Οι Αργοναύτες ήταν οι πρώτοι θνητοί που είδαν με τα μάτια τους τον Απόλλωνα.. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΡΑΜΑ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΝΕΙΡΟ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ. Μέσα στην Ελληνική γραμματεία υπάρχει μια εκπληκτική ομολογία: Οι Αργοναύτες, οι πρώτοι θνητοί που μπήκαν στον μέχρι τότε «κλειστό» Εύξεινο Πόντο, είδαν με τα μάτια τους τον Απόλλωνα, να περνάει μπροστά τους. Δεν είναι όραμα, δεν είναι όνειρο, δεν είναι αλληγορία. Ο ίδιος ο Απολλώνιος ο Ρόδιος, ο πιο λόγιος και ακριβής από τους επικούς ποιητές, το καταγράφει με απόλυτη σαφήνεια.
(Ἀπολλώνιος Ῥόδιος, Ἀργοναυτικά 2, 665-697)
Είχε την διεύθυνση τής Βιβλιοθήκης τής Αλεξάνδρειας, όπερ σημαίνει ότι είχε όλη την τότε αρχαία Ελληνική γραμματεία, στην διάθεσή του! ”Σαν τα βόδια που οργώνουν βρεγμένη γη, που πατάνε σκληρά με τις οπλές τους όλη μέρα και κοπιάζουν, έτσι ακριβώς οι ήρωες τράβαγαν τα κουπιά κάτω από την θάλασσα. Κι όταν δεν είχε ακόμη ξημερώσει τελείως, ούτε ήταν βαθιά νύχτα, αλλά έπλεε πάνω στη νύχτα ένα λεπτό φως, εκείνο που, καθώς ξυπνούν, το λένε «λυκόφως», τότε μπήκαν σε έναν έρημο όρμο της νήσου Θυνιάδος και βγήκαν στη στεριά σωριάζοντας από την πολλή ταλαιπωρία.
Κι εκεί, ενώ αυτοί πάσχιζαν, ο γιος της Λητούς (Απόλλων), που ανέβαινε από την Λυκία προς τον απέραντο λαό των Υπερβορείων, φανερώθηκε μπροστά τους. Και από τα δύο του μάγουλα χρυσαφένιες μπούκλες, πυκνές σαν τσαμπιά σταφυλιών, κυμάτιζαν καθώς βάδιζε· στο αριστερό χέρι κρατούσε ασημένιο τόξο, και στην πλάτη του ήταν κρεμασμένη η φαρέτρα προς τα κάτω· και κάτω από τα πόδια του σειόταν ολόκληρο το νησί, και τα κύματα χτυπούσαν με δύναμη την στεριά.
Τους κατέλαβε απερίγραπτο δέος μόλις τον είδαν· κανείς δεν τόλμησε να κοιτάξει κατάματα τα ωραία μάτια του Θεού. Στάθηκαν όλοι σκυφτοί, με το βλέμμα καρφωμένο στην γη. Εκείνος όμως πέρασε από μακριά, μέσα από τον αέρα, και χάθηκε προς την θάλασσα.
Μετά από ώρα, ο Ορφέας μίλησε πρώτος και είπε στους άριστους ήρωες: «Εμπρός, λοιπόν! Αυτή την νήσο ας την ονομάσουμε από τώρα Ιερή του Εωίου Απόλλωνος, αφού φανερώθηκε σε όλους μας την αυγή που ερχόταν. Και ας κάνουμε ό,τι μπορούμε τώρα αμέσως: Ας στήσουμε βωμό στην ακρογιαλιά και ας θυσιάσουμε με ό,τι έχουμε πρόχειρο.
Κι αν αργότερα μας δώσει να γυρίσουμε σώοι στην γη της Αιμονίας (Θεσσαλίας), τότε θα του προσφέρουμε μηρούς από κατσίκια. Μέχρι τότε, με καπνό και σπονδές ας τον εξευμενίσουμε. Ιλάσου, άνακτα! Ιλάσου που μας φανερώθηκες!»
Έτσι είπε· κι εκείνοι αμέσως έχτισαν βωμό με πέτρες της ακτής, ενώ άλλοι γύριζαν το νησί ψάχνοντας μήπως βρουν καμιά αγριοκάτσικα ή αγριοπρόβατο, όπως αυτά που βοσκάνε πολλά μέσα στην πυκνή βλάστηση.
Υ.Γ: Το αρχαίο κείμενο ακολουθεί παρακάτω.
