατεβαίνει όσο εμείς περιμένουμε το θαύμα… Γιατί έτσι μας δίδαξαν από τότε που ήμασταν παιδιά.

Μας έμαθαν να μην τα βάζουμε με την εξουσία. Μας δίδαξαν να είμαστε υπάκουοι. Να είμαστε δούλοι. Να είμαστε υπηρέτες. Ποτέ δε μας έμαθαν να είμαστε αφεντικά. Να διεκδικούμε, να ζούμε. Μας δίδαξαν να σκύβουμε το κεφάλι σιωπηλοί. Να υπομένουμε. Κι αυτό κάνουμε… περιμένοντας το θαύμα…

Γιατί δεν έχουμε καταλάβει ότι το θαύμα είμαστε εμείς οι ίδιοι. Γιατί δε θέλησαν ποτέ τους να είμαστε πραγματικά ελεύθεροι. Γιατί δε θέλουμε να είμαστε πραγματικά ελεύθεροι. Θέλουμε να κάνουμε το ίδιο και το ίδιο ξανά και ξανά, περιμένοντας το θαύμα. Γιατί έτσι μας έμαθαν.

Δεν τολμάει καν να περάσει η σκέψη από το μυαλό μας ότι μόνο ΕΜΕΙΣ μπορούμε να πάρουμε το μέλλον μας στα χέρια μας. Γιατί έτσι μας δίδαξαν από τότε που το μυαλό μας ξεκίνησε να λειτουργεί. Μας το δίδαξαν οι γονείς μας. Μας το δίδαξαν οι δάσκαλοι, οι καθηγητές, οι φίλοι, οι συμμαθητές, οι συνάδελφοι, τ’ αφεντικό μας. Ποτέ μας δεν τολμήσαμε να σκεφτούμε να τους πάμε κόντρα γιατί φοβόμαστε. Φοβόμαστε να γυρίσουμε ανάποδα τον κόσμο. Φοβόμαστε να γίνουμε κύριοι της ζωής μας. Φοβόμαστε την ευθύνη…

Κι έτσι, καταδικασμένοι να είμαστε μούτσοι των μούτσων που νομίζουν ότι είναι καπεταναίοι, υπογράφουμε τη θανατική μας καταδίκη.

Εκτός κι αν…

Author: Καταχανάς (Γ. Μεταξάς) από kanenazori.com


ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΜΑΣ ΤΑ ΛΕΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ. ΚΑΙ ΚΑΝΕΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΠΟΥ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΦΡΑΣΗ “ΕΚΤΟΣ ΚΙ ΑΝ”. ΑΥΤΟ ΤΟ “ΑΝ” ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ. ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΜΕΤΑΤΡΑΠΕΙ ΣΥΝΤΟΜΑ ΣΕ “ΘΑ”….. ΥΠΟΝΟΕΙ ΕΚΤΟΣ ΚΙ ΑΝ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΔΑΥΤΟΥΣ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ. Ε ΛΟΙΠΟΝ ΘΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. ΚΑΙ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΟΥΤΣΟΙ ΤΩΝ ΜΟΥΤΣΩΝ. ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΛΕΟΝ ΜΟΥΤΣΟΙ, ΟΥΤΕ ΑΦΕΝΤΙΚΑ. ΚΡΑΤΗΣΤΕ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΕΔΩ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΘΑ ΤΑ ΛΕΜΕ.



ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ – Doctors For Covid Εthics: «Σήμερα Βάζουμε Τέλος Στα MRNA Εμβόλια» – Ανακοινώνουν Αποδείξεις Για Θανάτους Από Εμβόλιο


Advertisement

Advertisement
Tagged

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.