Η βιασύνη είναι κακός σύμβουλος.. Σε σημερινή ανάλυσή του ο Theodosiadis Michail θα γράψει εκτός των άλλων: «[…] Ο πόλεμος δεν είναι βιντεοπαιχνίδι. Πρόκειται για μια ακατάστατη διαδικασία που διαμορφώνεται από ιδιοτέλεια, ελλιπή ενημέρωση και ακούσιες συνέπειες. Στις διεθνείς σχέσεις, η σύγκρουση είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Η πλήρης εικόνα δεν μας έχει αποκαλυφθεί ακόμα. Ο πρόεδρος Τραμπ άσκησε πίεση τόσο στους δυτικούς συμμάχους όσο και στους αντιπάλους.
Το ΝΑΤΟ βρίσκεται υπό σοβαρή πίεση. Τα επόμενα χρόνια, μπορεί να γίνουμε μάρτυρες μιας χαλάρωσης του δυτικού μπλοκ σε κάτι πιο κοντά σε δύο αλληλεπικαλυπτόμενες σφαίρες: μια ομάδα «Ατλαντικιστών» με επίκεντρο τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ, την Αργεντινή και πιθανώς κάποια κράτη του Κόλπου, παράλληλα με μια πιο ευρωπαϊκή πλευρά που εξακολουθεί να περιλαμβάνει τον Καναδά και το Ηνωμένο Βασίλειο. Η μεταξύ τους συνεργασία πιθανότατα θα συνεχιστεί, αλλά με αναθεωρημένους και περισσότερους όρους συναλλαγών μόλις υποχωρήσουν οι άμεσες εντάσεις. […] Εν ολίγοις, καμία πλευρά δεν έχει πετύχει ολοκληρωτική νίκη ή έχει υποστεί ολοκληρωτική ήττα. Ηνωμένες Πολιτείες και Ισραήλ έχουν υποβαθμίσει σημαντικά τις ιρανικές δυνατότητες, αλλά με πολύ υψηλό κόστος. Το Ιράν έχει επιδείξει ανθεκτικότητα και βραχυπρόθεσμη μόχλευση, αλλά με τίμημα μεγάλων απωλειών και περιφερειακής απομόνωσης. Οι επόμενες εβδομάδες και μήνες διπλωματίας, οικονομικών πιέσεων και εσωτερικής ιρανικής δυναμικής θα καθορίσουν την πορεία των γεγονότων.»
Συμφωνώ και επαυξάνω, όπως και με άλλα σημεία της εξαίρετης συλλογιστικής του. Θέλω ωστόσο να προσθέσω/συνδυάσω μια αναλυτική οπτική με τρία σκέλη:
α) την εξέλιξη των Συμφωνιών του Αβραάμ που έστησε ο Τραμπ και φαίνεται ότι μεσοπρόθεσμα προωθείται μέσω της πρωτοφανούς απομόνωσης του Ιράν,
β) τη άμεση και βέβαιη διαθεσιμότητα της αμερικανικής ενέργειας, σε σχέση με την πιο φτηνή αλλά επίφοβη του Ιράν, διαθεσιμότητα που γίνεται γεωπολιτικό και οικονομικό όπλο των ΗΠΑ. Ένα όπλο που σέβονται οι πάντες και κυρίως η Κίνα που φαίνεται να πιέζει ποικιλοτρόπως το Ιράν, και τέλος
γ) την απόλυτη κυριαρχία του δολαρίου ως πάγια αποθεματικό νόμισμα – κάτι που φάνηκε περίτρανα ότι δεν θα τελειώσει σύντομα, παρά τις (άκαρπες) προσπάθειες των BRICS. Του δολαρίου που υπενθυμίζω ότι ο Τραμπ πριν τις εκλογές είχε δηλώσει ότι θέλει να γίνει πιο φτηνό, ώστε να αυξηθούν οι αμερικανικές εξαγωγές και να αναταχθεί η αμερικανική βιομηχανία.
Ασφαλώς η οικονομία δεν κινεί τα πάντα, κινεί όμως πάρα πολλά. Επιπροσθέτως, κάτι που είδαμε από την έναρξη της θητείας Τραμπ, είναι η αξιοσημείωτη η ψυχραιμία των Διεθνών Αγορών που βλέπουν (καί) τον πόλεμο στο Ιράν ως μια πλανητική επαναδιαπραγμάτευση, με κυνικότητα και οικονομικό ρεαλισμό.