Παύλος Ν.
_____
Ευχαριστώ πολύ τον φίλο και αδελφό Παύλο Ν, που μού εμπιστεύτηκε προς δημοσίευση το κείμενό του!
Από Ελένη Δημητρίου
Αρχαίο κείμενο:
χηλὰς σκηρίπτοντε πανημέριοι πονέονται. τοῖς ἴκελοι ἥρωες ὑπὲξ ἁλὸς εἷλκον ἐρετμά. Ἦμος δ’ οὔτ’ ἄρ πω φάος ἄμβροτον, οὔτ’ ἔτι λίην ὀρφναίη πέλεται, λεπτὸν δ’ ἐπιδέδρομε νυκτὶ φέγγος, ὅτ’ ἀμφιλύκην μιν ἀνεγρόμενοι καλέουσιν, τῆμος ἐρημαίης νήσου λιμέν’ εἰσελάσαντες Θυνιάδος, καμάτῳ πολυπήμονι βαῖνον ἔραζε. τοῖσι δὲ Λητοῦς υἱός, ἀνερχόμενος Λυκίηθεν τῆλ’ ἐπ’ ἀπείρονα δῆμον Ὑπερβορέων ἀνθρώπων, ἐξεφάνη· χρύσεοι δὲ παρειάων ἑκάτερθεν πλοχμοὶ βοτρυόεντες ἐπερρώοντο κιόντι· λαιῇ δ’ ἀργύρεον νώμα βιόν, ἀμφὶ δὲ νώτοις ἰοδόκη τετάνυστο κατωμαδόν· ἡ δ’ ὑπὸ ποσσὶν σείετο νῆσος ὅλη, κλύζεν δ’ ἐπὶ κύματα χέρσῳ. τοὺς δ’ ἕλε θάμβος ἰδόντας ἀμήχανον· οὐδέ τις ἔτλη ἀντίον αὐγάσσασθαι ἐς ὄμματα καλὰ θεοῖο. στὰν δὲ κάτω νεύσαντες ἐπὶ χθονός· αὐτὰρ ὁ τηλοῦ βῆ ῥ’ ἴμεναι πόντονδε δι’ ἠέρος· ὀψὲ δὲ τοῖον Ὀρφεὺς ἔκφατο μῦθον ἀριστήεσσι πιφαύσκων·
«Ἑἰ δ’ ἄγε δὴ νῆσον μὲν Ἑωίου Ἀπόλλωνος τήνδ’ ἱερὴν κλείωμεν, ἐπεὶ πάντεσσι φαάνθη ἠῷος μετιών· τὰ δὲ ῥέξομεν οἷα πάρεστιν, βωμὸν ἀναστήσαντες ἐπάκτιον· εἰ δ’ ἂν ὀπίσσω γαῖαν ἐς Αἱμονίην ἀσκηθέα νόστον ὀπάσσῃ, δὴ τότε οἱ κεραῶν ἐπὶ μηρία θήσομεν αἰγῶν. νῦν δ’ αὔτως κνίσῃ λοιβῇ τε μειλίξασθαι κέκλομαι. ἀλλ’ ἵληθι ἄναξ, ἵληθι φαανθείς.»
Ὧς ἄρ’ ἔφη· καὶ τοὶ μὲν ἄφαρ βωμὸν τετύκοντο χερμάσιν· οἱ δ’ ἀνὰ νῆσον ἐδίνεον, ἐξερέοντες εἴ κέ τιν’ ἢ κεμάδων, ἢ ἀγροτέρων ἐσίδοιεν αἰγῶν, οἷά τε πολλὰ βαθείῃ βόσκεται ὕλῃ.
(Ἀπολλώνιος Ῥόδιος, Ἀργοναυτικά 2, 665-697)
(ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ) Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΟΜΩΣ .. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΔΛΔ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ, ΕΙΝΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ, ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ:
”Εάν θέλεις να διδάξεις σε όλους ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ γιά τούς Θεούς, από την μιά οι ανόητοι θα την περιφρονήσουν, επειδή δεν είναι σε θέση να την κατανοήσουν, από την άλλη οι καλοί θα την βαρεθούν. Ενώ, εάν κρύψεις ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ με τούς μύθους, αποτρέπεις την περιφρόνηση των ανοήτων και αναγκάζεις τούς καλούς να ασκήσουν Φιλοσοφία.” – [Σαλλούστιος….]
