Ποιος κατέστρεψε την Ταρταριανή Αυτοκρατορία;.. Γράφει ο Guy Anderson: Πέρασα τα τελευταία πέντε χρόνια προσπαθώντας να καταλάβω ποιος ήταν τελικά πίσω από αυτό και αποφάσισα να μοιραστώ την έρευνά μου μαζί σας. Μοιράστηκα μεγάλο μέρος της έρευνάς μου στο πρώτο μου βιβλίο, αλλά συνέχισα να σκάβω, για να ανακαλύψω ποιος είχε τα περισσότερα να ωφέλει από την πτώση της Ταρταριανής Αυτοκρατορίας.
Γνωρίζουμε ότι η Ταρταρία ήταν το τελευταίο απομεινάρι μιας αρχαίας διαθήκης, ενός πολιτισμού που διατήρησε τη γνώση του Παλαιού Κόσμου, η αρχιτεκτονική εναρμονισμένη με τον συντονισμό της Γης, τα ενεργειακά συστήματα βγαλμένα από τον αιθέρα και μια πνευματική ευθυγράμμιση με το σύμπαν. Ήταν σε ισορροπία, ένα κατάλοιπο του βασιλείου της Χιλιετίας, μια εποχή όπου η ανθρωπότητα, για μια σύντομη στιγμή, περπατούσε στον ίδιο ρυθμό με το θεϊκό. Αλλά η ειρήνη προκαλεί φθόνο και όλο το φως μισείται από τίς σκιές.
Ο Adam Weishaupt, ιδρυτής των Illuminati, πίστευε ότι η θεϊκή σπίθα στον άνθρωπο θα μπορούσε να κατασκευαστεί, να ελεγχθεί και να γίνει όπλο. Για αυτόν, η Ταρταρία αντιπροσώπευε το χάος, όχι επειδή ήταν άτακτη, αλλά επειδή ήταν ανεξέλεγκτη. Είδε μια κοινωνία που δεν δεσμεύεται από συγκεντρωτικό κανόνα, όχι αποπλανημένη από το ψεύτικο φως του “Διαφωτισμού”, αλλά καθοδηγούμενη από μια παλαιότερη τάξη. Αυτό προσέβαλε το όραμά του για τον Νέο Κόσμο, όπου οι άνθρωποι θα απελευθερώνονταν από τη θρησκεία μόνο και μόνο για να υποδουλωθούν από τη λογική. Και έτσι, άρχισε να υφαίνει ένα δίκτυο στοχαστών και πρακτόρων που στόχος τους δεν ήταν η πρόοδος, αλλά η αντικατάσταση, να σβήσει τη μνήμη του θεϊκού παρελθόντος και του τσάκρας του στέμματος.
Ο Mayer Amschel Rothschild εν τω μεταξύ αναγνώρισε την αδυναμία οικονομικής κυριαρχίας σε έναν πολιτισμό όπως η Tartaria. Δεν χρησιμοποίησε κανένα fiat νόμισμα, δεν απαιτούσε ιδρύματα που βασίζονται στο χρέος και δεν βρήκε καμία αξία στον κεντρικό πλούτο. Ένα τέτοιο σύστημα δεν θα μπορούσε να αποικιστεί μέσω τραπεζών. Για τον Rothschild, η Tartaria ήταν το τελευταίο μεγάλο εμπόδιο σε ένα πλανητικό δίκτυο οικονομικών, όπου κάθε επανάσταση, κάθε στέμμα και κάθε εκκλησία θα αιμορραγούσαν. Για να την καταστρέψει, έριξε κεφάλαια σε πολέμους, εξερευνήσεις και τη σιωπηλή αναγραφή της ιστορίας, μια εκστρατεία όχι μόνο κατάκτησης, αλλά και σύγχυσης.