Σε αντίθεση με την αναλυτική υστερία διαφόρων, κυρίως των αντιτραμπικών με χρόνιο TDS που δεν βλέπουν την ώρα να καταγράψουν ήττες των ΗΠΑ επειδή μισούν παράφορα τον Τραμπ και τη μια βλέπουν την επίθεση των ΗΠΑ ως παράνομη και άλλη την διπλωματία ως ήττα, ανάλογα με το πώς εξυπηρετεί την παράκρουσή τους κάθε φορά.
Η γνώμη μου είναι ότι όσοι βιάζονται να βγάλουν συμπεράσματα και να κάνουν προβλέψεις ήττας, βασιζόμενοι μόνο σε γεωπολιτικά και στρατιωτικά/πολεμικά δεδομένα, θα εκτεθούν (ξανά) στο μέλλον. Όχι γιατί θα πέσουν σε όλα έξω – όταν λες πολλά η στατιστική σε κάποια θα σε επιβεβαιώσει άλλωστε – αλλά γιατί θα έχουν δει/εξετάσει μόνο μια όψη της πραγματικότητας, που μάλιστα νομίζω ότι θα είναι η λιγότερο σημαντική μακροπρόθεσμα.
Σε ό,τι με αφορά, πολλά παραμένουν ανοιχτά (και η εκεχειρία είναι αβέβαιη), αλλά ένα είναι βέβαιο: Η Προεδρία Τραμπ δεν είναι καθόλου ενός τρελού που λατρεύει το χάος και τη φωτιά, όπως ο Νέρωνας. Αντιθέτως ακολουθεί μια πολυεπίπεδη στρατηγική που ανεξάρτητα από το αν κανείς την θεωρεί σωστή ή λάθος, επιζήμια για την Ευρώπη ή άλλες χώρες (λες και ο POTUS εκλέχθηκε για να υπηρετήσει τα θέλω της Ούρσουλας), είναι η στρατηγική του για να ανακτήσουν οι ΗΠΑ το χαμένο έδαφος από τις άλογες πολιτικές των Δημοκρατικών.
Αυτά και μένουμε συντονισμένοι.. Κάθε μέρα που ξημερώνει ούτε που μπορούμε να φανταστούμε τι μας επιφυλλάσσει.. Οι εξελίξεις τρέχουν στην κυριολεξία και όλα επιταχύνονται οδηγούμενα στην τελική μάχη των μαχών… Για όποιον με διαβάζει για πρώτη φορά, μπορεί όλα αυτά να του φαίνονται …κάπως, επειδή διαφοροποιούνται από το αφήγημα των συστημικών ΜΜΕ… Όμως προτείνω να μην τα προσπεράσει… Να τα κρατήσει στο πίσω μέρος του μυαλού του…
Προσωπικά καυχιέμαι ότι αυτό εδώ το ιστολόγιο έχει προσφέρει τεράστια γνώση με τα πάνω απο 8000 άρθρα εναλλακτικής ενημέρωσης και είναι ένας θησαυρός για όποιον θελήσει να ανοίξει τις κεραίες του και να κολυμπήσει σε αχαρτογράφητα για τους περισσότερους νερά…
Δυστυχώς εξαιτίας σοβαρού θέματος επιβίωσης, έφτασα στο σημείο να ζητήσω τη συνδρομή των αναγνωστών.. Και ήταν ότι πιο δύσκολο αποφάσισα ποτέ να κάνω.. Και πολεμήθηκα πολύ για αυτό… Όμως για μένα κάθε συνδρομή σας μετράει … Πρέπει να μείνω σε αυτόν τον αγώνα μέχρι το τέλος.. Και αυτό θα είναι αδύνατον χωρίς τη δική σας βοήθεια.. Τόσα χρόνια αγωνίστηκα με ανιδιοτέλεια, χωρίς να ζητήσω τίποτα απολύτως, με αποτέλεσμα το τίμημα να είναι τεράστιο και να κινδυνεύω τώρα να χάσω μέχρι και την ιστοσελίδα μου… Είμαι ευγνώμων για όσους μπήκαν μέχρι τώρα στη διαδικασία να με τιμήσουν με μια συνδρομή ή δωρεά… Προσωπικά θα κάνω τα πάντα να μη λείψω ούτε μια μέρα από την ενημέρωση σας, αλλά πλέον δεν εξαρτάται μόνον από εμένα…