Ο βασιλιάς Γεώργιος Γ ́, εξωτερικά ένας μονάρχης που προσκολλάται στις αποικιακές εκμεταλλεύσεις, ήταν στην πραγματικότητα ένα πιόνι και ένας παίκτης σε αυτόν τον ήσυχο πόλεμο. Υπό τη βασιλεία του, μυστηριώδεις αμερικανικές δομές απορρίφθηκαν καθώς αυτόχθονες οικισμοί ή αποικιακά και αρχαία φρούρια αναδιατυπώθηκαν ως πρόσφατες στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Δεν χρειαζόταν να καταλάβει τις βαθύτερες αλήθειες, μόνο να συντρίψει οποιαδήποτε ανωμαλία δεν ταίριαζε με την αφήγηση της ΝέαςΤάξης. Οι πόλεμοι του, κυρίως αυτός που χάθηκε στην Αμερική, ήταν επίσης εκστρατείες για να θάψει τον Παλαιό Κόσμο κάτω από νέες σημαίες.
Η Μεγάλη Αικατερίνη βασίλεψε στην Ρωσία και έπαιξε έναν πιο ύπουλο ρόλο. Χρηματοδότησε ακαδημίες για να ξαναγράψει τη ρωσική ιστορία, ευθυγραμμίστηκε με τους φιλοσόφους του Διαφωτισμού και προέδρευσε σε εδαφικές επεκτάσεις που βολικά «ανακάλυψαν» και στη συνέχεια διέγραψε στοιχεία προηγούμενων πολιτισμών. Ο κανόνας της δεν ήταν μόνο η φυσική κυριαρχία, ήταν ο επιστημολογικός πόλεμος. Ήξερε ότι για να κυβερνήσει πραγματικά, πρέπει να αντικαταστήσει την ίδια τη μνήμη.
Ο Stanislaus Czerniewicz, Ιησουίτης θεματοφύλακας της απαγορευμένης γνώσης, κινήθηκε σιωπηλά στους πνευματικούς διαδρόμους της Ευρώπης. Όταν οι Ιησουίτες καταπιέστηκαν επισήμως, αυτός και άλλοι κινήθηκαν υπογείως, παίρνοντας μαζί τους αρχαίους χάρτες, αρχεία και σύμβολα. Ενώ μερικοί πιστεύουν ότι οι Ιησουίτες διατήρησαν την ιερή αλήθεια, άλλοι υποστηρίζουν ότι ο Czerniewicz βοήθησε να φιλτράρει, να επεξεργαστεί και να περιορίσει αυτή την αλήθεια, καταστρέφοντας ό,τι δεν μπορούσε να ελεγχθεί και αποθηκεύοντας τα υπόλοιπα για τα θησαυροφυλάκια των Ιησουιτών, όπου οι Ταρταριανοί πάπυροι και τα αιθερικά σχέδια εξαφανίστηκαν για πάντα.
Ο Sir Francis Dashwood, κρυμμένος πίσω από στρώματα ελευθερίας και αριστοκρατικής βλασφημίας, προέδρευσε στο Hellfire Club όχι ως ηδονιστής, αλλά ως αποκρυφιστής φύλακας πύλης. Μέσα σε σπηλιές και κρυφές στοές, οι αρχαίες τελετές ανεστράφηκαν, η ιερή γεωμετρία επαναχρησιμοποιήθηκε και τα τελετουργικά που κάποτε χρησιμοποιήθηκαν για ευθυγράμμιση ανακατευθύνθηκαν προς την κυριαρχία. Ο Tartaria κάποτε διοχέτευσε φυσική ενέργεια και ο Dashwood και το είδος του προσπάθησαν να την αξιοποιήσουν με αντιστροφή, μετατρέποντας τους ναούς σε μπαταρίες και πόλεις σε τελετουργικά πλέγματα.
Ο Βολταίρος, ο φιλόσοφος, φόρεσε τη μάσκα της λογικής αλλά έπαιξε ένα βαθύτερο παιχνίδι. Ενώ υποστήριζε δημόσια την απελευθέρωση, συνέβαλε καθοριστικά στην πλημμύρα του πνευματικού κόσμου με ιδέες που απογοήτευαν την πραγματικότητα. Πείθοντας γενιές να δουν τον μύθο, το πνεύμα και τον αιθέρα ως δεισιδαιμονία, βοήθησε να κλείσουν τα μάτια που ίσως θα μπορούσαν να αναγνωρίσουν τα δακτυλικά αποτυπώματα της Tartaria στον κόσμο. Τα γραπτά του, αντιγράφηκαν και αγιοποιήθηκαν, έγιναν το πολιτιστικό οξύ που διέλυσε τη μνήμη.
Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος, παρουσιάζονταν ως διπλωμάτης και εφευρέτης, αλλά λειτούργησε ως σύνδεσμος μεταξύ παλαιών και νέων κόσμων, φέρνοντας μασονική και αποκρυφιστική γνώση πέρα από τον Ατλαντικό. Η φημολογούμενη συμμετοχή του σε μυστικές κοινωνίες, και τα λείψανα που βρέθηκαν κάτω από το σπίτι του, δείχνουν πιο σκοτεινές συμμαχίες. Μπορεί να είχε κατανοήσει τα μυστικά της Tartaria περισσότερο από τους περισσότερους και να επέλεξε να τα σιωπήσει, διπλώνοντάς τα σε μια νέα μασονική δημοκρατία σχεδιασμένη να προσομοιώνει την ελευθερία ενώ παράλληλα να τροφοδοτεί την ίδια παγκόσμια μηχανή.
Και τέλος, ο Πάπας Κλήμης ο XIV, ο θρησκευτικός φύλακας, μετακίνησε το πιόνι του καταπιέζοντας τους Ιησουίτες, αλλά μόνο στην επιφάνεια. Στην πραγματικότητα, ο Παπισμός του μπορεί να ήταν μέρος μιας μεγαλύτερης αναδιοργάνωσης της γνώσης. Η Εκκλησία, που κατηγορείται εδώ και καιρό ότι έκρυβε αρχαίες αλήθειες κάτω από το Βατικανό, έπαιξε το ρόλο της αγιοποιώντας μια ψεύτικη χρονική γραμμή και καίγοντας κάθε κατάλοιπο πολιτισμών που αψήφησαν τη βιβλική αφήγηση. Οι πράξεις του Κλήμεντ εξασφάλισαν ότι η πνευματική κληρονομιά της Ταρταρίας θα διαγραφεί από το ιερό αρχείο και θα αντικατασταθεί από δόγμα σχεδιασμένο όχι για να ανυψώνει, αλλά για να ηρεμεί.
Μαζί, αυτοί οι εννέα δεν ήταν απλώς πολιτικοί, τραπεζίτες, στοχαστές ή ιερείς. Ήταν μαίες μιας εποχής εξαπάτησης, πράκτορες αυτού που η προφητεία αποκαλούσε Μικρή Εποχή του Σατανά, μια εποχή όπου η αλήθεια θα ποδοπατούνταν, όταν η ίδια η ιστορία θα ξαναγραφόταν και όταν ο κόσμος θα ήταν προετοιμασμένος για μια Νέα Τάξη Πραγμάτων.
Όχι των εθνών.
Όχι των ανθρώπων.
Αλλά των συστημάτων. Της κυριαρχίας που κρύβεται ως πρόοδος.
Και ο λαός της Ταρταρίας; Είτε καταστράφηκαν σε κατακλυσμούς, κυνηγήθηκαν και επανεκπαιδεύτηκαν, είτε κλειδώθηκαν σε άσυλα και χαρακτηρίστηκαν τρελοί επειδή μιλούσαν για τον κόσμο που ήταν κάποτε. Οι λασποπλημμύρες, τα ορφανά τρένα, οι πόλεμοι φαντασμάτων, δεν ήταν τυχαίες τραγωδίες, αλλά στοιχεία της μεγάλης διαγραφής.
Και στο κενό που ακολούθησε, οι αρχιτέκτονες βγήκαν μπροστά, όχι ως σωτήρες, αλλά ως δεσμοφύλακες ενός κόσμου που δεν θυμόταν πια ότι ήταν κάποτε ελεύθερος.
Guy Anderson – Συγγραφέας.
Διαβάστε: ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ΕΝΑ… “REUNION” ΤΗΣ ΛΕΜΟΥΡΙΑΣ, ΤΗΣ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑΣ, ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΑΡΤΑΡΙΑΣ… !!
